Column: Dorpsomroeper

Het opzienbarendste provincienieuws van afgelopen week? Arm Cadzand-Bad. Ik had al het idee dat er een Vlaamse vloedgolf over het dorp gegaan was. Nu bouwen ze op het duin ook nog eens appartementen van meer dan 5 miljoen euro. Rare wereld. Ik zou liever nog eens in het zwembad van Groede duiken. Ook al ben ik bepaald geen waterrat.

**********************

Dorpsomroeper

door Jan van Damme

Wonderen zijn de wereld nog niet uit. Zeg het me als ik het mis heb. Voor mij heeft het er alle schijn van dat de Vlaamse wereld van patsen en strapatsen op het duin van Cadzand-Bad is nedergedaald. Een penthouse voor een bedrag dat ik hier maar niet in cijfers tik, omdat de kans te groot is dat ik me in het aantal nullen vergis.

Waanzin. Ben ik nou zo’n krentenweger? Je zal daar straks zitten in een appartement waarvan heel West-Zeeuws-Vlaanderen weet dat je er meer dan vijf miljoen voor hebt neergeteld. Vijf miljoen euri, niet vijf miljoen oude Belgische francs als u dat soms veronderstelde.

Weet u, ik wilde het helemaal niet over het maffiose Vlaanderen hebben dat nu vrij schaamteloos op de blanke top van onze duinen opduikt. Sinds de krant gisteren met dat miljoenenbericht in de bus viel raakt het nogal moeilijk uit mijn hoofd.

Waarover ik eigenlijk wilde schrijven? Ik dacht even stil te staan bij een ander wél heuglijk feit. Vijftig, dat was het: de Dorpsomroeper van Groede bestaat een halve eeuw. Het hele dorpskrantje was al vele jaren uit mijn wereld verdwenen. Van de beginjaren herinner ik me gestencilde pagina’s met vage tekeningen en bibberige letters. Met misschien advertenties van bakker Brakman en fietsenmaker Risseeuw. Op internet zag ik recente nummers. Full colour, strakke opmaak, artikelen over cultuur, sport, evenementen, verkeersveiligheid. Een glossy is er niks bij.

Waarschijnlijk was het geen toeval dat er een kiekje uit de oude doos was afgedrukt. Het zwembad, een zwart-wit foto uit de tijd dat het aantal badhokjes al was uitgebreid. Ik voel de tegels rond het bad, zie het bord waarop nu onleesbaar ‘verboden te duiken’ stond. In 1992 vond de toenmalige gemeente Oostburg onderhoud en restauratie van het instructiebadje te duur.

Waarom geld in het water gooien? Daar denken ze nu in Cadzand-Bad heel anders over.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.