Vlisdingen

Kunstenares en illustratrice Agnes den Hartogh verwachtte niks van Vlissingen toen ze er twee jaar geleden kwam wonen. Eerder deze maand presenteerde ze een boek over ‘die gekke stad’: Vlisdingen.  Een kennismaking in dertig tekeningen en verhalen.

door Claudia Sondervan

Het was najaar 2016  en ze moest de blues te lijf. ,,We  hadden besloten vanuit Laos weer naar Nederland te gaan en we moesten wat. Maar ik had niks met Vlissingen. Ik wist niks, ik kende niemand. En ik had geen werk.” Vroeger werkte ze in de kunsteducatie, maar die vertrok net uit de gemeente wegens financiële schraalte. Den Hartogh trok de stoute schoenen aan en besloot elke dag van november de stad in te wandelen met een schrift om een tekening te maken. Van lieverlee werd ze daar nieuwsgierig van. ,,Ik ben gaan aanbellen en mensen aanspreken met de vraag of ze wat konden vertellen over wat ik getekend had.  Zo kreeg ik er verhaaltjes bij.” En ze kreeg er kennissen bij. Vrienden zelfs. Den Hartogh is geankerd in Vlissingen. ,,Het is een goeie thuishaven. Ik voel me thuis.”

Agnes den Hartogh – foto Lex de Meester

Haar Vlisdingen publiceerde ze in een internetblog. Na die novembermaand moest ze zelfs enigszins afkicken van haar dagelijkse teken- en verhaaltaak. ,,Ik leerde zo heel andere dingen van Vlissingen dan uit het Gemeentearchief of het MuZeeum. Humoristische details, maar ook van het verdriet van mensen. Thuis ging ik steeds googelen wat ik gehoord had. Want als ik het opschrijf, moet het wel kloppen.”

,,Ik heb geleerd dat je het zelf moet doen. In Rotterdam, waar we eerst woonden, heeft iedereen een eigen historie. Op Walcheren heeft iedereen een historie met elkaar.  Hoe kon ik daar tussen komen? Maar er was zoveel openheid: ‘kom er maar in!’ Ik heb zo veel leuke mensen ontmoet. Dat lukt niet als je thuis blijft zitten. Ik merk dat ik ook heel veel verbonden heb. Van de een werd ik verwezen naar de ander. Ik denk dat iedereen in Vlissingen minstens één van de dertig mensen in het boekje kent.”

De Vlissingse binnenstad wordt bevolkt door heel uiteenlopende mensen, vindt Den Hartogh. ,,Ik denk dat de mensen daarom zo tolerant zijn voor elkaar. Vlissingen is spannend, vol uitdagingen. Zeker nu nergens geld voor is borrelt de creativiteit naar boven.” Zelf heeft ze haar draai gevonden, als houdster van de creatieve galerie Het Filiaal in de Walstraat, als tekendocent op het Scheldemond College en als aanvoerster van groepen ‘Urban Sketchers’ waarmee ze tekenend door de stad trekt. Met een klas van de Frans Naereboutschool vulde ze de etalage die het Kinderwagenmuseum leeg achterliet  in de Sint Jacobsstraat met een intrigerende inpakexpositie in navolging van kunstenaar Christo. Wie raadt welke spullen van de burenwinkeliers er schuilgaan wint een cadeaubon.

En met muziekdocent Marcele Simons van Scheldemond maakt ze met leerlingen een eigentijdse, Vlissingse versie van het muziekstuk ‘De Schilderijententoonstelling’ van  componist Modest Moessorgski. ,,Hij vertaalde die expositie in muziek.  Wij maken met leerlingen hedendaagse vertalingen van de schilderijen en de muziek.  Voor het schilderstuk ‘Markt in Limoges’ zijn we naar AHXL gegaan. Geluiden van kassa’s en de emballage worden tot een nieuw muziekstuk. Ik maak filmpjes van de leerlingen die aan het werk zijn. Dat samen wordt in januari tot een voorstelling gemaakt.” Die is hopelijk niet enkel voor de ouders van de Scheldemondenaren . ,,Ik wil dat iedereen laten zien.”

Agnes den Hartogh: Vlisdingen – Eigen uitgave, 12,50 euro. 

Dit bericht is geplaatst in Kunstboeken met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.