Wim Hofman (72): Zelftrappend

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

Op de  tekening hiernaast heb ik er dus maar wat van gemaakt. Het vehikel  bewoog nogal in mijn droom, dat moet ik erbij zeggen.

Zelftrappend

door Wim Hofman

Laatst droomde ik over een zelftrappende fiets. De betekenis ervan
ontging me eerst, al verwachtte ik iets diepgaands. Bij Sigmund Freud
duidt dromen over fietsen op jeugdigheid. Maar zijn uitleg stemt me
niet tevreden. Niet dat tevredenheid het hoogste doel is in het leven,
maar ontevredenheid ook niet. Daarom probeerde ik, om me uit de
droom te helpen, de zelftrappende fiets uit mijn droom na te
tekenen, maar ik had blijkbaar niet op de stuurinrichting gelet. Op de
tekening hiernaast heb ik er dus maar wat van gemaakt. Het vehikel
bewoog nogal in mijn droom, dat moet ik erbij zeggen.

Dat de mens droomt van automaten en robots is niet nieuw. En veel
dingen gaan al vanzelf. Ik denk nu aan licht en water. Je hoeft nu niet
elke paar uur voor een kaars te zorgen of de olielamp te vullen en
water hoef je niet te pompen. Soms heb je automatische kraantjes.
Grote beschavingen zoals de Chinese, de Griekse, Romeinse en
Afrikaanse hadden vroeger veel slaven die het noodzakelijke en het
overbodige werk deden. Belcampo schrijft over een vorst die zelfs
zijn slaven adem liet halen. Later zorgde men voor dwangarbeiders.
Daarmee is bijvoorbeeld Australië opgebouwd en zijn her en der
spoorwegen aangelegd en tunnels geboord. Of men zorgde voor
arbeiders die men een hongerloontje voorhield en een leus als:
Arbeid Adelt. Dat men het nu zoekt in automatisering is begrijpelijk.
Je hebt dan automatisch ook minder slaven en (dwang) arbeiders
nodig.

Mensen stellen zich echter steeds meer de vraag: maken
automatisering, kunstmatige intelligentie en robots de mens op de
duur overbodig? Mijn antwoord is: ja. Mijn zelftrappende fiets is
daarvan het bewijs.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.