Zeeuwse schrijvers (171): Mensje van Keulen

Mario Molegraaf schrijft wekelijks een kort portret van een Zeeuwse schrijver (of uitgever). Zeeuws qua persoon en/of qua inhoud. Deze keer aflevering 171: Mensje van Keulen.

Een dagboek lang wordt Mensje van Keulen Mensje van Zeeland. Toen ik het uit had, zei ik heel zacht: dank je wel, lieve Mensje.

************************************

Mensje van Zeeland
Mensje van Keulen

door Mario Molegraaf

De titel is pover, de rest is geweldig. ‘Neerslag van een huwelijk’ (€21,99/ 224 pag./  gebonden/ Uitgeverij Atlas Contact), het dagboek dat Mensje van Keulen tussen
1977 en 1979 bijhield. Ik word door deze literatuur veertig jaar terug in de tijd  gelanceerd, hoogstpersoonlijk. Jawel, ik loop even rond in het boek. En Mensje van  Keulen heeft, hoezeer ze ook met zichzelf bezig was, mijn achttienjarige ik kritisch  en aandachtig bekeken: ‘Hij is veertig jaar jonger dan Hans, maar heeft iets ouds, alsof hij geen jeugd heeft gekend.’ Hans is Hans Warren, de aantekeningen zijn uit
het begin van ons leven samen. Hij speelt een hoofdrol in het dagboek, hij leent de grasmaaimachine uit, geeft haar levenslessen en zorgt dat de succesvolle schrijfster
verliefd wordt op Zeeland.

Zo verliefd dat ze óók een Zeeuws plekje wil. Ze vindt dat op Zuid-Beveland,  even buiten Driewegen, bij de grenslinde op de hoek van de Baandijk en de  Paulushoekseweg. Het werd geen gelukkige periode voor haar. Dat lag niet aan  Driewegen maar aan Lon, haar trouweloze echtgenoot. De andere vrouw wordt  heerlijk hatelijk beschreven: ‘Bedrog! Verraad! Al die tijd, ruim twee jaar! heeft hij  zich in de spleet van die gore C., in dat graf, gestort.’

Waarom is het zo’n indrukwekkend dagboek? Vanwege de eerlijkheid over
haar instortende huwelijk en over een abortus die ze ondergaat. Maar zeker ook
vanwege het einde met paukenslag. Ze wordt opnieuw zwanger, krijgt een zoon en
besluit haar dagboek jubelend: ‘Ik kan mijn ogen amper van hem afhouden.’ Ze reist
in deze jaren veel van Amsterdam naar Zeeland: ‘op weg naar Hans’ noemt ze het.
Ze past op zijn woning wanneer hij op reis gaat: ‘Van werken zal niet veel komen in
dit heerlijke huisje met al die vogels rondom, de chocoladebruine duiven die in een
vertrek naast de zitkamer huizen.’ Een dagboek lang wordt Mensje van Keulen
Mensje van Zeeland. Toen ik het uit had, zei ik heel zacht: dank je wel, lieve
Mensje.

Dit bericht is geplaatst in Biografie met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.