Column: Zelfs vanuit bed zagen we de zeereuzen

Omdat we iets te vieren hadden, waren we op het strand bij Groede, twee nachten in een slaaphuisje. Het was een bijzondere ervaring: ,,Alsof we zelf op de brug van een schip bivakkeerden.”

foto Nicolette van Neste

*************************************

Zelfs vanuit bed zagen we de zeereuzen

door Jan van Damme

We hadden niet verwacht dat het zo vroeg in het jaar al kon. Maar het kon. Vorige week sliepen we twee nachten in een strandslaaphuisje bij Groede. Precies veertig jaar geleden liepen we daar op het strand in een snijdende noordooster richting het Killetje. Het was de eerste keer dat we het heel voorzichtig over ‘we’ durfden te hebben. In de taal van 1978 zou je gezegd hebben: toen ging het aan.

Om te vieren dat we vier decennia later nog steeds uit volle overtuiging ‘we’ kunnen zeggen, boekten we drie dagen strand in Groede, tussen de paviljoens Puur en Groede aan Zee. Het is typisch zoiets waarvan we al jaren tegen elkaar zeiden: zo’n slaaphuisje aan de kust, dat zouden we eens moeten proberen. Maar zoals dat gaat, die huisjes zijn voor toeristen, niet voor Zeeuwen. Tot vorige week dus, dankzij mijn Nicolette.

Het wordt ‘panoramahuis’ genoemd. Dat is niks te veel gezegd. Ons exemplaar heette Strandloper en was voorzien van glazen voor- en zijpuien, van vloer tot nok. Nog nooit had ik de binnenkomende en uitvarende schepen in de monding van de Westerschelde een hele dag lang zo in het vizier gehad. Zelfs vanuit het zwevende bed, dat via een soort scheepsladder te bereiken was, zagen we de zeereuzen van minstens driehonderd meter met brandende boordverlichting voorbij trekken. Links, rechts en vooruit, Grimaldi, MSC, Hamburg Süd, het was net of we zelf op de brug van een schip bivakkeerden.

De skyline van Vlissingen met de Sardijntoren, de ’s nachts wenkende vuurtoren van Westkapelle, de pinkelende lichtjes van de boeien. Buiten spoelde de vloed vrijwel tot tegen ons buitenterras. Omdat het opgespoten zand niet overal even snel verdwijnt, had je soms paalhoofden waarvan de kopjes maar net zichtbaar waren. Richting Cadzand wandelden we onder een wolkenband, die zich uitstrekte van Knokke tot voorbij Zierikzee.

Romantisch allemaal. Dat was het. En, zeiden we tegen elkaar, dat blijft het.

PZC 14 maart 2018

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

2 reacties op Column: Zelfs vanuit bed zagen we de zeereuzen

  1. Johanna Kruit schreef:

    Wat zullen jullie genoten hebben : het moet fantastisch zijn om zo dicht bij de zee te kunnen wonen, kijken en slapen . Voor herhaling vatbaar ??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.