Poëzieproject Sprekende Gevels

Vanaf 2009 worden er in de Middelburgse binnenstad gedichten over mensen, zee en land onthuld, die op de gevels van Middelburgse huizen zijn geschilderd.

De gedichten zijn van:
Johanna Kruit, Ron de Jonge, Joop Buma, Anneke Schenk, Jan J.B. Kuipers, Hans Warren, Wies de Bles, Andreas Oosthoek, J.C. van Schagen, P.C. Boutens, Lourens Geerse en Hans Warren, Henri Looymans, Juul Kortekaas, Hans Verhagen, Y. Né, Martinus Nijhoff, André van de Veeke,Michael van Oostende, Jorien Brugmans, Pieter Rose en Thijs van Bragt.

muurgedichtwarrenLinks: de muur (oktober 2010) met het nog niet onthulde gedicht Poseidon van Hans Warren op de hoek van de Brakstraat en de Rotterdamse Kaai.

Het Poëzieproject Sprekende Gevels ging in juli 2009 van start in Middelburg. Het doel van het project is om blinde muren en gevels en andere verrassende plaatsen in Middelburg te verfraaien met gedichten.De werkgroep werkt onder de paraplu van de Stichting Kunst en Cultuurroute. Het algemene thema is Mensen, Zee en Land. Op dit moment zijn er 21 gevels voorzien van een gedicht.

Volgens Thea Everaers, initiatiefneemster van het project en lid van de Werkgroep Poëzie, is er voorlopig voldoende aanbod om door te gaan. Ze ontving van meerdere Zeeuwse dichters toestemming om werk op een gevel aan te brengen. Het doel is om in totaal ongeveer vijfentwintig gedichten te plaatsen.

Als er voldoende gedichten zijn geplaatst, kan er een prachtige literaire route door de stad worden gelopen. Bekijk ook het filmpje van de onthulling van het gedicht Ostrea van Jan Kuipers.

Gedichten van de route

Als ik van glas was van Pieter Rose. Geplaatst op een muur van een pand op de hoek Spanjaardstraat/Koepoortstraat.

Als ik van glas was
Als ik van glas was
zat ik misschien wel in ruiten
bracht ik van alles naar binnen
beelden om te beminnen

Eiland van Thijs van Bragt. Geplaatst op de gevel van café-restaurant Brooklyn op de Markt.

Eiland
Dat ’t water ongenadig is
van een zee die zuipt
als je aan een vloedlijn kruipt
op een eiland dat te klein is

Sterren die bij ochtend zinken
na wat vluchtig geflonker
en in de kilte van het donker
lig ook ik te verdrinken

Mijn lichaam welt en weekt
Mijn keel huilt verdriet
Tranen omdat de zee wreekt

Mijn eivormig land, ’t gaat teniet
De zee vol koppen spreekt:
ik neem u, maar laaf u niet

– Ruimte van Jorien Brugmans. Geplaatst op een muur op de hoek van de Bellinkstraat/Bierkaai. Het huis heet ‘De Glig ook ik te verdrinkenroote Wijnstock’.
ruimte

Ruimte
ik was dicht.
stond op een kier.
meer niet.
liet maar mondjesmaat
wat warmte
naar binnen.
tot jij
muren begon te slopen
en grote gaten sloeg:

ruimte

om te ademen
en lief te hebben.

– Wat aldoor ontglipt van Y. Né. Geplaatst op een muur in de St. Pieterstraat (Hofje Sint Pieter).

Wat aldoor ontglipt
Wat aldoor ontglipt, ik ken het
niet. Hoe snel is het? Het heden lijkt
wel toekomst, zoals het zich onttrekt

Uit golven komt het. Zijn gehalte aan
gaan maakt het voortvluchtig, schuimt
mijn recht op blijven staan

we lopen

 

– De soldaat en de zee (twee strofen) van Martinus Nijhoff. Geplaatst op een muur van het Hofje Stadsschuur.

De soldaat en de zee
Wanneer ik mijn lamp vergeet
en de kamer donker laat blijven,
zie ik, buiten, een houten keet
waarin een soldaat zit te schrijven.

Om de kaars en het schrijfgerei heen,
om het dak ter kantine, wijken
de huizen der stad uiteen
naar een einder van sluizen en dijken

– SCHELDE-SUITE van André van de Veeke. Geplaatst op een muur van de hoek Koestraat/Vlissingsestraat.

SCHELDE-SUITE
Slaafse golven. Windstilte.
Alsof de rivier op weg is naar
een krabbel van de baardige schepenschilder.
Het uitschot van de vogelstand
krijst boven het geplette grijs.

Tot er licht lekt uit het wolkendek
en een hogere graad van onbereikbaarheid
zich afzet op de stugge schepen.
Kokend zilver voor de speculant
die nu voor anker gaat.

uit: Het Sacrament van de SneeuwSlibreeks deel 55)

– Gewoon van Michael van Oostende. Geplaatst op de muur van Gravenstraat 77.

Gewoon
Ik weet niet waarom het leven is
gras groeit zonder betekenis
bijen maken honing zonder het te verkopen
en de zee beweegt gewoon

Ik weet niet waarom het leven leeft
bevers bouwen dammen zonder een hypotheek
vogels fluiten ook als ze geen publiek hebben
en de zee beweegt gewoon

– Mensen van P.C. Hooftprijswinnaar Hans Verhagen. Geplaatst op een muur van Kromme Weele 26/Penninghoeksingel. verhagen2

Mensen
De 1e m2 emotie met gedachten als met voeten
tredend betreden
zij hun schoeisel, een mooie tijd tegemoet

Mensen manoeuvrerend, elkaar
ontwijkend, omhelzend,
ontvallend

Mensen

– Avond van Juul Kortekaas. Geplaatst op een muur van Seistraat1/Seisdam. kortekaas2.jpg

Avond
Soms veegt de lagen winterzon
nog een gouden vleug langs de gevels
als herinnering aan de tijd
waarin Middelburg oprees
om het tijdsbeeld te bepalen.

 

– Mare Nostrum van oud-stadsdichter 2011/2012 Henri Looymans. Geplaatst op een muur van Singelstraat 70.

marenostrum

Mare Nostrum
Het blauwe water lacht zich wit
Schuimend naar het wachtend land
Kruimend om de hoogste zit
En elke korrel, reikt het zand

Als op de schouders van hun God
Juichen jonge stormen rond
Spartelend in klein genot
En elke druppel kust haar mond

Zij stroomt als lava uit de zee
Stapelt, stapelt, stapelt op
Golven groeien met haar mee
En plots zet zij het leven stop

De diepste adem valt je weg
Stokt en valt als zij verschijnt
Dus ademloos als ik haar zeg
Dat met haar komst mijn angst verdwijnt

– Drie haiku van J.C. van Schagen zijn geplaatst op de achterkant van de drie kiosken op de Markt.

Het wijze visje   wijzevisje
dat in het natte zand leeft
vindt de zee te groot

windjezee

 

 


windje komt uit zee
strijkt laag door het helmgras
en valt daar in slaap

verlorenduinen
Verloren duinen
een kindertijd ver in zee
en zo vergeten

 

De wolken spieg’len, een fragment uit een gedicht van P.C. Boutens is geplaatst op de muur van Bleek 8.  dewolkenspieglen

De wolken spieglen (fragment)
Wij zitten bij den top van ’t duin
Hoog in de bocht van ’t diepe pad.
Achter het windloos vlotte zwerk
Vloeit door het hooge koele blauw
Geen schijn van zon of maan of ster,
Het is geen avond en geen nacht:
De wolken spieglen in de zee
Wanneer en waar was ik nog eens
Zo hoog en stil met U alleen?

Waar de meeuwen tekeer gaan van Lourens Geerse is geplaatst op de muur van Pijpstraat 16.

waardemeeuwen1Waar de meeuwen tekeergaan
Boven paalhoofd en vloedmerkEn de vrouw die ik liefheb,Met meer recht en meer redenDan een christen op god bouwtIn de wind aan mijn zij gaatZo eenvoudig en edelZo vol lust en vol gratieAls de zee in het voorjaarWanneer ze fris is en vrolijkAls de snuit van een bruinvisZo schalks en zo geestigEn…Fragment uit (Onvoltooide) Ode aan de liefde

– Posters van voormalig stadsdichter Joop Buma staat op de gevel van de galerie naast het voormalige Postkantoor in de Lange Noordstraat. posters

Posters
veel
postende mensen
in de straat
zij hebben geschreven

gedachten, een vraag
een wens, een groet
in woorden, in zinnen

waar moet
dat naartoe
over land over zee
door de lucht
of blijft het hier

in de straat

– Altijd de Zee van Anneke Schenk is te vinden op de hoek van de Herenstraat/Turfkaai. Bekijk ook het filmpje over de onthulling

altijddezeeAltijd de zee
Altijd
de reep zijde achter de glooiing van het duin
steeds breder en blauwer
bij het stijgen.
Altijd een zeil aan de einder.

Altijd
het ruisen, het donkere grommen,
het beuken en breken van golven
tegen de palen,
het verwaaien van schuim.

Altijd,
de stuwing,
de terugval,de stilte

Altijd de zee

De Zee van Johanna Kruit is te lezen op de gevel van de hoek  Gortstraat/Kerspel.

dezeekruitDe zee
De zachte, de zoete, de zoute zee

Zachtmoedig, zekere, zilveren zee

De zwiepende, zwoegende, zwoele zee

De zeegaande, zilte en zoele zee

De zeezieke zee en de zeldzame zee

De zeesterrenzee en de zeldzame zee

De zalige, zappende, zedige zee

Zeegroene, zingende, zeepaardjeszee

De zinkende, zuchtende, zilverzandzee

De zwemmende, zwevende, zuigende zee

De zwepende, zwervende, zwalpend zee

De zwaaiende, zwierige, zompige zee

De zoemende, zonnige, zotte zee

Met het wiegende, wassende water.

– Kabbelend van Ron de Jonge staat op de gevel van de hoek Lombardstraat/Blindenhoek. kabbelend

Kabbelend
Genegen en met gevoel
bevinden wij ons samen
Op het strand
streel jij mijn voeten
rollend water
sprankelend
als de golftoppen
groen als de zee

neem je altijd weer
met het zand
de mijmering mee

Ostrea van Jan J.B. Kuipers staat op de gevel van de hoek Sint-Jorisstraat/Wagenaarstraat, zijde Balans.

ostrea

Ostrea
Geleid door de groeilijn als spiraal
zweven ze langs de bodem:
duikers op zoek naar hun afrodixiacum
het hoge zinkgehalte draagt de schuld

De tijden van de platte zijn geweest
Japanse oesters vreten verdronken dorpen
in eindeloos geduld, eeuwigdurend feest

Van zilte omhelzing. Maar tussen het weke
lichaam en zijn hangcultuur, wringt zich de
staalslak van fatsoen: elke oester is ge-
houden

te smachten naar citroen

 Poseidon van Hans Warren is te lezen op de gevel van Restaurant Nummer 7 op de hoek van de Brakstraat/Rotterdamse Kaai.

Poseidon
Ik, die aan zee geboren ben,wil nog graag geloven, machtige Poseidon,

dat de zee onze eilanden draagt.

In de zoute wellen, diep in ’t land

offeren we, ook al wordt daar onze roeispaan

nog niet voor schepel aangezien,

en als je woedt, Poseidon Asphalios

vastgegronde, wanneer de aarde steunt,

de golven koken, dan sidderen wij radeloos.

Bergen komen en gaan, een krater gaapt,

daar waar je heiligdom verrees–

maar in de prille parelmoeren morgen,

na het geweld, staat daar,

onstuimig hinnikend, je zoon,

het vleugelpaard Pegasos klaar.

Uit vier hoofdstreken (uit de bundel Is) van  Wies de Bles is geplaatst op een gevel van de hoek Nederstraat/Punt.

uitvierhoofdstrekenWiesdeBles2.jpg


Uit vier hoofdstreken
Uit vier hoofdstreken
zonder tussenlanding
zindert de zee aan land

met armen
lichtvoetig
en fluisteringen als mantra’sbehoedzaam tastend
met smeltend schuim

de poreuze grens
van eencellig wier
naar homo sapiens

– Elementen van Andreas Oosthoek is te lezen op een gevel van de hoek Lange Delft/Reigerstraat.

elementenElementen
Ik hoor het hem nog zeggen,
mijn grootvader,
de oude wijze:jullie mogen niet klagen,
elke dag zie je de zee.Ja, riepen we dan, de zee
maar wat hebben we nog meer?Nou, zei hij
en stak de brand in zijn pijp,
jullie hebben het zand,
en daar zit heel wat in
en jullie hebben de wind.
Dat is genoeg,
praat er verder maar niet over.
Copyright:
logozeeuwsebibliotheek
Dit bericht is geplaatst in Dossiers. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.