M&A4FR

Twee op het oog heel verschillende meisjes

Speciaal voor Zeeland schreef de Kameroens-Russische Anousha Nzume de novelle M&A4FR, over de vriendschap die ze als puber sloot met de Zeeuwse Marleen Vaders uit Oud-Vossemeer.

door Ondine van der Vleuten

Het boek ‘Hallo Witte mensen’ van Anousha Nzume verwerkte vorig jaar de nodige opschudding. Nzume werkt nu aan een tweede boek over kleur, klasse en kansenongelijkheid – in het onderwijs dit keer. Speciaal voor Zeeland schreef ze bovendien een novelle: M&A4FR (Marleen en Anousha, friends forever). Het boekje beschrijft de ontmoeting van de toen 14-jarige Anousha uit Amsterdam en de even oude Marleen uit het kleine Zeeuwse dorp Oud-Vossemeer. Twee op het oog heel verschillende meisjes met een heel verschillende achtergrond, die elkaar vinden in gedeelde dromen, puberproblemen, de liefde voor Prince en een aangeboren rechtvaardigheidsgevoel. Anno 2018 zijn de pubers van toen veertigers: Marleen heeft met kapsalon Haarzaak in Vlissingen haar meisjesdroom vervuld, Anousha de hare als actrice, producente, schrijfster en presentatrice. Nog steeds zijn Marleen en Anousha Best Friends Forever, zoals ze destijds in een boom krasten: M&A4FR.

De komende tijd maakt Anousha met de novelle een Literaire Tocht langs Zeeuwse scholen uit het basis- en voortgezet onderwijs. Daar gaat ze de discussie aan over vooroordelen, racisme en discriminatie. De Literaire Tocht is onderdeel van  Four Freedoms door het jaar heen: activiteiten rond thema’s als vrijheid, verdraagzaamheid en respect. Dit jaar staat de afschaffing van de slavernij centraal, nu 155 jaar geleden.

**********************

Anousha had als kind al een plan

Marleen Vaders (foto Lex de Meester): ,,Toen ik langs het vakantiehuisje naast ons liep, zag ik haar: een meisje van mijn eigen leeftijd. Hé, dacht ik, dat is interessant. Ik vond dat ze er heel leuk uitzag. Een vriendelijk gezicht ook: dat vooral. Zoals elk jaar hadden mijn ouders tijdens de zomervakantie een huisje gehuurd van Sporthuis Centrum, met een bevriend stel waarvan de kinderen al uit huis waren. Ik was enig kind. Alleen uitgaan mocht niet, dat wist ik al. Tevoren had ik al gevraagd: ‘Als ik nou met een buurmeisje kan? Mag het dan?’ Dat mocht. Met Anousha was het gelijk raak. We mochten elkaar direct. ‘Dat wordt mijn vriendin’, dacht ik. Wij zouden samen gaan stappen. Vooral om lol te hebben, om te dansen, maar dat er jongens waren, was natuurlijk ook wel leuk.”

,,Na die week werden we penvriendinnen. We belden ook wel eens met elkaar, maar brieven schrijven was spannender. Het was ontzettend leuk om naar de voordeur te lopen en te zien dat er post was. Ja! Daar lag er weer een! Wat schrijf je elkaar als je puber bent? Ja, wat níet! Over school, vriendjes, vriendinnen, je ouders, je dromen, je verdrietjes, je onzekerheden, over typische puberproblemen. En niet te vergeten: wat je van de nieuwste single van Prince vond. Ik schreef op Snoopie-briefpapier, zij meestal op proefwerkpapier van haar school, met erboven: naam… klas…. datum… Weet je wel?”

,,Ik vond haar interessant en inspirerend. Anousha had als kind al een plan: acteren, presenteren, iets in showbizz. Ze woonde in Amsterdam – Amsterdam, groter kon een stad niet zijn voor mijn gevoel! De eerste keer dat ik daar logeerde, geweldig. Mijn moeder zei nog, pas op hè, in Amsterdam! Ik was natuurlijk niets gewend. Op de fiets van Buitenveldert naar het centrum van Amsterdam, ik kwam ogen te kort en kwam prompt met mijn voorwiel in de tramrails vast te zitten. Fiets gevallen, wiel krom.”

Betere wereld
,,Hoe zij zich inzet voor een betere wereld, daar ben ik zo trots op. Hoe zij daar keihard voor knokt. Hoe zij dat allemaal combineert, met een gezin, drie kinderen, boeken schrijven, al die andere dingen, ik snap het niet hoor. Dat er nu een boekje is over onze vriendschap… Heel bijzonder. Maarreh…het is niet helemáál hoe het gebeurd is, hoor! Een meisje uit Oud-Vossemeer dat op haar veertiende tot 2 uur uit mag gaan… Dat geloof je toch niet echt, hè? Twaalf uur, en niet langer!”

,,We schrijven elkaar geen brieven meer – we appen. Dat is wel jammer. Soms veel, soms minder, maar we zijn altijd op de hoogte gebleven van wat er in elkaars leven speelt. Vorig jaar hebben we elkaar twee keer gezien. Toen heb ik geregeld dat ze hier in Vlissingen geïnterviewd werd op het Four Freedoms Podium, over ‘Hallo Witte Mensen’. Ons contact is veranderd, dat wel. We zijn nu volwassen. En ik heb geen kinderen. Onze levens zijn heel anders. Als ik haar op televisie zie nu, denk ik: tuurlijk. Echt Anousha. Had ik wel verwacht, dat ze dit zou bereiken.”

*************************

Marleen en ik zijn echte mensenmensen

Anousha Nzume (foto Lex de Meester): M&A4FR, krasten we als veertienjarigen in een boom op het terrein van Sporthuis Centrum waar onze ouders een huisje hadden, die zomer. Marleen en Anousha Forever. Het was de zomer van 1984, toen we elkaar leerden kennen. Marleen en ik zijn allebei echte mensenmensen. Spontaan, kletserig, we houden van dansen, lachen en Prince. Toen we elkaar leerden kennen hadden we natuurlijk ook nog eens dezelfde, typische puberprobleempjes. Tegelijk zijn we enorm verschillend. Ik met mijn bruine huid, krullen en ogen, zij wit, blond en die prachtige, lichtgroene ogen. Ik uit Amsterdam, mijn moeder een doctor in de biochemie uit Rusland, mijn vader chirug en tropenarts uit Kameroen. Gescheiden. Marleens ouders zijn gelukkig getrouwd. Haar moeder zorgt voor het gezin, haar vader verdient het brood. Marleen komt uit Oud-Vossemeer. Een klein, typisch Zeeuws, wit dorp. Begin jaren tachtig woonde daar welgeteld één persoon van kleur, een Portugese. Zo iemand als ik, dat kenden ze daar niet. Maar ik moet zeggen: haar ouders hebben me altijd volledig geaccepteerd en als mens omarmd.”

,,Ik ontmoette haar toen mijn ouders bij Sporthuis Centrum logeerden in een laatste poging hun huwelijk te redden en we in het huisje naast hen kwamen. Marleen kwam ons tuintje binnenstappen: Hé, hallo! Hoe oud ben je? Ga je mee uit vanavond? Die zag haar kans schoon: hoppa, anders zit ik het hele weekend alleen bij mijn ouders. We hebben onze ouders ervan overtuigd dat er een onschuldige jongerensoos was en daar gingen we, vier nachten lang dansen, tot 2 uur in de disco. Het grappige is: ik kwam uit Amsterdam en had een grote mond, maar als het om jongens ging, was ik ontzettend verlegen. Zij was een veel betere flirt. Terwijl ik met mijn mond vol tanden stond, stapte zij op ze af. Hoe heet jij? Ga je mee dansen? In de club was zij mijn opening naar jongens toe.”

,,We hielden allebei van schrijven, allebei van lezen en allebei van Prince. Na die vakantie schreven we elkaar zeker om de week. Lange, lange brieven. Ik denk dat mijn moeder er in de berging nog wel een paar heeft, in een doos. Ja, die ga ik zoeken. Het zou ontzettend leuk zijn die terug te lezen.”

Kapsalon
,,Onze levens zijn heel verschillend. Zij is altijd in Zeeland gebleven, al is ze wel uit Oud-Vossemeer vertrokken om naar ‘de grote stad’ te gaan: Vlissingen, waar Marleen haar eigen kapsalon heeft. Ze wilde altijd eigen baas zijn. Ik probeerde de kost te verdienen als actrice, maar zij had op haar twintigste al een vaste baan en een relatie.”

,,Al heel jong had ze een volwassen en verantwoordelijk leven. Dat vond ik inspirerend. Bovendien zag ik bij haar thuis hoe het óók kon: een traditioneel gezin, vader en moeder nog samen, moeder altijd thuis. Zij heeft altijd heel erg benadrukt wat ze leuk vond aan mij. Daarmee gaf ze me zelfvertrouwen in een tijd dat ik heel onzeker was over mezelf.”

PZC 7 juni 2018

 

Dit bericht is geplaatst in Biografie, Proza met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.