Column: Bij de buiskachel

Eind van het jaar, de dagen gekort. Het is donker. Maar niet zo donker als destijds op de Tol bij Hoofdplaat.

Bij de buiskachel

door Jan van Damme

De deurklink zat los. Je moest eraan rammelen. ‘Beetje duwen, kom ’t er maar in’. Binnen was het nog donkerder. Alleen de buiskachel verspreidde een rossige kring van licht op de vloer en het plafond.

Opa Tol wist hoe je de winter door moest komen lang voor het woord ‘cocoonen’ was uitgevonden. Een luie stoel, zijn voeten op de stang die moest voorkomen dat je je brandde aan de gloeiendhete kachelmantel. De geur in de keuken was onmiskenbaar van zijn pijp. Kieskeurig was hij niet, net over de grens sloeg hij grote pakken tabak in van een onbestemd merk. Altijd een pak lucifers bij de hand. Zijn pijp bestond uit een zwartgeblakerd kopje en een blanke steel van een vlierbessenstruik. Dat laatste, die zelf gesneden tak van een vlierbes, daar zweerde hij bij.

Oma scharrelde mopperend rond zijn stoel. As en tabak op de vloer, schroeigaatjes in zijn trui. Ze pakte een paar sokken uit het mandje achterin de provisiekast. Kinderen en kleinkinderen wisten haar te vinden als er gaten moesten worden gestopt. De pas aangeschafte televisie was op haar verzoek bovenop de koelkast geplaatst. Elektrische apparaten kon je maar het beste bij elkaar zetten, vond ze, dan hoefde je niet door het hele huis draden te trekken.

Samen keken ze graag naar ‘Schipper naast Mathilde’.

De wc was een donker hok in de schuur. Er lag een stapeltje in brede stroken gescheurde advertentiebladen klaar voor gebruik. Door een hartje in de deur kon je de sterrenhemel zien. In de bijkeuken was het doodstil. Elke halve minuut viel er een druppel uit de kraan in een zinken emmer. Dat opgevangen water, wist opa, werd niet geregistreerd door de meter.

Het roze huis en de zwarte schuur op de Tol tussen Hoofdplaat en Driewegen zijn al lang geleden afgebroken. Gefotografeerd werd er niet of nauwelijks, toen. Maar we zien het nog wel.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Één reactie op Column: Bij de buiskachel

  1. Johanna Kruit schreef:

    Wat een prachtige herinnering Jan , dank je wel, in gedachten zie ik dit allemaal voor me……….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.