Column: Van de vissen en de broden

Verknocht aan de vissen en de broden

COLUMN JAN VAN DAMME

Kippenvel was er, eind vorige week. En applaus. Allemaal omdat het groovy zeebeest van Keith Haring in Amsterdam weer zichtbaar werd gemaakt. Dertig jaar zat de muurschildering op de loods achter isolatieplaten verborgen. En nu weer te bewonderen, zij het op afstand, want het terrein is niet voor publiek toegankelijk.

In Zeeland hebben we onze eigen muurschilderijen. Goesenaren hebben vrij recent zelfs een kunstenaarsproject en een magazine gemaakt.

Van oudere datum zijn de grote werken van Johnny Beerens in West-Zeeuws-Vlaanderen. Het gehannes met de tranen op de watertoren van Oostburg zijn we nog niet vergeten. Ze moesten worden hersteld en bijgewerkt. Eerst was er geen geld en geen bestuurlijk begrip, uiteindelijk is het goedgekomen.

Nu dient zich een andere kwestie aan. Of misschien moet ik de vorige zin al in de verleden tijd zetten. Wat betreurenswaardig zou zijn. Het gaat om de vijf broden en twee vissen op de graansilo van Breskens. Johnny Beerens schilderde ze in 1997. Sindsdien kan ik me geen enkele haven met zo’n majestueuze, hartverwarmende entree bedenken. De broden en de vissen, wie wil mag er nog een kruisje bij slaan ook.

Het deerlijk in verval geraakte havenfront moet op de schop. Grootse plannen, nog grotere woorden. Maar voor de ruim zestig jaar oude graansilo is er geen plaats meer. Die wordt gesloopt. En daarmee ook de muurschildering van Beerens.

Waar zijn de bakkers, de vissers, de boeren? Laten zij dit zomaar gebeuren? Uiteindelijk staat hun leven daar meer dan levensgroot op de gevel aan het havenhoofd. Een landmark is het, dat een hele streek, een hele provincie tekent.

Hoezeer je verknocht kunt raken aan een muurschildering, weet ik nog uit mijn Groese jeugd. Herinnert u zich het landschap met de besneeuwde bergen op de tuinmuur van politieman Van Ooyen, op de hoek van de Blekestraat en het Brouwerijtje? Weg is het, al jaren. Maar nog elke keer als ik er voorbij rijd, krijg ik kippenvel – alsof er een stukje van mijn jonge jaren is weggepoetst.

Beerens is van grotere orde. Met zijn vissen en broden slopen we een stukje Zeeuws geweten.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.