Wim Hofman (87): Kuifje in Vlissingen

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst.  Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

Sinds enkele jaren staat op het Bellamypark  een beeld dat ‘De dichter van het park’ heet. Toen ik het voor het eerst zag dacht ik: Dat is de wereldbekende reporter Kuifje!  

Kuifje in Vlissingen

door Wim Hofman

In Hulst staat een beeld van Reynaert de Vos. Hij ziet eruit als een bedelmonnik  met een pij en een staf.  Hulst heeft wat met die vos. In andere plaatsen van Zeeland heb je ook wel beelden of teksten die verwijzen naar boeken of literatuur. In Brouwershaven staan twee beelden van Jacob Cats: het oorspronkelijke beeld  is te vinden in de Sint Nicolaaskerk en een nieuw bronzen standbeeld staat op de markt. In Sluis heb je het borstbeeld van de woordenboekmaker Johan van Dale; in Souburg een beeld van Pieter Louwerse die de bekende regels: ‘Op de stille top der duinen’ en ‘Op de groote stille heide’ schreef. In Middelburg zie je steeds meer dichtregels op gevels verschijnen. De gedichten zijn van verschillende dichters en veel van die  teksten, en dat is opmerkelijk, gaan over de zee. In Middelburg woont onder andere de dichter Dix, maar die komt eigenlijk uit Vlissingen. Bij een parkeergarage is zijn dichtregel: ‘haal ik de zee voor het eten haal ik de zee’ te vinden.

Uit Vlissingen kwamen meer dichters: Jacques Bellamy onder anderen en Betje Wolff. Zij maakte een lofdicht over Vlissingen. Dat was niet moeilijk. Vlissingen zag er toen nog goed uit. Volgens haar had deze stad het mooiste stadhuis van Zeeland. Andere dichters uit Vlissingen waren  Hans Verhagen en J.C. van Schagen en dan vergeet ik er nog wel een paar.

Sinds enkele jaren staat op het Bellamypark  een beeld dat ‘De dichter van het park’ heet. Toen ik het voor het eerst zag dacht ik: Dat is de wereldbekende reporter Kuifje!  Volgens een van de albums van Hergé is Kuifje namelijk ooit eventjes in Vlissingen geweest. Maar het is Kuifje niet. Onze dichter heeft geen kuifje en geen plusfour. Hij staat hoog op een stalen sokkel en ziet er kleurig uit. Hij staart in de verte, zoals dichters dat doen en hij bedenkt zich wel tien keer en hij wacht ook heel lang voor hij een woord in zijn schrift noteert.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.