Vers op Zondag (121): Wim Hofman

Elke zondag kijken we ernaar uit: een nieuw Zeeuws vers. De vijfde serie loopt. Seizoenen, locaties en jaren tellen niet. Of juist wel! Aflevering 121: Wim Hofman.

Metri causa

Heel alleen zit ik aan zee,
(R is wel plaats voor twee).
Ik zi – zi – zing mijn treurig lied,
Maar wat ik zing, dat hoor jij niet.
(Maar wat ik zing, nee,  dat hoor jij niet).

Dene golf na dandere,
Dandere volgt op deen.
Ik ben alleen en zing een droevig lied
En jij, je hoort het niet, o neen.
(Mijn droe – hoe – hoevig lied).

Water komt op en gaat weer af,
Een vogel vliegt voorbij.
Ach, denk je nog wel nog wel aan mij?
Ik vraag het mij me af.
(Ik vraag het mij me af).

Wim Hofman

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

2 reacties op Vers op Zondag (121): Wim Hofman

  1. Johanna Kruit schreef:

    Wat een mooi spel met woorden Wim !

  2. Jan M. Goerée schreef:

    een waar melodisch lied, mooie golfslag in woord en beeld!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.