Wim Hofman (125): Ter zee in een zeef (twee)

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Een selectie van zijn columns verscheen eerder in boekvorm onder de titel Bramen plukken.

Ik hoop voor de Britten dat die Brexit gaat lukken. 

 

Ter zee in een zeef (twee)

door Wim Hofman

Vorige week had ik het over de Britten en hun Brexit. Ik vergeleek hen met the Jumblies, figuren uit een nonsense-gedicht van de negentiende-eeuwse kunstenaar Edward Lear. Ze gingen ter zee in een zeef en iedereen vond hen mesjogge. Ook veel Europeanen denken dat de Britten niet goed snik zijn. Ze lijken ook aan iets onzinnigs te beginnen. Of misschien zijn sommigen van ons, onder wie ik, wel stiekem jaloers?
Ik moet erbij zeggen dat ik wel, al sinds september 1944, een zwak heb voor de Britten. Britse soldaten bezetten onze kleuterschool en dat vond ik erg fijn. Elke morgen was ik in de school tussen de soldaten te vinden en zag hoe ze zich inzeepten en schoren, hoe ze porridge aten en flink wat melk en suiker in hun mokken thee deden en ze gaven me toast met jam. Ik zag hoe ze hun schoenen poetsten en daarbij in de maat liedjes zongen soms met een sigaretje in de hoek van hun mond. Ze leerden me de eerste Engelse woorden.
Het was een schok van herkenning toen ik door omstandigheden in 1961 ergens in een Engels landhuis terechtkwam dat was ingericht als studiehuis. We aten daar porridge, dronken thee met veel melk, aten toast met jam die uit dezelfde blikken leken te komen. De Engelse medestudenten rookten dezelfde sigaretten (van het merk Players) en zongen graag allerlei liedjes. Ik ben veel Engelse boeken gaan lezen en ben hun literatuur gaan waarderen, maar ook het landschap van Zuid-Engeland trok me aan. Er waren veel meer oude grote bomen dan in ons land en eindeloos veel wandelpaden door de glooiende heuvels. Later ben ik er dikwijls teruggegaan.

Ik hoop voor de Britten dat die Brexit gaat lukken.  Wij hier op het vasteland hebben de neiging om naar ons voorhoofd te wijzen en sommigen hopen stilletjes dat ze inderdaad wegzinken, maar wie weet, maken ze er iets van. In de Tweede Wereldoorlog gingen ze er ook tegenaan en werkten zich uit de naad en meer dan dat. Misschien dat ze dat nu ook moeten gaan doen. De vissers willen voor hun kust even veel vis vangen als de Hollanders dat nu doen en bloemen kunnen ze zelf ook wel telen en ze blijven natuurlijk ook links rijden en ze gaan allemaal drie keer zo hard werken. En dan zijn wij over een jaar of twintig jaloers net als degenen die de Jumblies met hun blauwe handen en hun groene hoofd voor gek hadden uitgemaakt.

Far and few, far and few
Is the land where the Jumblies live.
Their head is green and there hands are blue
And they went to sea in a sieve.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

3 reacties op Wim Hofman (125): Ter zee in een zeef (twee)

  1. Rinnende Bear schreef:

    Lieve meneer Hofman

    Geweldig bedankt voor uw milde en wijze woorden over de Britten en hun Brexit
    U krijgt van mij de Golden Award ; Try to understand and to love
    En ook zeer bedankt voor het heerlijke Jumblies vers
    Go on in this way old fellow !

    Love, not hate create a bright future for us al!!

  2. Willem Rynja schreef:

    Beste Wim, ik houd ook veel van Engeland en het engelse landschap. Ook vind ik de engelsen i.h.a. prettige mensen, al word ik wel eens moe van het eeuwige ‘so sorry’ en’ excuse me’. Toch hoop ik dat men tijdig afziet van de BREXIT, dit leidt tot niets goeds! En Engeland is toch al niet een zeer welvarend land, zo lijkt het mij. Blijven is dus de minst slechte optie, al ben ik géén fan van het Europa van Verhofstad c.s..
    Willem Rynja, Biervliet

  3. André van der Veeke schreef:

    Ik hoop ook dat de Brexit gaat lukken. En dat het op termijn een voorbeeld zal zijn voor de Europese landen die nu nog gebukt gaan onder de bureaucratische terreur van de EU. Overigens verlang ik er ook naar als voorzitter van de Vereniging tot Behoud van de Restanten van de Nederlandse Taal (VBRNT), dat de kwalijke invloed van het Engels op het Nederlands zal afnemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.