Wim Hofman (102): Welkom

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst.  Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

Dan wat mannen waarop niemand staat te wachten en eindelijk, eindelijk een wagentje met meerdere koffers erop dat geduwd wordt door twee mensen die even rondkijken alsof ze een andere wereld binnentreden. Maar het zijn mensen op wie gewacht is.

Welkom

door Wim Hofman

In de aankomsthal van de vlieghaven staan veel mensen te wachten. Ze blijven achter hekken staan. Ze kijken naar een automatische schuifdeur. Ze wachten geduldig of verbergen zo goed mogelijk hun ongeduld. Er zijn mensen die een bordje hebben met een naam erop, Dhr. A.H. van Pelt bijvoorbeeld of Necessity, of een stuk van een kartonnen doos met daarop het woord WELKOM. Er zijn ook ballonnen met WELKOM erop of ballonnen die eruit zien als de kop van Mickey Mouse. Er staat daar ergens ook een toestel waaruit je tegen betaling een spandoek met WELKOM in zes talen kan halen. Op het apparaat staat: ‘maak je eigen spandoek’. Er is een man met een zwarte hond die een soort witte jas aan heeft, waarop een tekst geschilderd is. ‘WELKOM THUIS VROUWTJE’ staat er. De hond snuffelt aan de schoenen van de wachtenden.

Daar gaat opeens de schuifdeur open en er verschijnt een man in donker uniform met vier gouden strepen op zijn mouw en met een pet op, gevolgd door een paar mannen met felgekleurde vesten. Een van hen draagt een accuboor, de andere een gereedschapskistje. Misschien hebben ze in de gauwigheid nog even het gelande toestel gerepareerd? Dan een rijtje stewardessen met rolkoffertjes. Ze doen wat uit de hoogte. Hun koffertjes rijden haast als vanzelf.

Dan wat mannen waarop niemand staat te wachten en eindelijk, eindelijk een wagentje met meerdere koffers erop dat geduwd wordt door twee mensen die even rondkijken alsof ze een andere wereld binnentreden. Maar het zijn mensen op wie gewacht is. Er klinken gilletjes, er volgen omhelzingen en er worden foto’s gemaakt. Steeds meer mensen komen de deur uit en er is opeens veel beweging en geroezemoes, geroep en gelach. Iemand krijgt een spandoek om zich heen, ballonnen maken dansende bewegingen in de lucht. Je ziet mensen in allerlei vormen en formaten. Mannen met kale hoofden zodat je alle oneffenheden ziet. Vrouwen met hoofddoeken en sluiers alsof ze juist een zandstorm in de woestijn hebben getrotseerd. Mannen in net pak en onberispelijk kapsel. Mensen met korte broeken en weinig kledij zodat we hun tatoeages goed kunnen zien. De meeste mensen vinden elkaar en er zijn veel uitroepen van vreugde en handgeklap en zo komt alles goed, al weten wij niet waar de zwarte hond gebleven is.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.