Samen eenzaam

Frida den Hollander heeft levensverhalen van ouderen gebundeld in Samen eenzaam. Zij is pastoraal werker op de Bevelanden. Misbruik, verslaving, oorlogstrauma’s, armoede, mishandeling: het zijn niet de minste thema’s die aan bod komen. Ook het onbegrip van familie, kerk en maatschappij zijn onderwerpen. De schrijfster zegt zelf op de site van de uitgever: ,,Het zijn ontroerende verhalen die je soms verdrietig maken, om een andere word je boos. De vraag: ‘Waarom deed de maatschappij niets?’, zal dan wellicht in je opkomen.
Lilian Dominicus interviewde de schrijfster, haar verhaal stond in de PZC (editie Beveland) van zaterdag 21 januari 2012.
 
door Lilian Dominicus
Veel eenzaamheid onder gezinnen

Pastoraal werker Frida den Hollander uit Goes is veel eenzaamheid tegengekomen. Vooral de eenzaamheid die sommige gezinnen treft, raakte haar diep. Ze schreef er een boekje over met de titel Samen eenzaam.

Het was op een bijeenkomst van een christelijke vrouwenvereniging, minstens tien jaar geleden. „Ik bad voor de familie van een slachtoffer van seksueel geweld”, zegt Frida den Hollander, auteur van het boekje Samen Eenzaam, dat onlangs is uitgegeven.
,,Een vrouw kwam na afloop naar me toe en vroeg me: waarom bid je ook niet voor de familie van de dader? Zij bleek een moeder te zijn van zo’n dader en vertelde haar levensgeschiedenis. Ik had er geen antwoord op, nooit bij stilgestaan, dat een dader óók familie heeft die in een isolement terechtkomt en tegen allerlei vooroordelen aanloopt. Zo is het eerste verhaal geboren.”
Den Hollander (foto Ronald den Dekker) houdt van mensen, heeft twee kinderen en vier kleinkinderen. Ze werkte lange tijd in het onderwijs. Het was voor haar een logische stap het pastoraal werk in te gaan. Ze deed dat zowel op Schouwen-Duiveland als op Zuid-Beveland. Ze werd vertrouwenspersoon ‘Seksueel Geweld en Godsdienst’ voor Zeeland. En zo hoorde ze het ene na het andere schrijnende verhaal over eenzaamheid. „Dan merk je dat er heel veel aandacht is voor de eenzaamheid van het individu. Maar over de eenzaamheid van een familie hoor je zelden wat. Terwijl het zo veel voorkomt.”
De familie van de moeder uit het eerste verhaal begon zich terug te trekken uit de maatschappij. Ze kwamen de deur niet meer uit, lieten de boodschappen bezorgen, de gordijnen bleven dicht en de vuilniszakken buiten zetten, durfden ze niet meer. „Die verdwenen in het schuurtje, maar dat ging enorm stinken. Haar man gaf haar de schuld van de pedofilie van haar zoon en verliet haar uiteindelijk. Zo kreeg de buitenwereld weer de bevestiging: ‘zie je, het zal inderdaad wel aan haar liggen’.”
Ook stuitte ze op het verhaal van twee homosexuele jongens uit een streng kerkelijk milieu. Zij deden alles samen, maar hielden hun gevoelens voor elkaar angstvallig verborgen voor de buitenwereld. Op een avond kwam een van jongens niet meer thuis. Bleek dat hij zich had verdronken in de Oosterschelde. „Hij had een briefje nagelaten: ‘zorg goed voor mijn vriend’. Twee weken later werd ook die vriend teruggevonden in de Oosterschelde. Het gezin van de eerste jongen werd met de nek aangekeken en buiten de kerk gezet. Het gezin van de tweede jongen had meer ‘geluk’. Hun zoon was slechts besmet geraakt door slecht gedrag van de ander.”

Frida den Hollander: Samen Eenzaam – Uitgeverij Boekscout, ISBN 9789461767073; prijs 17,95 euro. Te koop via de boekhandel of via www.boekscout.nl

****************************************

Op de site van de uitgeverij wordt een deel van een verhaal aangeboden om een indruk te geven van de inhoud. Ik neem een passage over:

Mijn zoon werd gearresteerd. Vreselijk. Ze zeiden, dat hij kinderen heeft aangerand. Volgens mij kon dat niet. Het was en is eigenlijk nog steeds een lieve jongen en eigenlijk zelf nog een kind. Hoe kan dat nou. Hij is de middelste van mijn drie kinderen. Ik heb ze alle drie hetzelfde opgevoed. De oudste zit in het buitenland. Hij heeft een goede baan en heeft een leuk gezin. De jongste woont nog thuis en doet het goed op school. De middelste zat ook op school. Weliswaar speciaal voortgezet onderwijs, maar toch. Wanneer heeft hij het dan gedaan? Ik had niets gemerkt. Ik begreep er niets van. Zou het onze schuld zijn? Zou het mijn schuld zijn?
Dit bericht is geplaatst in Proza met de tags . Bookmark de permalink.

0 reacties op Samen eenzaam

  1. Het was een verassing om op deze site iets over mijn boek te lezen. Uit de publicaties komt niet altijd naar voren, dat er een link is tussen een verstoorde jeugd en eenzaamheid als oudere. Ik grijp deze kans. Frida

  2. Jan van Damme schreef:

    Dag Frida,
    dank voor je aanvulling.
    Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar wat je bedoelt met de link tussen een verstoorde jeugd en eenzaamheid op oudere leeftijd. Houdt dat volgens jou in dat beschadiging in de kinder- en jeugdjaren je hele leven doorwerkt, tot en met je oude dag, en dus in die mate dat je in feite je hele leven een verstoorde relatie met je omgeving hebt? Ondanks hulp van familie en eventueel specialisten?

    Vriendelijke groet,

    Jan

    • Beste Jan,
      Ik moet bekennen, dat ik nu pas je vraag heb gezien. Ik wil deze toch graag beantwoorden. In mijn boek beschrijf ik die gevallen, die door hun verstoorde jeugd eenzaam zijn geworden of dreigden te worden op oudere leeftijd. Vaak wordt in de tijd, dat ze werken of zelf een partner en kinderen hebben, het niet kunnen leggen van sociale contacten naar de achtergrond geschoven. De partner neemt ongemerkt de taak over om die contacten te leggen. Pas als de kinderen uit huis zijn en de partner overleden, slaat het onvermogen om contacten te leggen toe en dreigt de eenzaamheid. Het is triest te moeten constateren, dat eenzaamheid in de jeugd om welke nare reden dan ook, door kan werken tot in de ouderdom. Snap je nu de link.
      Groeten,
      Frida

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.