Column: Groede is een dorp dat er mag zijn

We hebben de neiging ons humeur door cijfers te laten bepalen. Minder inwoners, dan gaat het niet goed met een streek, een dorp. Cijfers zijn echter niet alleszeggend. Kijk maar naar de Groe.

Groede is een dorp dat er mag zijn

door Jan van Damme

Duiken verboden. In het diepe kon je staan, ook als je nog op de lagere school zat. Ik heb er leren zwemmen. Op mijn rug van die bruin-witte kurken, waar de badmeester zijn haak in vast kon pikken. Het water werd niet verwarmd. Soms was het vijftien graden. Dan had ik het altijd te druk met tennissen of voetballen.

De jaarlijkse berichtgeving over de inwonertallen eind vorige week was voor West-Zeeuws-Vlaanderen niet om over naar huis te schrijven. Weer ruim honderd in de min, net als voorgaande jaren. Het woord ‘krimp’ is in de ban gedaan.

Een halve eeuw geleden, mijn vader zat toen in de nog zelfstandige gemeenteraad van Groede. Hij maakte zich zorgen over jonge gezinnen, die naar Oostburg en Breskens verhuisden.

Als ik terugkijk: wat timmerde dat gemeenteraadje onder leiding van toenmalig burgemeester J.C. Everaars aan de weg. In aanloop naar 1970, toen het dorp bij Oostburg werd ingelijfd, viel er kennelijk heel wat te potverteren. Het zwembad, pal naast het gemeentehuis, was ongetwijfeld het kroonjuweel. De nieuwe gymzaal in de Blekestraat mocht er ook zijn. Ik zwierde er aan de ringen en kreeg er mijn eerste tennislessen van gemeentewerkman Guust. Er was ook geld om een nieuwe wijk te bouwen, met een eerbetoon aan Jonkheer Meester de Casembroot.

Land ik nu nog wel eens in Groede, dan is er van die impulsen van toen weinig meer over. De nieuwbouwwijk blijft een hoekig aangroeisel aan het oude dorp. In het zwembad mocht al niet worden gedoken, nu zal dat zeker niet meer gaan: begin jaren negentig werd het gesloten, instandhouding was te duur. De gymzaal staat leeg en heeft last van – voorzichtig gezegd – achterstallig onderhoud.

Toch en toch en toch. Het klokkenspel van de Grote Kerk klinkt elk kwartier vertrouwd. Op de Markt en in de Slijkstraat moet je je fototoestel in de aanslag hebben. Ik hoor kinderstemmen.

De Groenaars van nu kunnen misschien niet zwemmen, maar ze houden hun hoofd wonderwel boven water. Gewoon, omdat Groede een dorp is dat er mag zijn.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.