Wim Hofman (116): Action painting

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst.  Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

Ik hakte stookhoutjes, schuurde met schuurpapier randjes glad, probeerde zelf ook bootjes te maken. Hij leerde me met een ijzerzaag een buis doorzagen en ik sloeg voor hem haken en spijkers recht op een metalen blokje.

 

Action Painting

door Wim Hofman

Mijn vader, zo vertelde mijn moeder mij, had voor de oorlog mooie dingen gemaakt: meubeltjes, houtsnijwerk, speelgoed. Mijn broer herinnerde zich een draaimolen die op een stoommachientje werkte, met schommelschuitjes en paardjes. Hij had speelgoedauto’s gemaakt en bootjes. Na de oorlog was er, dankzij een paar granaten, niet veel van over. Eenmaal terug uit Duitsland pakte mijn vader als het ware de draad weer op en hij maakte bootjes voor ons. Hij bouwde een zeilbootje en liet het zeilen op een plas bij de net nieuwe Nolledijk in Vlissingen. Omdat het  nogal scheef hing, zorgde hij voor lood aan de kiel. Het zeilbootje was geel en blauw en had groene zeilen, een roer dat je vast kon zetten en een verplaatsbare mast. Het lood was geen succes. De zeilboot lag nu te diep.

Hij werkte wel meer met lood. Met een oude pollepel goot hij loodjes voor zijn vislijnen. Hij werkte ook met ander metaal. Ik herinner me hoe hij uit een staalplaat een stofblik maakte met klinknageltjes in voorgeboorde gaatjes. Het ding was aan de zware kant, dus niet erg praktisch en het ging roesten op den duur. Hij leerde me figuurzagen; aan een breinaald werd een kurk gestoken zodat die in het vuur verhit kon worden en dan konden we tekeningetjes en letters zetten op hout en zachtboard. We werkten vaak op het achterplaatsje. Ik hakte stookhoutjes, schuurde met schuurpapier randjes glad, probeerde zelf ook bootjes te maken. Hij leerde me met een ijzerzaag een buis doorzagen en ik sloeg voor hem haken en spijkers recht op een metalen blokje. Hij deed me voor hoe dat moest. Niet alles ging goed. Ooit zag ik hoe hij met zijn zware schroevendraaier een kromme spijker, die vastzat in een stuk hout, omhoog wilde buigen. De schroevendraaier schoot uit en stak met geweld onder de nagel van zijn linkerduim. Hij had hevige pijn, dat moest wel, dat kon je zien. Maar je hoorde hem niet. Vloeken deed hij niet. Ik heb hem nooit horen vloeken. Hij danste rond, spetters bloed druppelden in een halve cirkel op de tegels. Hij verbeet zich. Ik heb veel dingen van hem geleerd, maar dat niet en ik kan ook niet goed tegen bloed.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Één reactie op Wim Hofman (116): Action painting

  1. André van der Veeke schreef:

    Goed, herkenbaar verhaal. Mijn vader was ook metaalbewerker. Erg geduldig was hij niet als hij me iets bij moest brengen. Ik was nogal onhandig en dat begreep hij niet. Hij had wel het geduld om zelf heel lang bezig te zijn. Van alles maakte hij en natuurlijk van ijzer. IJzer was volgens hem het eerlijkste metaal op aarde, maar het allermooiste was een voorwerp van roestvrij staal. Wat hij maakte had het nadeel van het stofblik uit het verhaal: het was allemaal te zwaar. Op een dag in december kregen we van hem een slee die niet vooruit te branden was. Hoe we ook duwden of trokken, door het enorme gewicht kwam hij nauwelijks van zijn plaats. Toen we de treurige boodschap voorzichtig probeerden over te brengen, schudde hij vol ongeloof zijn hoofd. Hoe konden we de glorie van het ijzer, zijn ijzer, verloochenen. Sleeën werd daarna voor mij en mijn broers een corvee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.