Schrijverscorner 11

De elfde aflevering van de Schrijverscorner is voor dichter Tijs van Bragt (foto Bence Bakker). Binnenkort verschijnt zijn eerste bundel. Zijn bijdrage op dit weblog bestaat uit drie gedichten. Vooral het gedicht Groede spreekt mij aan. Je hoeft er niet geboren te zijn om te kunnen schrijven:

O, zoet, pittoresk dorp
wat ik zo liefheb

Biografie: Tijs van Bragt (1985, Rotterdam) woont in het Zeeuws-Vlaamse Groede.
Maar is opgegroeid in het Brabantse Boxtel.
Hij schrijft poëzie en publiceert in bloemlezingen en tijdschriften.
Zijn gedicht ‘Groede’ staat des zomers te prijken in ‘Groede Podium’, de plek die in de volksmond nog ‘Hertenpark’ wordt genoemd.

Van Bragt viel op bij de eerste twee edities van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd.
Waar hij met zijn gedicht ‘De vreemde eend’ begin 2011 de elfde plaats bereikte.
Bij de eerste editie van de wedstrijd bevond hij zich bij de beste honderd.

Nu in 2012, verschijnt zijn debuutbundel, ‘Alles is in mij’, bij de Drvkkery in Middelburg, die vanaf 28 januari overal te bestellen is. Wilt u op de hoogte blijven van de evenementen waar Tijs van Bragt aan deelneemt en voordraagt, en van zijn publicaties? Kijk dan op www.tijsvanbragt.nl

‘Alles is in mij’ van Tijs van Bragt ISBN/EAN 978-90-70174-55-2  NUR 294

……………..
De vreemde eend

Ik ruik de appels aan draadjes.
Er is wiegend blad.
Dat is buiten.

Het open raam speelt,
met zijn scharnieren.
De hond onder tafel zucht.

En dat alles merk ik.

Het is vroeg.
De zon dampt in mist.
In mijn schijnbaar goed leven.

Want zegt men;
het is lang niet slecht.
Maar het is ook niet mooi, zeg ik.

Ik ben niet men. Ik ben niet men.

……………..

Groede

Zout op de ramen,
klei op het pad.
Kunst zo groot,
groots dit gat.

Ik droom hier, over nu;
het vroegere later.
Toe, laat mij zakken
in dit puur, zilt water.

Mijn leven pas ontsponnen
bij het breken van het web.
O, zoet, pittoresk dorp
wat ik zo liefheb.

………………..

Nee

Laat mij niet de liefde.
Ik wil haar niet.
Laat mij niet de hete adem
waarmee ik de ander voelen kan.
Laat mij ook niet de herinneringen.
Want dan, och dan.

Nee, laat mij
maar zo verder leven.
Tussen wal en schip.
Dobberend in mijn onmin
die ik verkies.
Laat mij niet de liefde
die ik eens verloor.
Opdat ik niet weer verlies.

…………………

Dit bericht is geplaatst in Poëzie, Schrijverscorner met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.