Wim Hofman (124): Ter Zee in een Zeef

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst.  Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

Iedereen zegt dat ze met een zeef ogenblikkelijk zullen zinken en dat ze krankjorum zijn. Maar dat interesseert hen geen biet en zo gaan ze met hun zeef de zee op, waar ze ronddobberen en rondtollen.

*****************************

Ter zee in een zeef

door Wim Hofman

‘The Jumblies’ is een leuk en leerzaam gedicht van de Engelsman Edward Lear (1812-1888), wiens werk ik bewonder. Hij was al vroeg in zijn jeugd illustrator en tekende toen vooral dieren. Zijn papegaaien werden meteen beroemd. Hij besloot echter op zijn zeventiende, toen hij ergens op een heuveltop in de buurt van Arundel stond, om landschapsschilder te worden. En hij werd dat ook. Hij schilderde en tekende niet alleen landschappen in Engeland, maar ging door Europa reizen, maakte een boek over Corsica, reisde naar Rome, Amalfi, Sicilië en verder, naar Albanië, Griekenland, Palestina en zelfs naar India. Hij werd een tijdje leraar van koningin Victoria, die ook wel landschappen wilde schilderen. Hij schreef veel leuke brieven (hij hield van woordspelingen) en dagboeken, maar hij werd vooral bekend door zijn nonsense-gedichten, waarvan ‘The Jumblies’ er een is.

Het gedicht gaat over de Jumblies, die een groen hoofd hebben en blauwe handen en al jong weg willen en in een zeef de zee op gaan. Iedereen zegt dat ze met een zeef ogenblikkelijk zullen zinken en dat ze krankjorum zijn. Maar dat interesseert hen geen biet en zo gaan ze met hun zeef de zee op, waar ze ronddobberen en rondtollen. Tenslotte komen ze aan in een mooi land waar ze ronddansen en het goed hebben. Na twintig jaar komen ze terug, beladen met allerlei lekkers en spullen. Ze zijn gegroeid en iedereen bewondert hen nu. En velen zijn stikjaloers en willen ook wel met een zeef de zee op om zo’n mooie reis te maken…

Ik kan niet aan de gedachte ontkomen dat wat de Jumblies doen: iets onmogelijks waarbij iedereen naar het voorhoofd wijst, sterk lijkt op wat de Britten willen met hun Brexit. Ze willen weg en het kan hen misschien geen sikkepit schelen hoe het hun zal vergaan.

(wordt vervolgd).

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.