Column: Reddende engelen

Soms valt je zomerse zondagmiddag letterlijk in het water. Dan is het fijn als je een – weliswaar kleine – bijdrage kunt leveren om de boel weer op de rails te krijgen.

Reddende engelen

door Jan van Damme

Het is een echte zondagmiddag. Ik hang ergens op een tuinbank in de schaduw van onze rode esdoorn. Lui, in hoofdletters. ‘De heuvel braakt stoom en rook uit in alle tinten rood en oranje, vonkenregens, brandende takken en flarden boomschors wervelen hoog in de lucht’. Inmiddels ben ik een heel eind op weg in ‘Harde grond’, de spannende debuutroman van Middelburger Hubert Leeman. Een bosbrand, in het diepe zuiden van Frankrijk, niet ver van Montpellier.

De bel van de voordeur. Huh, op dit tijdstip?

Opgewonden stemmen. Het zal toch nergens branden, is mijn eerste gedachte als ik met enige moeite in een verticale stand ben geraakt.

Collega Carla en oud-collega Anita staan op de stoep. Ze waren aan het wandelen op het Brigdamse padje. In een bocht lag een onbeheerde fiets. De eigenaar bleek in de sloot beland. Grenzend aan een natuurgebied, dus vol met water waarin je probleemloos kunt verdrinken. Een eerdere passant was al te hulp geschoten. Mijn collega’s hielpen de duidelijk bejaarde man uit de sloot. Drijfnat, onder de modder, koud en de kluts kwijt.

Mag hij bij jullie onder de douche? Dat is kort en goed de dringende vraag van het wandelduo. Daar komt hij aan. Hinkend, met bloed aan zijn arm, de bril beslagen. Eric is de naam, 86 jaar, uit Vlaanderen. ,,Ik stink”, zegt hij. Dat klopt. Hij was de hekkensluiter van een fietsclubje met landgenoten. Het duurde even voor de rest in de gaten had dat Eric van het pad was geraakt.

Hij poedelt aan wat hij de lavabo noemt. Een monumentale man, die oude Vlaming. Communiceren is lastig, zijn gehoorapparaat zit vol water. In een geleende driekwart broek en T-shirt zet hij niet veel later zijn tocht voort. Richting de boot in Vlissingen. ‘Jullie zijn mijn reddende engelen’, lacht hij naar mijn collega’s.

Nog een beetje ontdaan gaan we aan de thee. Lavabo. Best een  mooi woord, zeggen we tegen elkaar.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Één reactie op Column: Reddende engelen

  1. Jan Versluys schreef:

    Leuk verhaaltje Jan.
    Het is dus toch waar : de gastvrijheid van de overkanters! Dat blijkt hier maar weer eens…….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.