Column: Wachten tot de Zeeuwse klei diep grijs kleurt

Het voorjaar aarzelt. Na de warme februari hebben we veel wind geoogst. Het wachten is tot het Zeeuwse land wordt aangeharkt. De boeren staan in de startblokken.

Wachten tot de Zeeuwse klei diep grijs kleurt

door Jan van Damme

Zo ongeveer uit mijn broek gewaaid. Straatveger Joske zei dat wel eens. Hij scharrelde met veger en handkarretje door de straten van Groede, een halve eeuw geleden. Als hij sprak had hij niet veel woorden, zijn spreektempo was aan de trage kant. Na afloop van een windkracht 8 of meer kwam ik hem vaak opgewekt tegen. Pannen van het dak, wees hij opgewekt naar een beschadigd huis. Om vervolgens aan de pijpen van zijn van gemeentewege verstrekte ketelpak te trekken: ‘Uit m’n broek gewaaid’.

Straatveger Jos is verdwenen. Nu hebben we razende wagentjes met borstels aan de voor- en onderkant die de straatgoten vrij van blad houden. Ze hebben een zwaailicht, voor je het weet maken ze een zwiepende zwaai over het fietspad. Ik ken mensen die een aanvaring hadden met een straatveegmachine. Die zijn niet te benijden.

De opeens in windtunnels gevangen lente maant tot geduld. Hier en daar schemert voorzichtig groen. In onze tuin heeft de pioenroos al dapper wapperend met zijn blaadjes beslist dat de tijd daar is.

Ik zit in afwachting van de boeren die uit hun winterslaap ontwaken. In de buurt van Sint Laurens zag ik een verdwaalde tractor op het land. Eén kunstmeststrooier maakt nog geen voorjaar.

Het is wachten op het moment dat de Zeeuwse klei diep grijs kleurt. Mijn vader deed wel eens voor hoe je een kluit in je hand kon laten verkruimelen. Dat was voor hem het sein om zijn roedemeter uit de schuur te halen – twee op één punt aan elkaar bevestigde buizen die aan de basis een afstand van een kleine drie meter overbrugden. Na elke drie of vier zwaaien met de meter plantte ik een vlaggetje in de grond voor de vettestrooier.

De eerste keer dat de deur van de tractorcabine dichtklapt, de motor langzaam op temperatuur komt, de kiepwagen met pootaardappelen klaar staat op het veureinde.

Als de wind nu eindelijk eens gaat liggen. Het wordt tijd.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.