Duister verleden

Bloedig spoor naar Zuiddorpe

Joop Hamelink van het detectivekantoor Eyewitness in Hoek moet weer op pad. Met de Terneuzense rechercheur Theo de Rooy vormt hij een ijzersterk duo. Toch vallen er heel wat slachtoffers voor er licht schijnt in het ‘Duister verleden’.

door Jan van Damme

Privé-speurneus Joop Hamelink weet wel raad met een biertje. Een Jack Daniel’s is hem nog liever, maar hij heeft een principe: drink niet wat je het lekkerste vindt, want dan ga je eraan onderdoor. Dus beter een braaf tapje. Als hij bij zijn vader Richard is in diens seniorenwoning in Hoek komt de jonge jenever op tafel. Moeder Martha zorgt voor de zoutjes. Dan heb je nog rechercheur Theo de Rooy die de bierpomp zo graag laat stromen dat hij alcoholist mag worden genoemd. En niet te vergeten de bijna gepensioneerde lijkschouwer Leon Francke. Hij slaat een Leffe Blond nooit af.

Samengevat: de hoofdrolspelers in ‘Duister verleden’, de nieuwe thriller van Wim Hendrikse (1958) uit Axel, moeten nogal eens op een pepermuntje zuigen om hun alcoholwalm te verbloemen. Als ze met elkaar overleggen zoeken ze steevast een etablissement op. De drank komt op de rekening van ‘Eyewitness’, het speurdersbureautje van vader en zoon Hamelink. We belanden in een aantal mooie Terneuzense gelegenheden: Brasserie De Westbeer, het Churchill Hotel, de museumcafés Oud Terneuzen en De Vliegende Hollander, Luwak in de Brouwerijstraat. In café ‘t Schallemaaj in Ossenisse hangt een schilderij dat de speurders een stap verder brengt. En in bluescafé Penny Lane in Oostburg beschouwen ze na als alle doden zijn geteld. Er is één uitstapje naar de overkant. Leon Francke werkt voor de politie en laat zich liever niet zien in het gezelschap van een privé-detective. Daarom wijken hij en Joop Hamelink voor een goed gesprek uit naar strandpaviljoen Panta Rhei in Vlissingen.

Wim Hendrikse – foto Camile Schelstraete

We verkeren helemaal in de wereld van Wim Hendrikse. Twee boeken zijn er al in zijn Eyewitness-serie verschenen: ‘Familiegeheimen’ in 2016, ‘Bloedband’ in 2018. Nu ligt het derde deel op tafel: ‘Duister verleden’. Weer met Joop Hamelink en Theo de Rooy als centraal duo. De bejaarde en kortademige vader Richard Hamelink is het ‘zoekwonder’, hij weet tot in het ‘dark web’ door te dringen en kan probleemloos allerlei privégegevens achterhalen.

De zaak speelt helemaal in hedendaags Zeeuws-Vlaanderen. Terneuzen en Zuiddorpe, dat zijn de belangrijkste decors. Maar er wordt ook een lijk uit de Westerschelde gevist bij het getijdenhaventje van De Griete. We maken bovendien een uitstapje naar het verleden. Een babymoord in 1830 blijkt op raadselachtige wijze verbonden met verwikkelingen in het heden. De restanten van het lijkje worden opgegraven tijdens werkzaamheden aan de nieuwe zeesluis.

Het zou zonde zijn om veel van het plot te verklappen. De Terneuzense Linda Francke – verre familie van de lijkschouwer – brengt het spel aan het rollen als ze detective Hamelink vraagt een inbraak in haar woning te onderzoeken. Haar zus Katrina is op het slechte pad geraakt – drugs en seks – en lijkt nu van de aardbodem verdwenen te zijn. Is ze ondergedoken voor haar gewelddadige pooier? Of is er iets anders aan de hand? Het bloedige spoor leidt naar ‘Het Licht’, een kleine sekte in Zuiddorpe.

Op pagina 199 laat Hendrikse lijkschouwer Leon verwoorden wat hij zelf waarschijnlijk als schrijver van zijn lezers hoopt. Leons vrouw koopt psychologische thrillers. Leon zegt: ,,Ze weet dat ik die graag lees , omdat het mij intrigeert hoe een onschuldige schrijver wonderbaarlijke levens, gedachtekronkels en bizarre gebeurtenissen weet te verweven tot een kluwen die slechts ontrafeld kan worden door een bovengemiddeld scherpzinnige geest. Het is heerlijk om je te verdiepen in een raadsel en je gedachten te laten wegdrijven op de tijd.”

De slotzin van het boek komt op het conto van de op dat moment nog niet bijster benevelde Theo de Rooy: ,,Wat een verhaal. Je zou er een film van kunnen maken.” Dat, mogen we gokken, is een stille wens van de auteur.

Wim Hendrikse: Duister verleden – Uitgeverij Aspekt, 406 pagina’s, 19,95 euro. Donderdag 18 april is Hendrikse te gast op de schrijversavond in ’t Schallemaaj in Ossenisse.

PZC 4 maart 2019

*********************************

Lezen of niet lezen

Over het geheel genomen is het verhaal mooi en spannend opgebouwd. De uiteindelijke dader blijft – zoals het hoort – verscholen tot het eind. Beetje gruwelijk hier en daar, maar dat past in het genre. Het deed me goed dat hoofdpersoon Joop Hamelink zijn echte liefde terugvindt. Voor Zeeuwen, zeker voor Zeeuws-Vlamingen is het decor waarin het geheel speelt lekker herkenbaar.

Wim Hendrikse is een grage schrijver. Dat merk je aan al zijn boeken. Hij is een verteller die niet bang is om een zijpad in te slaan. Vaak boeiend, maar voor de loop van het verhaal soms wel wat vertragend. Zoals op de pagina’s 77 tot 82, waar de ouders van detective Joop uitgebreide herinneringen ophalen aan de watersnoodramp van 1953. Toen dacht ik even dat ik in een ander boek terecht was gekomen. Ook het historische deel in 1830 is best uitvoerig. Cursief gedrukt, maar dat maakt het relaas niet korter. De neiging om de zaak samen te vatten – bijvoorbeeld pagina 271 en 337 – zou misschien vaker moeten worden onderdrukt.

De redactie is redelijk goed geweest. Een paar slippertjes, zoals op pagina 213: ‘Hij was langer dan mij’. Op pagina 199 is het jammer van de d-t fout in een zin over een scherpzinnige geest. En ja, een spoor dat naar Zuiddorpe ‘lijdt’, achterop het boek, zal wellicht lezers afschrikken.

Dat zou jammer zijn. Wie van literaire thrillers houdt heeft aan ‘Duister verleden’ een lekker spannende kluif.

 

Dit bericht is geplaatst in thriller met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.