Wim Hofman (79): Atlas

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

Met je vinger voer je van Zeeland door het Kanaal langs Engeland en Ierland in no time over een vlakke lichtblauwe zee naar Mexico, en dan  verder nog, langs de kust  naar Vuurland en dan zo naar Antartica, dat helemaal wit was en dus uit ijs en sneeuw en ijs moest bestaan.

*********************

Atlas

door Wim Hofman

Mijn oudere broer had, toen we klein waren al een Bosatlas. Ik was nieuwsgierig en dacht: een Bosatlas zal wel een boek zijn dat over bossen gaat. Het bleek een groot boek met platen, die men kaarten noemde. Ze waren gekleurd. Bergen waren bruin, met witte toppen, dat was eeuwige sneeuw en verder zag je ook wel donkergroen en lichtgroen. Het blauw was water. Van de bergen kronkelden blauwe of zwarte rivieren, die dikwijls met veel omhaal naar zee stroomden. Ze hadden namen, die rivieren en de zeeën ook: met grotere letters stonden hun namen in het blauw van het water. Zwarte Zee stond er bijvoorbeeld. Maar die zee was niet zwart. De Rode Zee was niet roodgekleurd. En de Gele Zee was niet geel, maar blauw. Er waren ook straten en blauwe oceanen. Er was veel blauws in de Bosatlas.
Er waren steden met soms wonderlijke en haast onuitsprekelijke namen, als: Sukkurtoppen, Petropavlovsk, Jayapura. Er waren eilanden met al even wonderlijke namen: Jan Mayen, Rottnest, Bollyakhovskiy. Er waren eilandjes die eigenlijk alleen maar vulkanen waren, zoals Saba, of Amsterdam. Je kon in de atlas ook de plaats vinden waar je geboren was of waar je ooit gewoond had of waar je met de fiets  of met de trein geweest was, hoogst intrigerend allemaal. De kaarten in de atlas maakten je vooral nieuwsgierig naar verre en onbekende gebieden. Met je vinger voer je van Zeeland door het Kanaal langs Engeland en Ierland in no time over een vlakke lichtblauwe zee naar Mexico, en dan  verder nog, langs de kust  naar Vuurland en dan zo naar Antartica, dat helemaal wit was en dus uit ijs en sneeuw en ijs moest bestaan. Je ging dan maar vlug naar warmer streken. Maar zo`n atlas maakte wel de reislust wakker. Was het thuis niet goed? Ja, waarschijnlijk wel, maar je was ook nieuwsgierig en je wilde ook wel eens  weg uit je vertrouwde omgeving.
Veel mensen denken in de wintertijd aan een reis naar een vreemd land, waar de mensen een andere taal spreken, waar de zon dagelijks schijnt en waar de zee altijd blauw is, even blauw als die in die Bosatlas. Maar je hoeft niet meer in een Bosatlas te kijken. Je kijkt op Google Maps en dan krijg je zoveel van een gebied te zien, zowel kaarten als foto’s, en je krijgt zoveel informatie dat je er amper meer heen hoeft.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.