Wim Hofman 51: Middelburg 800 (3)

hofmanboom

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

De bomen krijgen dan stemmetjes door de wind. Het zijn niet de stemmetjes van de doden. In de bomen zitten vogels te zingen, het is niet het gezang van de doden. De doden zwijgen en zelfs dat doen ze niet.

*********************************

MIDDELBURG 800 (3)

BEGRAAFPLAATS

door Wim Hofman

De Algemene Begraafplaats van Middelburg is een rustige plek. Hij ligt niet echt buiten de stad, maar vanuit het centrum gezien wel achter het kanaal en de spoorweg. Het is er meestal tamelijk stil. Je hoort er wat autoverkeer. Af en toe komt een trein voorbij. Een graafmachientje maakt een graf in het gewenste formaat. Of iemand maait gras met een machientje. Geluiden storen de doden niet. Er staan bomen op de begraafplaats. Ze deren de doden niet. Ze zorgen voor schaduw. En op zijn tijd zorgen ze voor herfstbladeren . Die dwarrelen over het gras en de graven, maar bedoelen er niets mee.

Op de begraafplaats zie je behalve grote beuken en wilde kastanjes ook taxushagen, de meeste niet erg hoog. Bij het knippen is niet altijd een trap nodig. De hagen zorgen voor orde en misschien zijn ze geplant als windsingel, al doet de wind de doden niets. De wind zorgt er wel voor dat boomtakken en lover en twijgen heen en weer wiegen in de wind. De bomen krijgen dan stemmetjes door de wind. Het zijn niet de stemmetjes van de doden. In de bomen zitten vogels te zingen, het is niet het gezang van de doden. De doden zwijgen en zelfs dat doen ze niet.

De doden liggen netjes begraven in de klei. We zeggen soms dat ze rusten. Rust en vrede gunnen we iedereen wel. Op de zerken zie je die namen als Dekker, Louwerse, Janse, Hendrikse, Josiasse. Maar je hebt er ook de Joosses, de Vissers, de Boones, de Poppes, de Vermeulens, de Wisses, veel Middelburgse namen. Niemand weet precies hoeveel mensen in Middelburg hebben gewoond en hoeveel er zijn gestorven. Dat valt alleen maar te schatten.

Van de meeste Middelburgers weten we niets. Hier vind je niet veel graven van beroemde Middelburgers. Middelburgers besteden zo al niet erg veel aandacht aan hun beroemdheden. Misschien komt dat bijvoorbeeld omdat Middelburg niet echt een eigen museum heeft of door het karakter van de Middelburgers. Veel oude graven zijn strak en grijs, met daarop namen en jaartallen en weinig tekst, soms een regel uit de Bijbel en de woorden: Hier rust of hier rusten.

Er is daar ook een veldje waar as wordt uitgestrooid . Veel blijft niet van je over. Wat gedachten aan vroeger, toen alles nog gewoon en goed en aardig en alledaags en dus buitengewoon was. Op den duur verdwijnen die gedachten ook als rook in de wind.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.