Vers op Zondag 119: Jan Versluys

Elke zondag kijken we ernaar uit: een nieuw Zeeuws vers. De vijfde serie loopt. Seizoenen, locaties en jaren tellen niet. Of juist wel! Aflevering 119: Jan Versluys.

***********************

 

voor eens en altijd

blauw is de hemelboog
diep zijn weerschijn in het water

verstilde eenvoud
van eens groeiend leven

nu verankerd in zacht modderzand
kraamkamer van de aarde

heel ver reikt de stok
in de roerselen van mijn ziel

weggedoken wacht de wind
bladstil in het winterlicht

een ogenblik slechts dit moment
herinnerd in een afdruk voor altijd

Jan Versluys

foto Jo Polak

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

3 reacties op Vers op Zondag 119: Jan Versluys

  1. Johanna Kruit schreef:

    Wat een mooi gedicht Jan , maar zonder die foto erbij waren de eerste regels ervan me niet duidelijk geweest .

  2. melis van den hoek schreef:

    Een prachtige gedachte bij een kromme tak in het water, waarvan de uiteinden
    de dichter bij zijn wortels brengen. De natuur regelt leven en dood, de vergankelijkheid. De reeds bejaarde geest graaft onophoudelijk met onze herinneringen in het verleden. Veelzeggende indrukken komen blijvend bovendrijven. Onbeantwoord blijft de vraag hoe ver en hoe diep we kunnen teruggaan, mede afhankelijk van de kracht van onze geest om onze emoties te verwerken. Dit geeft een uitdagende spanning om het leven te omarmen. Carpe diem et memento mori.

  3. Yvonne Wagenaar schreef:

    Prachtige weemoed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.