Een oceaan vol tranen is van mij

1968_001Wim Buth woont in Middelburg. Hij schreef een boek over zijn ervaringen op de detox-afdeling van een verslavingskliniek, waar hij terechtkwam nadat hij bijna ten onder was gegaan aan overmatig alcoholgebruik. De titel Een oceaan vol tranen is van mij geeft al aan welke richting het verhaal opgaat. Afkicken is bepaald geen sinecure. In het boek lezen we over zijn strijd om het alcoholmonster onder controle te krijgen. Zijn relaas is een moedige poging om anderen te waarschuwen. Of die poging geslaagd is vraag ik me af. Wim Buth mist het schrijfinstinct en/of de ervaring om woorden echt te laten raken.

De verslavingskliniek heeft een christelijke signatuur. Dat is niet bepaald aan Wim besteed. Zestien mannen zitten met elkaar opgescheept. Cocaïne, heroïne, alcohol, seks: vele soorten van verslaving zijn vertegenwoordigd. Wim moet van het bier zien af te blijven. Na wat problemen in Nederland was hij met vriendin Arlene en haar dochter Mary naar de Filippijnen uitgeweken, om daar een handel in onroerend goed en landerijen op te zetten. Een tyfoon blies alles kapot. Daarna ging het fout: ,,Het drinken werd zuipen, uitlopend in totale afhankelijkheid.”

We lezen over de gesprekken met de psycholoog, de omgang met de andere patiënten, het dagritme, de lege uren, het familiebezoek, de vertwijfeling. Drie weken slechts is Wim in de kliniek. Een passage, pagina 25: ,,Ik speel gewoon een rol en niets meer, dacht ik bij mezelf. Hoelang deed ik dat eigenlijk al? Was niet een groot deel van mijn leven een rollenspel geweest? Naar buiten toe was er zogenaamd niets aan de hand, maar intussen was daar het altijd maar in touw zijn, om, zonder dat het mocht opvallen, voldoende drank bij de hand te hebben. Waarbij leugens en smoesjes de gewoonste zaak van de wereld werden. Het was een kwestie van je moedwillig van je omgeving vervreemden en steeds meer voor jezelf gaan leven…”

Terug thuis gaat het meteen fout. Pagina 83: ,,Zoekend naar een stuk gereedschap stond ik even later in de schuur, waar een half aangesproken krat bier me aangrijnsde. Zou ik er eentje proberen?, vroeg ik me zenuwachtig af.” Zijn drankgebruik loopt weer volledig uit de hand. Hij belandt in het ziekenhuis. Alcohol werkt in op de hersenen, legt de arts uit. Hij was er bijna geweest. Bij het verlaten van het ziekenhuis voelt Wim een mengeling van dankbaarheid en schaamte. En gaat hij op weg ‘naar een nieuw begin’.

Ik help het hem hopen. Dat heeft Wim Buth in elk geval met zijn boek bereikt.

Wim Buth: Een oceaan vol tranen is van mij – Uitgeverij Boekscout, 90 pag., 14,95 euro.

Dit bericht is geplaatst in Gezondheid, Proza met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.