Wim Hofman (80): Hoe zal het zijn

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

En ze zullen tegen elkaar zeggen: ‘Wat fijn hoog en droog is het hier!’ En ze zullen zich afvragen: ‘Waarom zijn we niet eerder weggegaan?’

Hoe zal het zijn

door Wim Hofman

Hoe zal het zijn, als hier alles onder water loopt? Er zijn wetenschappers die dat voorspellen. Zal het heel onverwacht gebeuren bij een zeer zware storm of orkaan, met huizenhoge golven waarbij de dijken breken en wegspoelen?  Zal er paniek zijn en zal men heel  snel wegvluchten en alles achterlaten? Of zal het langzaam gaan, na een ontpoldering hier en een dijkverzwaring daar, totdat het water zo hoog komt dat er geen houden meer aan is en men de boel maar de boel laat?

Hoe het zal zijn als hier alles onder water staat, kunnen we ons wel voorstellen. Er zijn meer overstromingen geweest met huizen die in het  zeewater stonden. Het hout zal het eerst verrotten, de daken zakken in en de  muren zullen het op den duur ook wel begeven. De bomen sterven en zullen dan nog een tijdlang met hun verbleekte takken blijven staan. Mosselen, mooi groen zeegras  en zeepokken groeien aan hun stammen alsof ze een schort voor hebben. Maar ze zullen het  niet lang volhouden. Ze vallen om en verdwijnen. Het water zal misschien nog hoger stijgen, hoger dan ooit. De mensen zijn allang weg. Vogels krijgen weer vrij spel, en natuurlijk wemelt het van de vissen. Want waar de mensen verdwijnen, komen de dieren. Waar blijven de mensen? Ze zijn vertrokken naar hoger gelegen gebieden, waar ze uiteraard hartelijk welkom zijn, waar ze op adem kunnen komen en een nieuw leven kunnen beginnen. En ze zullen tegen elkaar zeggen: ‘Wat fijn hoog en droog is het hier!’ En ze zullen zich afvragen: ‘Waarom zijn we niet eerder weggegaan?’

Voorlopig hoeven we echter niet per se weg. Er zijn dijken en sluizen en andere vernuftige installaties waarmee men de zeegaten kan dichten. Desnoods worden de dijken weer verzwaard en de rest opgehoogd. Men houdt steeds rekening met water dat steeds meer stijgt en men wil kost wat kost voorkomen dat hier alles onder loopt.

In zijn boek ‘Massa en Macht’ schrijft Elias Canetti: ‘De Hollander moest zijn land dat hij bewoont eerst op de zee veroveren. Het lag zo laag dat hij het door dijken tegen de zee moest beschermen. De dijk is het begin en eind van zijn nationale leven.’

Vooral als het weer eens hevig stormt, beseffen wij dat maar al te goed.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.