Vers op Zondag 162: Juul Kortekaas

Natuurlijk gaan we gewoon door met Vers op Zondag. Wie wil het zondagse moment nog missen? We zijn toe aan de zesde serie, met dertig dichters. Vandaag aflevering 162: Juul Kortekaas.

************************

de verschuiving

moeder hield het mes scherp
als wij aan de tafel zaten/
met 10 doodnormale stoelen
2 met armleuningen van Pruisisch blauw fluweel

boven ons bloedrode balken /
op de gedekte tafel lagen muilperen
voor de hand
en oorvijgen

wij vraten het als zoete koek
en droomden
op papieren vleugels

en knipten bloemen uit oude kranten
maakten lachjes van vochtige lapjes
wreven harde handen zacht

de lucht is geklaard
de balken gewit
de zin ligt vergeten

in de kamer waarin we aten
liggen nu lijken opgebaard.

Juul Kortekaas

illustratie Lys Vosselman

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

5 reacties op Vers op Zondag 162: Juul Kortekaas

  1. Yvonne Wagenaar schreef:

    Indrukwekkend en dreigend gedicht. Vooral die ene zin: de zin ligt vergeten.

  2. Johanna Kruit schreef:

    Het onderwerp van dit gedicht is heel herkenbaar voor me Juul.
    Vooral die oorvijgen en muilperen !
    Maar die lachjes van zachte lapjes begrijp ik niet helaas ……………….

  3. Dinie Sophie schreef:

    Veelzeggend gedicht!

  4. melis van den hoek schreef:

    In dit gedicht zie ik steeds de tegenstellingen verschuiven.
    Van goed naar slecht, van streng naar zacht, van lachen naar huilen, van leven naar dood. Zelfs met de dood aan tafel in leven proberen te blijven door te eten.
    Een gruwelijk beeld. Ik beeld mij een strenge moeder gods in met het zwaard boven de kinderen. De tien geboden gestoeld op twee stenen tafelen. Harde dreigende taal op blauw fluweel. Klappen in het gezicht tot bloedens toe, tien arme kinderen?
    Wij, dus ik, zegt de dichter, pikten dit geweld,wij slikten het, stikten er bijna in, maar vluchtten in onze dromen.
    Een prachtige zin: dromen op papieren vleugels; wat kun je dan ver weg drijven, mooie vluchtwegen vinden in woorden.
    Je verdriet omtoveren tot lachen.Uit het duistere verleden weer bloemen laten bloeien; dan moet je wel een sterk karakter hebben. Als je harde handen zacht kan wrijven ben je geestelijk ijzersterk. Kun je de ellende van je af zetten. Kun je vrij zijn. Toch is de zin, het doel om te leven, vergeten. Verdwenen? Zijn we dan toch zo murw geslagen?
    Ik liet bij dit gedicht mijn gevoel, mijn fantasie hun keuzes maken. Probeerde de wisselingen te begrijpen; het overwegen zeker de moeite waard. Toch hap ik in het leven als in zoete koek, teel ik mijn eigen bloemen, totdat hij, hij met de zeis, mij de das om doet.
    Dank Juul; voor het mij aan het denken zetten. Ik vouw mijn zakdoek tot een smiley.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.