Nostalgica 2

Ik ken het werk van Rien Poortvliet. Behalve kabouters schilderde hij ook het boerenleven en paarden. Met zijn overlijden in 1995 dacht ik dat het gedaan was met dat soort nostalgische prentschilderingen. Tot onlangs het boek Boerenlanders van Wim Romijn bij de post zat.

Wim Romijn heeft de afgelopen jaren al een groot aantal aquarellen van (boeren)paarden  gepubliceerd. In boekvorm, maar je kunt ze ook als ansichtkaart krijgen, of als borduurwerk. Zijn werk wordt dus in brede kring gewaardeerd.

Het nieuwe boek Boerenlanders – Vertelsels van een boerenschilder, is persoonlijker van aard dan zijn vorige publicaties. Hij vertelt onderhoudend over zijn werk op een accountantskantoor, hoe hij voor boerenklanten jaarrekeningen moest opstellen. Hij kwam veel op boerderijen terecht en kreeg zicht op het boerenleven. Zo is het begonnen. Hij had van jongs af aan wel een creatieve inslag. ,,Zittend op een armleuning van een fauteuil tekende ik met zo’n ouderwetse vlekkende balpen een huisje met schoorsteen en rook op het kale hoofd van mijn slapende grootvader” (pag. 119).

Het boek is opgedeeld in secties. Paarden krijgen de meeste ruimte. Koeien, varkens, geiten en katten kunnen het nog steeds niet winnen van zijn oude liefde. Maar boerinnen en boerenkinderen komen deze keer ruim in aquarel aan bod.

Romijn vertelt onderhoudend hoe hij er in weer en wind op uittrok, om tafereeltjes van het boerenleven vast te leggen. Je ziet in zijn illustraties, dat het hem vaak lukt ‘het moment’ te treffen. Dat geeft zijn werk een heel eigen sfeer.

,,Natuurlijk heb ik mij menig keer de vraag gesteld ‘waar ben je nu mee bezig?’ als ik in het ploegseizoen bij winterse temperaturen op mijn motorfiets verkleumd op een paardenadres aankwam. Na uren in mijn motorpak over rulle akkers gelopen te hebben en over ruggen klei gestapt te zijn, was ik nog niet ontdooid. Eenmaal weer thuis kwam de overtuiging dat het de moeite waard was geweest, de moeite om die dag als herinnering weer op te slaan. De herinnering aan zachte paardenogen en dampende lichamen, de geur van zoet zweet dat als een sluier om de paarden heen hing, het geluid van briesende paarden en van een schuivende ploegschaar die vette kleigrond in stroken sneed” (pag. 46).

De link met Zeeland is de sfeer. Het boerenwerk van vroeger is vrij universeel, ook hier dampten de paarden.

Wim Romijn: Boerenlanders, vertelsels van een boetrenschilder – Aprilis Uitgevers, 29,95 euro.

Dit bericht is geplaatst in Zeeuws erfgoed. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.