Zeeuwse schrijvers (215): Marieke Lucas Rijneveld

Mario Molegraaf schrijft wekelijks een kort portret van een Zeeuwse schrijver (of uitgever). Zeeuws qua persoon en/of qua inhoud. Deze keer aflevering 215: Marieke Lucas Rijneveld.

Zo is deze literatuur: beangstigend direct, onbeschaamd autobiografisch, het bestaan zonder omwegen.

 

********************************

De geur van melk en mest
Marieke Lucas Rijneveld

door Mario Molegraaf

Waarmee kun je de belevenissen vergelijken uit ‘Fantoommerrie’ (64 pag./ €19,99/
Atlas Contact), het nieuwe boek van Marieke Lucas Rijneveld? Het klinkt een beetje
banaal als je bedenkt dat de 27-jarige auteur algemeen als een van onze grootste
literaire talenten wordt beschouwd, maar toch waan ik me in de wereld van ‘Boer
zoekt Vrouw’. Tussen alle hoogst ongemakkelijke en penibel intieme gesprekken door
storten we ons in het boerenleven. En dat is geen idylle, maar eindeloze ‘uren tussen
de koeien en het uitmesten’. Er is volop melk in dit werk en er zijn een heleboel
konijnen. Zoals ‘het konijn van de buren, voor je het weet zet je je vork erin’. Of het
eigen ‘grote konijn dat ik een veel kleiner liet dekken waarop vanzelfsprekend de
dood volgde’.

Zo is deze literatuur: beangstigend direct, onbeschaamd autobiografisch, het
bestaan zonder omwegen. Proza of poëzie? Dat is niet al te duidelijk, maar de teksten
woelen en kolken. Zij of hij? Marieke Lucas Rijneveld (let op de twee voornamen,
de eerste gekregen, de tweede toegevoegd) weet het niet, maar vanwege alle
heftigheid zeker geen het. Als meisje geboren, maar ‘ze is de jongen’, schrijft ze in
vele varianten: ‘Als ze zaad had zou ze het niet aan de eerste de beste verspillen’.
Schrijver én werkzaam op een melkveebedrijf, misschien verklaart dat alles. De
boerenbeeldspraak in ieder geval: een hond heeft een tumor in de buik ‘ter grootte
van een pootaardappel’.

Zeeland is op voorgrond en achtergrond aanwezig. Twintig jaar lang hadden
Rijnevelds ouders een stacaravan in Oostkapelle, ‘Kalfhoek’, inmiddels geen
camping meer. Een groot deel van de jeugd van de schrijver lag daar: ‘De stacaravan
moet plat. Boutje voor boutje wordt hij uit elkaar geschroefd’. Marieke Lucas
Rijneveld kondigt ook een Oostkapelle-roman aan, spelend ten tijde van de
watersnood. Waarover nu al vast een tekst wordt geleverd, ‘Angsthazen wegen
zwaarder’. Wat een literatuur, wat een leven. Het wordt allemaal verenigd tot één
wervelende symfonie dan wel een bonte klompendans, met zelfs de onmiskenbare
geur van het leven, de geur van melk en mest.

Dit bericht is geplaatst in Biografie met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.