Vers op Zondag 132: Wim Jansen

Elke zondag kijken we ernaar uit: een nieuw Zeeuws vers. De vijfde serie loopt. Seizoenen, locaties en jaren tellen niet. Of juist wel! Aflevering 132: Wim Jansen.

Provence

Zeg zacht die naam
een paar keer voor je uit
en hij gaat zingen

gaat zingen van
azuren luchten,
van wijn, olijven en lavendel,
melkblauwe bergen in de verten,
zandgele huisjes die de hellingen af druipen

en een bloedgeile zon.

Wim Jansen

Illustratie: Fragment uit ‘De Zaaier’ van Van Gogh.

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

4 reacties op Vers op Zondag 132: Wim Jansen

  1. Johanna Kruit schreef:

    Wat een heerlijke woorden Wim, dank je wel !
    Als ik opkijk zie ik een grijze hemel, maar jouw gedicht brengt me even naar de Provence waar inderdaad alles is zoals je beschrijft.
    Ik word er blij van …………..

  2. Yvonne Wagenaar schreef:

    Wat allemachtig prachtig om met zoveel levenslust deze dag te beginnen,

    chapeau!

  3. Theo Raats schreef:

    Een goed gedicht verandert je eenzaamheid, zei Nijhoff

  4. Wim Jansen schreef:

    Dank voor jullie reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.