Wim Hofman 43: Mynyddoiedd y Preseli

hofmanwalesWim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst. Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

In zijn jeugd was Arthur nog een held, een vechtersbaas die niet alleen oorlog voerde, maar ook bijvoorbeeld op een dag een reusachtige menseneter het hoofd afsloeg.

******************************************

Mynyddoiedd y Preseli

door Wim Hofman

Een wandeltocht over de Preseli heuvels in Wales, brengt je naar hooggelegen en eenzame plekken. Het pad is soms onduidelijk, al heb je houvast aan stapeltjes rotsblokken die her en der in het uitgestrekte landschap liggen. Over deze stukken rots, worden allerlei verhalen verteld. Een ovale cirkel van rechtop staande stenen heeft men Bedd Arthur genoemd. Men zegt dat de legendarische koning Arthur hier met zijn ridders ooit rondreed en een monsterlijk groot wild zwijn doodde. Onder de rotsstapels zouden de ridders begraven liggen, die bij dat gevecht gesneuveld waren.

In zijn jeugd was Arthur nog een held, een vechtersbaas die niet alleen oorlog voerde, maar ook bijvoorbeeld op een dag een reusachtige menseneter het hoofd afsloeg. Later was hij echt een koning zoals het hoort, eentje die niet veel deed en het echte werk meestal over liet aan de ridders van de Ronde Tafel.

Behalve die rotsen en een enkel boompje was het stuk waar we liepen, leeg en kaal. Het regende niet en we zagen veel oud gras, vergeeld, de kleur van oud papier. Soms was het gebied zompig, met heidestruikjes en varens, biezen en mos en je moest uitkijken dat je niet te diep wegzakte. Stilte. In de lucht zagen we een enkele biddende roofvogel.

De laatste heuvel die we beklommen was de Foel Cwmcerwyn, 536 meter hoog. Ik hoorde zeggen dat mensen heuvels en bergen beklimmen om ver te kunnen zien. Vanaf de top kun je inderdaad ver kijken en tegelijkertijd ook wat uithijgen. Bij helder weer moet je Ierland kunnen zien liggen.

Na het afdalen vonden we de Sinc Tafarn, de naam zegt het: een café van zinken platen. Ze schonken er een eigen bier: Cwrw Sinc. De lentezon scheen in het glas.

 

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.