Wim Hofman (77): Amerika

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

Na een uurtje of zo bleek er weer wel een trein te komen en we waren blij Zeeland in te gaan, waar de trein stopte bij alle stations met die curieuze namen.

 

***************

Amerika

door Wim Hofman

Een harde westenwind blies ons vorige week richting Schiphol. We kwamen uit het zonnige Californië en Nederland zag er groezelig en grijs en nat uit. Het leek of het vliegtuig geen zin had om te dalen, maar het was de storm die het landen moeilijk maakte. Als een schip op de golven bonkten we door het luchtruim, maar het landen ging uiteindelijk wel goed.

De treinreis verliep zoals we verwacht hadden: bij Roosendaal moesten we de trein uit. Er was iets gebeurd. We gingen een tijd voor het station lekker in de frisse wind staan. Papier en plastic zakken draaiden om ons heen. De wachtkamer van het station is daar al jaren in onbruik. Er zou een bus komen. Er kwamen wel lege bussen, maar niet voor ons. Na een uurtje of zo bleek er weer wel een trein te komen en we waren blij Zeeland in te gaan, waar de trein stopte bij alle stations met die curieuze namen.

Tijd genoeg om na te denken over Amerika: San Francisco dat steeds groter en mooier wordt, waar in snel tempo hoge gebouwen van staal, beton en glas verrijzen; kantoren en appartementen, huizen die steeds duurder worden en bevolkt worden door mensen die steeds rijker worden. De armen die zoals gebruikelijk steeds harder moeten werken  en die buiten de stad maar een woning moeten zien te zoeken.  Steeds meer auto’s zijn er.  Amerikanen houden van grote wagens. Steeds meer wegen ook en viaducten. De baai van San Francisco waaraan de wereldberoemde techbedrijven staan, Apple, Dell, Oracle, Google. Nasa is er ook. De baai met zijn duizenden vogels, steltlopers, witte reigers, pelikanen. De oceaan met zijn zeeleeuwen en walvissen en zeeotters. De heuvelruggen, het gras nu bruin.

Zeeland zag er heel anders uit. Zeer rustig, al waaide het nog steeds hard. Grijs, geen bieten of aardappelen meer op de akkers, maar veel water en modder. Niet dat het ons somber maakte, we waren blij weer haast thuis te zijn na een reis, die alles bijeen toch wel zo’n twintig uur duurde.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.