Schrijverscorner 34

Ik laat de Middelburgse Maan (zie foto) aan het woord, zij is deze week de mevrouw van de 34ste Schrijverscorner:

Maan is 25 jaar, biseksueel, superslim, vaak een bangerik en nog veel vaker een beetje leugenachtig. Daarnaast is ze stout (ze houdt van bdsm), valt ze op oudere mannen, haat ze kinderen, is ze fan van David Foster Wallace, stottert ze en heeft ze ongelooflijk grote borsten.
Maar Maan heeft een Quarter Life Crisis, dus moet ze zich van haar psycholoog binnenstebuiten keren. En dat doet ze in sneltreinvaart – niet bij hem op de bank, maar in de 17 overdonderende hoofdstukken van deze eigenwijze en hartverwarmende shock novel.

In een uitbundige stijl en met een flinke dosis humor vertelt Maan hoe het is om 25 jaar te zijn in 2012.

*******************************************************

Ik ben een bestseller
De aanleiding voor het schrijven van mijn roman was het voorstel van de achtenswaardige psycholoog Dirk Dolman mijn zielenroerselen toe te vertrouwen aan een schriftje,. Ik weet nog precies hoe hij het zei: ‘Je moet je gevoelens op papier zetten’. Alsof ik zijn dienstmeisje was dat van hem de opdracht kreeg de soepborden op tafel te zetten. Hoe dan ook, hierdoor werd ik dus op een ideetje gebracht. Namelijk: in plaats van een of andere
psycho-strontaap from hell te betalen om al mijn edgy stuff te analyseren, doe ik er beter aan mijn belijdenissen te vermarkten.
Door dus een autobiografische bestseller te schrijven. Dat wil zeggen: supersluw in te spelen op de hedendaagse hunkering naar echte ervaringen. Volgens dokter Dirk zit het allemaal tussen je oren. Ja, jouw lul zit ook tussen je oren, dacht ik toen ik deze verpletterende waarheid hoorde. Maar toch: misschien is die uitspraak het enige waarin ik onze doctorandus uiteindelijk gelijk moet geven.
Feit is dat de wereld zich steeds diffuser en virtueler aan ons voordoet. Ergo: feiten worden almaar fictiever, en fictie wordt almaar fundamenteler. En als alles wat je waarneemt en meemaakt uiteindelijk in het afvoerputje van je verbeelding terechtkomt en daar aangroeit tot één groot pluizig monster, dan… nou dan is het spel met feit en fictie, uiteindelijk dus de enige authentieke benadering van de werkelijkheid. Volgt u mij nog? En dan spreek
ik dus niets dan de waarheid wanneer ik me presenteer als een reeks schijngestalten, vervormd tot een autobiografisch verhaal.
Op dezelfde dag dat dokter Dirk mij inprentte dat alles tussen onze oren zit vond ik in een café een visitekaartje van ene Eefje Schansburg, coach meditatief schrijven. Haar website heette www.schrijfjevrij en haar tagline luidde onderweg naar wie je echt bent. Behalve opkomend braaksel ontlokte dit kaartje mij ook een inzicht: ik zou obsessief gaan schrijven onderweg naar wie ik incidenteel ben in het diepst van mijn dwalingen. Jazeker,
ik zou mezelf binnenstebuiten keren, maar wat mijn lieve lezers vervolgens te zien zouden krijgen, was slechts bezinksel, drassige duisternis, of het pantser van mijn kwetsbaarheid.

En: ik zou mezelf niet verlagen tot het distribueren van smoezelige visitekaartjes in smoezelige kroegen in een Zeeuws provinciestadje. Nee, ik zou het groots aanpakken. Geen half werk maar een radicaal megalomaan project. Het boek dat ik zou schrijven zou me superberoemd maken, as simple as that.
Vijfentwintig jaar nadat ik krijsend om erkenning als een stralend hemellichaam ter wereld kwam, is de tijd daar om te oogsten. Ik heb mijn best gedaan en volgens mij voldoe ik gewoon aan alle voorwaarden om een bestseller te worden. Sterker nog: op het moment dat je dit leest ben ik het uiteraard al.

Dat is niet zomaar gegaan. Gelukkig zie ik er lekker uit – daar heb ik niet veel voor hoeven doen. En volgens onze grote volksschrijver Kluun scoor je fors wat punten als auteur
wanneer je een mooie vrouw bent en ook nog eens over seks schrijft. Dat laatste heb ik dus maar gedaan, al zullen mijn ouders daar misschien minder gelukkig mee zijn. Maar wat stelt seks tegenwoordig nou helemaal nog voor? Seks is lifestyle, meer niet, en als je een beetje een fatsoenlijke oplage wilt krijgen, moet je aan lifestyle doen, dat weet elke hoofdredacteur. Daarnaast is het menselijke element heel belangrijk, het persoonlijke drama. Het vertellen van een coherent verhaal is daarentegen niet echt nodig,
of eigenlijk simpelweg onwenselijk. Nu alle stuiptrekkingen van de global village volkomen versnipperd tot ons komen, leek het me dus hartstikke ongeloofwaardig om met een lineair verteld verhaal en een afgebakken plotje aan te komen zetten. Ik heb mijn ikje in zeventien stukjes geknipt en die in een associatieve volgorde naast elkaar geplakt. Resultaat: een kleurrijk, caleidoscopisch geheel.
Tevens had ik begrepen dat een succesvol verhaal heden ten dage ook wel een beetje een shock story moet zijn. Soms is mijn boek dus nogal onbehoorlijk en soms draait het de lezer de duimschroeven aan: is het echt waar wat ik hier lees, meent ze dat nou werkelijk?
Regelrecht tegen de tijdgeest in is echter mijn weigering om anorectische zinnetjes te produceren. Ik kreeg het niet voor elkaar om mij uit te drukken in tot op het bot gestripte taal, die zogenaamd ‘kernachtig’ is. Het behaagde mij te schrijven in een stijl die even bol en barok is als mijn lichaam en mijn identiteit dat zijn. Vette pech voor de calvinistische kabouters!

Als debutant in het jaar 2012 was ik me er natuurlijk ook van bewust dat het niet meer genoeg is om, wil je hip en sexy gevonden worden, uitsluitend aan inhoud en vorm te beitelen. Als voortbrengsel van de jaren tachtig – volgens een gerenommeerd socioloog ‘een soort leegte achter een nog grotere leegte’ – achtte ik het mijn plicht een hoop wind te maken, mezelf op te kloppen tot slagroomsterkte, zodat men uitvoerig van mij ging snoepen.
Buzz creëren, noemen ze dat binnen de commerciële sector.
Terwijl ik ijverig voortschreef aan mijn bestseller-in-wording betoonde ik me een geslaagde cultureel ondernemer. Ik twitterde en blogde me rot om een literaire coryfee te worden. En ik werd het. En ik ben het.
Als doctorandus Dirk Dolman mij ooit nog in zijn klauwen zal krijgen, dan weet ik dat zijn eerste vraag aan mij als volgt luidt: ‘Ben je gelukkig nu je een bestseller bent?’ Hmm. Ik
weet niet goed wat ik zou antwoorden. ‘K-k-k-kan zijn,’ zou ik misschien als een verkouden kip uitbrengen, want mijn gestotter is niet verdwenen sinds ik een bestseller ben. En ik ben nog altijd niet erg onderhoudsvriendelijk – binnen de kortste keren worden bij
mij de smileys overwoekerd door de huilies.
En toch, meneer de zielendokter, toch geloof ik dat ik genezen ben. Niet van mezelf, niet van de Maanziekte, maar van de veronderstelling dat er iets mis is met mij. Die overtuiging kreeg ik al tijdens het schrijven van mijn roman. Als de werkelijkheid
me dan te veel werd, dacht ik gewoon: maak je geen zorgen, je zit in een spannend verhaal, en alles wat je overkomt zal ik straks bedacht hebben, je zult de motor van een pageturner
zijn, verlekkerd zullen de mensen door je heen bladeren met bespeekselde vingertoppen.
En zo is het. Misschien zullen mijn idiote fobieën en belachelijke gebreken onuitroeibaar blijken, maar tegelijkertijd heb ik mezelf onontkoombaar gemaakt. Onontkoombaar, ja. En
tegelijkertijd ongrijpbaar. Ik heb de uitgever gesmeekt mijn boek met aan elkaar gegroeide pagina’s uit te brengen, zodat men mij zou moeten opensnijden om bij mij in de buurt te kunnen komen.
Hij vond dat niet nodig. Hij zei: de lezer die denkt zomaar tot jou te kunnen doordringen heeft al te veel vertrouwen gesteld in je bekentenissen. Helemaal waar. Omstraald door raadsels trotseer ik de werkelijkheid. Zolang je je fantasie maar gebruikt, kun je de
wereld als een kneedbommetje modelleren.
Dit was het dan. Hier ben ik. Maan is de naam.

Maan Leo: Ik ben Maan – Uitgeverij Wereldbibliotheek, roman, 224 pagina’s, 17,90 euro.

Dit bericht is geplaatst in Proza, Schrijverscorner met de tags . Bookmark de permalink.

0 reacties op Schrijverscorner 34

  1. Kees Borgdorff schreef:

    Maan maakt ons zo bovenmate nieuwsgierig,
    waarom citeert ze niet iets explosiefs uit haar nieuwe boek?
    Bang om aangevallen te worden?
    Of heeft Jan van Damme daar een stokje voor gestoken?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.