Column: Mijn kroontjespen haperde, spleet, vlekte

Voor de krant werk je met de dag. Voor mij is dat maar goed ook. Als er te veel tijd overheen gaat, kan ik mijn aantekeningen alleen nog met heel veel moeite ontcijferen. Een schoonschrijver ben ik nooit geworden.

foto Koos Hage

********************

Mijn kroontjespen haperde, spleet, vlekte

door Jan van Damme

Vanaf de Oosterscheldedijk kijken we naar Stavenisse. Koos Hage was vijf jaar toen de dijk het begaf. Hij vertelt over zijn zus, die voor de ogen van de dorpelingen onder water verdween. Ik noteer. Eenmaal weer hoog en droog op de redactie in Vlissingen lees ik het relaas terug. Ook zijn moeder had geen schijn van kans.

Mijn bril nog eens gepoetst. Ik blader in mijn aantekenblok. Staat daar ‘doemelen’? ‘Doennelen’? ‘Dommelen’? ‘Doezelen’? Niet voor het eerst merk ik dat na zo vele jaren mijn handschrift misschien wel compacter – vol afkortingen – maar bepaald niet leesbaarder is geworden.

‘Dompelen’, dat moet het geweest zijn.

‘Leer scholieren leesbaar schrijven’ – het artikel staat onderop de vijfde nieuwspagina.

Ik heb nog echte schrijfles gehad. Meester Kerckhaert op mijn Antoniusschooltje in Groede was niet van de kinderachtige, toen hij mijn eerste oefeningen beoordeelde. We kregen voorgedrukte kaarten met letters, die we moesten overtrekken op doorzichtig papier. Daarna mochten we los in een schrift vol met strakke lijnen. De e’s en a’s en erren moesten goed gegolfd en gekapt in beeld worden gebracht. Tussen die onverbiddelijke lijnen. Als de meester het op het bord voordeed leek het zo simpel. Mijn kroontjespen haperde, spleet, vlekte. We kregen een roze vloeiblad om de ergste schade op te zuigen. Een schoonschrijver ben ik nooit geworden. Vooral de hoofdletters H en S waren zo slangachtig glibberig, dat ik toen al het predicaat ‘onleesbaar’ achter mijn naam kreeg.

Eenmaal in het krantenbedrijf beland bood de typemachine uitkomst voor mijn haperende handschrift. Nog altijd sla ik met vol plezier mijn vingers blauw op de toetsen. Beeldschermletters zijn gelukkig niet voor meerdere interpretaties vatbaar. Dat de computer geen ping op het eind van de regel laat horen is een gemis, maar ik ben er inmiddels wel aan gewend.

Leer scholieren leesbaar schrijven. Het is een prijzenswaardig idee. Maak er maar meteen een cursus ‘schrijven in de open lucht’ van, op de kruin van een dijk. Eén deelnemer ken ik al.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.