Wim Hofman (132): Sprokkelmaand

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Een selectie van zijn columns verscheen eerder in boekvorm onder de titel Bramen plukken.

Sprokkelen moet je natuurlijk al veel eerder dan in februari doen. Stookhout moet immers eerst drogen.

Sprokkelmaand

door Wim Hofman

De goudes moest eraan geloven. Het was een mooie boom met in het voorjaar gele twijgen met zwarte knoppen. Vooral in het najaar viel hij op met zijn knalgele bladeren, maar hij stond verkeerd en nu is hij omgezaagd. Er liggen stukjes stam in het houthok en de tuinpaadjes zijn weer een beetje bedekt met houtsnippertjes. In de tuin was meer werk te doen. Het vriest niet, dus kan er gesnoeid worden.

Februari noemt men ook wel Sprokkelmaand, maar dat woord heeft volgens sommigen niet veel te maken met het sprokkelen van hout. Volgens anderen komt het van een Germaans vrouwenfeest  dat door de Romeinen, de Spurcalia werd genoemd en waarmee het begin van de lente en de vruchtbaarheid werden gevierd.

Er zijn wel meer van die oude  lentefeesten: hedgehog-day, het feest van de Ierse Bridgid met haar egeltje dat op 1 februari een eind aan zijn winterslaap maakt, (ik denk bij het horen van die naam altijd aan Biggekerke), het Keltische lichtfeest Imboic aan het begin van februari en Maria Lichtmis van de rooms-katholieke kerk. Dit feest slaat op de zuivering van Maria, naar Joods gebruik, veertig dagen na een geboorte, maar de naam heeft ook iets te maken met het lentelicht. Mijn moeder bakte wel pannenkoeken op die dag en dat was mooi, want 2 februari was toevallig ook mijn verjaardag.

Sprokkelen moet je natuurlijk al veel eerder dan in februari doen. Stookhout moet immers eerst drogen. Mijn moeder ging met ons wel hout sprokkelen in het bos. Ik heb het nu over  de oorlogsjaren. Bij haar huis had ze een stapel hout en vooral ook takkenbossen. Ze verstopte er wel haar fiets onder, als er weer geruchten gingen dat de Duitsers op zoek waren naar fietsen.

Takkenbossen zijn vooral goed om de kachel en de oven heet te krijgen. Onlangs waren we in Rome en daar zag ik weer takkenbossen. Het hout werd gebruikt om de steenovens waarin de pizza’s gebakken werden op de juiste temperatuur  te krijgen. De takken waren droog en brandden flink. En de pizza’s die uit die oven werden gehaald, waren lekker. Waar de takkenbossen vandaan kwamen, weet ik niet. In Rome vallen vooral de pijnbomen op en wat mij betreft moeten ze die bomen maar zo lang mogelijk laten staan.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.