Vers op Zondag 146: Thom Schrijer

 

Natuurlijk gaan we gewoon door met Vers op Zondag. Wie wil het zondagse moment nog missen? We zijn toe aan de zesde serie, met dertig dichters. Vandaag aflevering 146: Thom Schrijer.

Vingerwijzing

De herfst maakt steeds
meer draden van november,
waarin wij vastvliegen,
ingesponnen raken,
leeggemaakt.

Pas later, door het
doodste van de winter
aangeraakt, beginnen wij
ideeën bloeiklaar te vouwen,
beelden op te maken voor
hergebruik.

Pas later beschouwen
wij die leegte als een
vingerwijzing.

Thom Schrijer

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

3 reacties op Vers op Zondag 146: Thom Schrijer

  1. Johanna Kruit schreef:

    Dank voor dit gedicht Thom, het geeft goed weer hoe de dagen verlopen wanneer we ouder worden . Jongere lezers kunnen dit begrijpen, de ouderen onder ons voelen het…..

  2. melis van den hoek schreef:

    Een betovering noem ik gedicht.
    In welk web heeft de dichter me gebracht?
    In mijn eigen spinsels van de geest.
    In het doodste van de winter.
    Hoe sterk moet je zijn om daar nog leven in te zien?
    Wie geeft die kracht?
    De natuur, het ecosysteem, deze schepper?
    Ik zit in mijn cocon, deze woorden redden mij.
    En dan de titel, die vingerwijzing.
    Een teken, een signaal; van wie?
    Voor gelovigen misschien een waarschuwing?
    Of ook voor niet gelovigen, zorg goed voor het systeem.
    Die leegte, die vaak in rouwadvertenties staat.
    Die leegte bracht me bij de gelovigen.
    Maar dat is pas later. Helaas ook voor mij.
    Want ik heb het leven lief, het openvouwen.

  3. Marian Aerssens schreef:

    Wat een mooi herfstgedicht. Ik voel het gewoon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.