Wim Hofman (84): Weggelopen

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken. foto Mechteld Jansen

Zij pakte het jongetje bij de hand en bracht hem naar binnen, richting kassajuffrouw. ‘Laat hem maar hier’, zei deze. ‘Hij loopt hier wel eens meer rond.’

Weggelopen

door Wim Hofman

In de kleine supermarkt waar ik wel eens kom om melk en wortelen en haverkoekjes te kopen, is dikwijls wel wat te beleven en je ziet er altijd wel wat. Mensen bijvoorbeeld die meer kopen dan ze eigenlijk nodig hebben, omdat ze knuffelzegeltjes sparen. De vurig verlangde knuffeltjes zijn bij de kassa tentoongesteld en ze hebben de vorm van een peer of een banaan met armpjes en beentjes.  Er zijn mannen die alleen maar blikken bier kopen, ze hoeven geen zegeltjes en geen kassabon. Vanmorgen liep er een jongetje rond. Hij was een jaar of twee en leek de conservenblikjes te tellen. Hij aaide de bovenkant van elk blikje en als hij een rij af had, liep hij weer terug om opnieuw te beginnen. Later zag ik hem met een mevrouw naar buiten gaan. Maar ze wilde hem wel kwijt. ‘Hij is niet van mij!’ zei ze tegen omstanders. ‘Echt niet!’ Niemand wilde het jongetje hebben. Tenslotte was er een kordate vrouw met veel kleren aan en een hoofddoek tegen de kou. Zij pakte het jongetje bij de hand en bracht hem naar binnen, richting kassajuffrouw. ‘Laat hem maar hier’, zei deze. ‘Hij loopt hier wel eens meer rond.’

Het deed me denken aan mijn vroege jeugd. Ook ik liep wel eens zomaar, zorgeloos, ergens heen  om wat te spelen en joeg zo, zonder het te weten, mijn moeder de stuipen op het lijf. Met meerdere mensen gingen ze me zoeken. Ik herinnerde me vanochtend opeens hoe ik ergens ver van huis werd gevonden. Ik zat langs de spoorrails bij een spoorwegovergang. Ik herinner me hoe ik daar zat, bij de rails in de zon. Ik zocht steeds een mooi kiezelsteentje, legde dat in een lepel die ik blijkbaar bij me had en gooide het steentje dan over de rails bij andere steentjes. Toen ze me vonden, werd ik aan mijn arm meegetrokken. Ze leken boos. Maar ik was me van geen kwaad bewust, net zoals dat jongetje vanmorgen in de winkel. Misschien moest hij later ook beloven nooit meer weg te lopen.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Één reactie op Wim Hofman (84): Weggelopen

  1. Johanna Kruit schreef:

    Deze column roept herinneringen op aan mijn jeugd : ik weet nog dat ik het heel spannend vond om weg te lopen omdat ik dan de hele wereld voor mezelf had.
    Maar ik was toen wel wat ouder dan dat jongetje in de supermarkt ………

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.