Zeeuwse schrijvers (211): Simon Knepper

Mario Molegraaf schrijft wekelijks een kort portret van een Zeeuwse schrijver (of uitgever). Zeeuws qua persoon en/of qua inhoud. Deze keer aflevering 210: Simon Knepper.

Simon voor de spiegel: ‘De een wordt kip in Ruurlo,/ De ander schaap te Weert,/ En ik werd mens in Utrecht,/ Maar niet gemotiveerd.’

*******************************

Rijmen tegen het schrijnen
Simon Knepper

door Mario Molegraaf

Het is een klein genre waarvoor ik een groot zwak heb: de onzinpoëzie. Ofwel de
poëzie die licht mag lijken, maar bij nader inzien zwaar op de hand is. Kijk naar Piet
Paaltjens of naar zijn literaire nazaat Daan Zonderland die verzuchtte: ‘Die enkel
lachen, hebben er niets van begrepen.’ Al dat vrolijke rijmen is een kortstondig
werkzaam middel tegen het schrijnen. In het lichte vers zie je vaak een botsing van
grap en ramp, de rand van de afgrond is nooit ver weg. De vaste vorm is een poging
om even de chaos van het leven te bezweren.

Simon Knepper (geb. 1955) was een tijdlang een van de meesters van het
lichte vers. Hij publiceerde niet veel: in 1982 kwam de bundel Heer, bewaar de
kattemepper uit en tien jaar later verscheen het boekje met de nieuwsgierig makende
titel De geur van Zeeuwse meisjes. Het leven is lijden, alleen spot kan je redden.
Simon voor de spiegel: ‘De een wordt kip in Ruurlo,/ De ander schaap te Weert,/ En
ik werd mens in Utrecht,/ Maar niet gemotiveerd.’ Knepper naar de knoppen: ‘Mijn
geest is ziek, mijn lichaam ondervoed,/ En zelf voel ik me ook niet al te goed.’ Juist
zijn geringe poëtische productie wijst op zijn oprechtheid, hij zwijgt als hij niets te
zeggen heeft.

In zijn eerste bundel stond een gedicht ‘Voordracht’ vol verwarring over het
lied ‘Ik heb mijn hart in Zierikzee verloren’. Bundel twee biedt, zoals beloofd in de
titel, meer Zeeuws. En ook meer van hetzelfde, zoals dat in lichte poëzie hoort
tegelijk hilarisch en wreed. In een culinair gedicht wordt iemands kip-in-het-pannetje
geprezen, ‘maar niemand verlangt zich een gade/ Die kat-in-het-bakkie bereidt.’
Simon Knepper is vooral een Zeeuwse schrijver vanwege zijn ‘Zeeuws volksliedje’,
een dialoog met een matroos die balsem voor zijn zinnen zoekt in Westkapelle.
Waarom daar? ‘De blankheid van het Zeeuwse land,/ De Zeeuwse visserswijsjes,/ En
wiegend op een zilte bries/ De geur van Zeeuwse meisjes.’ Wie krijgt geen zin in de
poëzie van de onzin?

Dit bericht is geplaatst in Biografie met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.