Wim Hofman (96): In de nacht

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst.  Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

Ooit heb ik op een avond in korte tijd 170 bruine naaktslakken opgeraapt. Dat was wel een record.

In de nacht

door Wim Hofman

Soms kun je hier in de nacht, tot schrik van de buren, in de buurt van ons huis het opvallende licht zien van een zaklantaarn. Het schijnt heen en weer over tegels en stenen en bloempotten en hosta’s en dahlia’s en gieters. Het betekent dat ik weer eens op jacht ben naar slakken.  Ik zoek voornamelijk de naaktslakken, zo genoemd omdat ze geen huis op hun rug dragen. Niet omdat ze geen kleding hebben.

Wonderlijke dieren, die slakken. Ze worden ingedeeld bij de buikpotigen. Niet dat ze poten hebben: ze hebben enkel maar een kruipzool die over zelfgemaakt slijm glijdt. Ze gaan niet hard, slakken. Mijn zoon en ik hebben wel eens huisjesslakwedstrijden gedaan. Gemiddeld gingen de diertjes maar zo’n vijf, zes centimeter per minuut. Meestal hielden ze er maar mee op. Ze waren liever thuis.

Slakken drogen snel uit en daarom komen ze vooral tevoorschijn als de grond wat vochtig is en de zon niet schijnt. In de nacht dus. Er zitten hier zeker drie of vier soorten naaktslakken. Je hebt van die kleine roze, die op minuscule lulletjes lijken. Andere zijn zwart als drop waarop gesabbeld is. De tijgerslakken zijn het grootst. Ik verzamel ze allemaal.

Ooit heb ik op een avond in korte tijd 170 bruine naaktslakken opgeraapt. Dat was wel een record. Het was niet hier. Ze kwamen in drommen van een grashellinkje af naar een terras bij een huis. Daar wilden ze zelfs naar binnen, al mochten ze dat niet.  Op de drempel werd een grens getrokken met tafelzout. Van zout moeten ze niets hebben. De 170 slakken heb ik weggebracht. Ik heb vriendelijk en in alle tevredenheid  afscheid van hen genomen. Treurig was dat afscheid niet. Volgens mij hadden die slakken trouwens met z’n allen onderling grote lol. Slakken zijn hermafrodiet.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.