Vers op Zondag 29: Theo Raats

cropped-nw2016zeelandgeboekt.jpgNa een reeks van 24 (eigenlijk 25) gedichten zijn we toe aan een tweede serie van Vers op Zondag. Op zondag 31 juli 2016 is de eerste aflevering van die tweede reeks verschenen. In totaal staan er 25 dichters gepland. Dus opnieuw 25 Zeeuwse zondagen met een poëtisch tintje. Vandaag neemt Theo Raats de 29ste aflevering voor zijn rekening.

**********************************

Op een morgen langs de Oosterschelde

Het begint met een schuchter,
onwennig loopje dat voelt
als een leugen. Samen met
de wandelaars, de joggers
en hun eeuwige afvalwens.
En de zekerheid dat je
nooit meer van een hond
wilt houden.

Je lijkt een droeve verschijning
die teert op zijn verbeelding.
Het komt door het water
dat geen afscheid neemt
van je verdriet. Maar je
loopt nu eenmaal met
een lijf vol gemis en een
fantoom dat jou, hoe dan
ook, achterna blijft rennen.

Theo Raats

IMG_1250

Saar den Hollander: druktechniek sjabloon.
Titel: Hond, 2016.
Gebaseerd op het gedicht ‘Op een morgen langs de Oosterschelde’, van Theo Raats

 

Dit bericht is geplaatst in Zeeuwse Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

11 reacties op Vers op Zondag 29: Theo Raats

  1. Martinus de Kam schreef:

    Prachtig. Die onzegbare dingen zeggen.

  2. Jan M. Goerée schreef:

    Schitterend! Dank

  3. Johanna Kruit schreef:

    Wat wordt hier het gemis van een dier goed overgebracht .
    Dit is een gedicht vol weemoed dat voor iedereen herkenbaar zal zijn.
    Samen met de illustratie vormt het een mooi geheel dat je zou willen inlijsten en ophangen.

  4. Kees Borgdorff schreef:

    Mijn ervaring met gedichten waarin ‘gemis’ voorkomt,
    is dat ze niet veel om het lijf hebben. Zo ook hier.
    Alsof het woord ‘gemis’ bijna een garantie is voor een zwak gedicht:
    gevoelsmatig eenrichtingsverkeer.

  5. melis van den hoek schreef:

    Als het water geen afscheid neemt van je verdriet, ga je kopje onder.

  6. Thom Schrijer schreef:

    Een mooi, treffend Raats gedicht. Dat wegvallen uit het bekende groepje en vooral dat fantoom beeld van die wegrennende hond, ja Theo. Zeker ook in samenhang met dat sjabloon van Saar.

  7. Sterkte Theo! Hopelijk komt er ooit weer een andere hond waar je weer net zoveel van houden!

    • Kees Borgdorff schreef:

      Henny, ik vind dat je je wat inhoudelijker moet opstellen.
      We zijn hier niet op visite bij een hondenkennis.
      Laten we zeggen: span je een beetje in voor wat empathie op niveau.
      Toch niet te veel gevraagd op dit dichterspodium?

      • Jan van Damme schreef:

        Beste Kees, ik heb je al eerder gevraagd om niet te reageren op reacties van anderen. Nu reageer je toch weer op een reactie van Henny van Kesteren. Ik begrijp uit jouw woorden dat je op dit podium een discussie op niveau wilt voeren. Daarmee ga je ervan uit dat anderen zich maar aan jouw niveau moeten aanpassen. Ik vind dat een verkeerd, zelfs onprettig uitgangspunt. Daarom verzoek ik je vriendelijk vanaf nu helemaal geen reacties meer te plaatsen. Blijf je dat toch doen, dan zal ik als beheerder van dit weblog je reacties verwijderen. Met vriendelijke groet, Jan van Damme

  8. Ik bedoel natuurlijk: waar je net zoveel van kan houden. Geef jezelf de kans als die zich voordoet.

  9. melis van den hoek schreef:

    voor Kees en ons.
    van Stef Bos
    uit Gebroken zinnen

    DODE DICHTERS

    Ik zag ze gisteren voorbij trekken
    onzichtbaar
    als een stille stoet
    voor mijn ogen

    Elkaar nog steeds bestrijdend
    over wat van waarde is
    terwijl de wereld verder draait
    en soms stilstaat
    bij dat ene vers
    dat ze achteloos hebben geschreven
    bijna zo goed als
    gemaakt
    om te vergeten

    Dat ene woord
    dat ontsnapte
    aan het scherpe oordeel

    Juist dat woord
    bestaat nog steeds
    de rest vervaagt
    of is geweest

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.