Vers op Zondag 141: Joop Buma

Natuurlijk gaan we gewoon door met Vers op Zondag. Wie wil het zondagse moment nog missen? We zijn toe aan de zesde serie, met dertig dichters. Vandaag aflevering 141: Joop Buma.

Mijn hof.

Er staan nog enkele zeer oude bomen
in mijn hof. Ik ben een van hen die daar
staan te dromen van vroeger toen
zij er met zo velen waren,

beschutting hadden aan elkaar,
elkaar aanraakten, namen hadden,
samen ritselden en ruisten in de wind,
samen opgegroeid. De meesten zijn geveld.

Ziek geworden dood vermolmd  men
vindt hun standplaats zelfs niet meer,
verleden verlaten vervangen door vlakte.
Het is zo leeg geworden in mijn hof.

Eenzaam met een paar gebleven een
laatste bloesem. Zij horen nog slechts
het  eigen ruisen geen beschutting meer
overgeleverd aan eigen ouderdom.

Je hoort het kraken.

Joop Buma

Mijn hof, pastel, Joop Buma

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

6 reacties op Vers op Zondag 141: Joop Buma

  1. Johanna Kruit schreef:

    In deze woorden herken ik niet alleen de eenzaamheid van de laatste paar bomen, maar ook de eenzaamheid van mensen die ouder worden .
    De boom met de gespreide armen op de pasteltekening verwijst daar ook naar volgens mij.

  2. Theo Raats schreef:

    Mooi Joop. Ontroerend. Een goed gedicht verandert je eenzaamheid, zei Nijhoff

  3. Anneke schenk schreef:

    Wat een mooi beeld Joop!

  4. Roland Reuter schreef:

    De sterveling-zijn dagen zijn als gras,
    als een bloem op het veld, zo bloeit hij,

    wanneer de wind daarover is gegaan, is zij niet meer,
    en haar plaats kennt haar niet meer.

    Maar (!)…..
    Psalm 103,17

    De dagen van onze jaren…
    …het gaat snel voorbij, en wij vliegen heen.

    Leer ons onze dagen tellen,
    dat wij een wijs hart krijgen..

    Psalm 90,13
    Och (!)

    Zeeland, waarvoor ben je het “Maar” vergeten?

    Waartoe het maar bestrijden…

  5. Jan Versluys schreef:

    De onvermijdelijke gang van al het leven : groeien bloeien blinken en verzinken.
    In dit gedicht mooi verwoord door een vergelijking met bomen.
    Je hoort ze kreunen en kraken. Ze zullen gaan breken……maar gelukkig is er aan een oude tak een bloesem! Wel een laatste maar toch! Het leven gaat verder.
    De ene “hof” ( naast je huis) wordt leeg en de andere “hof” (naast de kerk) steeds voller.

  6. J.C.L. Brugmans schreef:

    joop, gelukkig kunnen we nog van jouw bloesem genieten.
    en mooi en aangrijpend zijn ze, die blommen….

    groeten van een oude, overScheldse boom

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.