Vers op Zondag 127: Jan M. Goerée

Elke zondag kijken we ernaar uit: een nieuw Zeeuws vers. De vijfde serie loopt. Seizoenen, locaties en jaren tellen niet. Of juist wel! Aflevering 127: Jan M. Goerée.

************************

elarotsap

als later ’t water
bij elke beweging opgloeit,
gespleten korsten vult
met gescheurde holle torens,
– verzonken in stoom –

zullen ieders erven
in schemer zwerven
onder roodkoperen bogen,
gloeit hellevuur na in
onbegrepen symbolen.

De laatste hoefsmid beslaat het vale paard.

Jan M. Goerée
25 april 2018

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

8 reacties op Vers op Zondag 127: Jan M. Goerée

  1. Johanna Kruit schreef:

    Dat is geen mooi vooruitzicht Jan op deze vroege Zondagmorgen.
    Je gedicht is duidelijk, maar wat betekent de titel ???

  2. melis van den hoek schreef:

    Beste Jan,
    Je schudt me deze droge morgen vurig wakker.
    Een onbegrijpelijke titel; niet drinkbaar afvalwater van door onszelf verminkte klimaat.
    Elapso tempore zal onze aardkloot een niet te bevatten metamorfose ondergaan.
    Voor mij een prachtig angstaanjagend gedicht met beeldende woorden helder gemaakt.
    Lege aren op de akkers, zo zie ik de holle torens. Dank voor deze kijk op de kosmos, eindigend met de vraag: Was God ook hoefsmid ?

    • Jan M. Goerée schreef:

      gdm Melis, zie mijn reactie aan Johanna!
      Blij met je bericht, meerderlei te lezen en dus…Het vale paard, het beeld van een eindtijd..

      Hg

  3. Yvonne Wagenaar schreef:

    Wat een spannend en angstaanjagend gedicht! Mooie beelden.

    • Jan M. Goerée schreef:

      Yvonne, op warme dagen als die van de laatste tijd rekent de zon het tot haar taak eenieder te verblinden; dat maakt dat de jongste dag ons zal overvallen…
      Dank voor je reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.