Aankondiging: Secret places

Een niet meer in gebruik zijnde kerk. Nicole Hendriks Urbexfotografie

Nicole Hendriks uit Goes toont in haar boek de schoonheid van het verval

Kattenkwaad voor gevorderden. Zo omschrijft Nicole Hendriks uit Goes haar hobby. Al tien jaar reist ze Europa door om verlaten plekken te fotograferen. Een bezigheid die in haar ogen iets te populair aan het worden is. Na de zomer verschijnt Hendriks’ eerste boek.

door Rob Paardekam

Urbexfotografie heet het, ook wel urban exploration genoemd. Hendriks (43) – geboren en getogen in Goes, maar momenteel woonachtig in Vlaanderen – raakte tien jaar geleden besmet met het virus. Een foto van een verlaten gebouw op internet was voor haar reden om ook de stoute schoenen aan te trekken. Inmiddels is ze in veel landen geweest om de schoonheid van het verval op de gevoelige plaat te zetten. In Nederland moet je daarvoor niet zijn. ,,Hier worden gebouwen meestal snel gesloopt.”

Hoe anders is dat in landen als Duitsland, Frankrijk, België en Italië. Daar heeft ze inmiddels vele honderden foto’gemaakt in onder meer leegstaande scholen, kerken, fabrieken, theaters, kantoren, treinen en ziekenhuizen. Naar Italië gaat ze zelfs elk jaar een volle week. Meestal samen met iemand anders, want alleen gaan is volgens Hendriks best gevaarlijk. Het wordt niet altijd gewaardeerd dat mensen in de verlaten gebouwen rondstruinen. Kom bovendien maar eens aan hulp als er iets vervelends gebeurt.

Nu is de Zeeuwse niet roomser dan de paus, dus trekt ze er heel soms toch alleen op uit. Zoals die keer toen ze met haar gezin op vakantie was in Zuid-Frankrijk. Terwijl man en kinderen aan het picknicken waren, kon ze het niet laten even in een leegstaande kostschool te gaan kijken. Stond ze daar ineens oog in oog met twee mannen, van wie er één een pistool vast had. ,,Ik heb toen maar ‘please don’t hurt me’ geroepen en ze afgeleid door in mijn beste Frans uit te leggen dat de kapel, op een ander plekje in het gebouw, zo mooi was.” Hendriks wist te ontkomen. Wat de mannen precies in het gebouw deden, weet ze niet. Ze was al lang blij dat ze zich heelhuids weer bij haar gezin kon voegen.

Een verlaten kantoor. Nicole Hendriks Urbexfotografie

Haar capriolen hebben in al die jaren een schat aan prachtig fotomateriaal opgeleverd. Steeds meer mensen ontdekken de schoonheid van verlaten plekken en alles wat er is achtergelaten. Met die toenemende populariteit van urbexfotografie is Hendriks niet heel gelukkig. ,,Ik begrijp het, hoor. Ik doe het tenslotte zelf ook graag. Maar het liefst kom ik op plekken waar niet al dertig andere mensen zijn geweest. Vaak zie je dat zo’n plek dan toch een beetje om zeep wordt geholpen of dat er zelfs dingen worden gestolen.”

Om die reden geven urbex-fotografen doorgaans geen locatie prijs als ze hun foto’s op Facebook of Instagram zetten. ,,Het is niet dat we het een ander niet gunnen om ook mooie foto’s te maken”, benadrukt Hendriks. ,,Maar we willen gewoon dat zo’n locatie intact blijft.”

Aangemoedigd door vrienden en familie brengt de uit Goes afkomstige fotografe in het najaar een boek uit met ongeveer tweehonderd van haar mooiste foto’s. Het heet Secret Places. Wie al benieuwd is naar meer foto’s, kan een kijkje nemen op Instagram.

Informatie over het boek en hoe het te bestellen is, staat op nicolehendriks.com.

Dit bericht is geplaatst in Fotoboeken met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.