Zeeuwse winnaars schrijfwedstrijd Raadselige Roos 2014

roosDe Raadselige Roos is een in Zeeland gekende schrijfwedstrijd. De editie van 2014 levert twee Zeeuwse inzenders op, die hoog scoren. Rieks Veenker viel al eerder in de prijzen. Jonge Johannes is een pseudoniem.

Amateurschrijvers en –dichters worden ook dit jaar, 2015, uitgenodigd mee te doen aan de nieuwe editie van de Raadselige Roos. Een jaarlijkse schrijfwedstrijd die voor de 23e keer wordt georganiseerd door het Literair Café Venray.
De schrijfwedstrijd is speciaal bedoeld voor mensen die van taal houden en het leuk vinden om te schrijven. De belangrijkste reden om mee te doen is het niveau te testen van een zelf geschreven verhaal en gedicht dat niet eerder werd gepubliceerd. Iedereen boven
de 18 jaar en woonachtig in of afkomstig uit Noord-Brabant, Gelderland, Limburg, Zeeland en Nederlandstalig België kan meedoen.

Literair Café Venray

Winnaars Raadselige Roos 2014

Venray, 25 januari 2015, – Piet Tunnesen uit Gennep heeft de schrijfwedstrijd Raadselige Roos Poëzie 2014 gewonnen met zijn gedicht Ontreddering. De Prozaprijs gaat dit jaar naar Max Rippe uit Meijel voor zijn verhaal Dood hout. De Publieksprijs Poëzie is toegekend aan Hanneke van Almelo (ps) uit het Belgische Geel voor haar gedicht Onmetelijke rust.
Het gedicht Ontreddering van Piet Tunnesen verdient volgens de vakjury Poëzie de eerste prijs omdat het een zeer beeldend gedicht is. ‘Het raakt, het is een universeel thema. In het gedicht wordt met weinig woorden heel veel gezegd wordt, het is begrijpelijk en goed invoelbaar.’ Het scharniermoment, het thema van de jaarlijkse schrijfwedstrijd, is duidelijk in de laatste regel terug te vinden.
De tweede prijs gaat naar debutant Jan van Peer uit Ravenstein. Hij schreef het gedicht Monumentaal. Een gedicht dat ontroert, het persoonlijke overstijgt. Mooi hoe de dichter de woorden monument en taal met elkaar verbindt.
De derde prijs is uitgereikt aan Fieke Bijmans-Prieckaerts uit Wijchen voor haar gedicht Zwanenzang. Een zeer origineel gedicht dat vooral door de jury wordt gewaardeerd omdat ‘de deur’ tot hoofdpersoon is gekozen in het gedicht. Over scharniermoment gesproken.

Voor zijn verhaal Dood hout ontvangt Max Rippe uit Meijel de eerste prijs Proza. Na al een aantal keren te hebben meegedaan aan de schrijfwedstrijd ontvangt hij nu de eerste prijs. Hij schreef een luguber verhaal waarin het thema ‘scharniermomenten’ zowel letterlijk als figuurlijk verwerkt is. ‘Een schrijver met lef’, aldus de Prozajury.
De tweede prijs gaat naar Stefan Hoeijmakers uit Horst voor zijn verhaal Rimpeling. Zijn verhaal is in een prettige stijl geschreven en heeft een verrassend slot. Opvallend is de verhouding tussen moeder en zoon, een voormalig klasgenoot van de ik-figuur.
Rieks Veenker uit Middelburg ontvangt de derde prijs voor zijn verhaal Welkomstdochter. Dit is het derde deel van zijn vervolgverhaal. Een unicum voor de schrijfwedstrijd. En omdat het de eerste keer is dat een deelnemer een trilogie voltooit, staan de eerste twee verhalen (ook) in de bundel als extra waardering.

BIJ-PRIJS POËZIE
De winnaar van de BIJ-PRIJS 2014 van de publieksjury gaat dit jaar naar
Hanneke van Almelo (ps) uit Geel (België) met haar gedicht Onmetelijke rust. De publieksjury waardeert deze debutante met de woorden: ‘mooi en eenvoudig taalgebruik, het gedicht zet aan tot meditatie en geeft inzicht.’

RAADSELIGE ROOS 2014
Aan de 22ste editie van de Raadselige Roos deden 73 amateurschrijvers en –dichters mee. Samen zonden zij 37 verhalen in en 40 gedichten. De inzendingen zijn afkomstig van 32 mannen en 41 vrouwen waarvan er drie jonger zijn dan dertig jaar.
De prijzen van de jaarlijks terugkerende schrijfwedstrijd Raadselige Roos zijn uitgereikt door  de Venrayse burgemeester Hans Gilissen in Partycentrum  Anno ’54. Tevens kreeg de burgemeester de bundel uitgereikt die zondag 25 januari verschijnt met daarin de winnende verhalen en gedichten en werken van leerlingen Tekenen/Schilderen van het Kunstencentrum Jerusalem te Venray.
In een vitrine in de Venrayse bibliotheek BiblioNu aan de Merseloseweg zijn vanaf maandag 26 januari 2015 de laureaten Raadselige Roos 22 te zien en tevens het werk van de leerlingen Tekenen/Schilderen van het Kunstencentrum Jerusalem dat in de bundel is gepubliceerd.

Uitslag van de vakjury Poëzie Raadselige Roos 2014

1e prijs: Piet Tunnesen uit Gennep voor het gedicht Ontreddering
2e prijs: Jan van Peer uit Ravenstein voor het gedicht Monumentaal
3e prijs: Fieke Bijmans-Prieckaerts uit Wijchen voor het gedicht Zwanenzang

Publicabel poëzie

Hein van der Schoot  uit Wezep geb. in St. Oedenrode  Op zoek
cristi-martin ps. Landgraaf met  migranten
Jan van de Ven Uden met De cellist
Lowie Gilessen Hengelo geb. in Roozendaal met Boekenrap
Sofocles ps. Ossendrecht  met Changement
Marianne Bouwman Hoorn geb. in Nijmegen Het gouden licht
Janine Jongsma Deurne met Wat mij beweegt
Mientje Wever Boxmeer met Opgesloten

Uitslag van de vakjury Proza Raadselige Roos 2014

De winnaars:

1e prijs: Max Rippe uit Meijel voor het verhaal Dood hout
2e prijs: Stefan Hoeijmakers uit Horst voor het verhaal Rimpeling
3e prijs: Rieks Veenker uit Middelburg voor het verhaal Welkomstdochter

Publicabel proza:

Deborah Degreef     uit Rotterdam geb. in Veghel met  Ze heeft weer haar scharniermoment
Yvonne Franssen    uit Echt  met Familiefeest
Ellis Wiendels   uit Middelaar met Kieteldood
Conny Hazeloop   uit Oss met Knopendoos
Jonge Johannes ps. Middelburg met Rite de passage
Hein van der Schoot  uit Wezep geb. in St. Oedenrode met Ver

De winnaar van de BIJ-PRIJS POËZIE 2014 (publieksjury)
Hanneke van Almelo (ps) uit Geel (B.) met het gedicht Onmetelijke rust

******************************************

Welkomstdochter – door Rieks Veenker

Xiao Wing. Een klein opdondertje – ze doet haar naam eer aan – maar wat een geweldige meid. Veel te goed voor Luc als je het mij vraagt. Begrijp me niet verkeerd. Ik zeg dit absoluut niet uit rancune of jaloezie. Dat ook ik jaren geleden voor hem ben gevallen, heeft daar niets mee te maken. Het is gewoon een kwestie van constateren.

De eerste twee, drie maanden met hem waren geweldig. Complimentjes over mijn uiterlijk, kleine attenties, een troostend woord op het juiste moment. Stiekeme kushandjes naar me als hij voorbij de receptie liep. En dan hoe hij me aan zijn vrienden voorgestelde. ‘Is ze geen beauty?’ Ik heb me zeer gevleid gevoeld.

Tot ik merkte dat zijn interesse in mij begon te verflauwen. Geen knipoogjes meer, nauwelijks nog complimentjes. En op een dag was het kaarsje uit. Geen verwijten of zoetige spijtwoordjes, geen drama. Wat hem betreft waren wij uitgeleefd. Letterlijk zijn woorden. Ik had me helaas teveel ingeleefd.

Het is nu een half jaar geleden dat Xiao Wing met hem mee naar Nederland kwam. Voor hem zo ongeveer de uiterste houdbaarheidsdatum. Maar Xiao Wing pakt het heel wat slimmer aan dan ik destijds. Het zou me bijvoorbeeld niet verbazen als ze op de een of andere manier haar voordeel heeft gedaan met haar uitwijzing onlangs uit Nederland. Ik verdenk haar zelfs sterk van het opzettelijk verprutsen van haar inburgeringscursus. Zo slecht is haar Nederlands helemaal niet. Integendeel. Samen hebben we heel wat afgelachen om de verhalen die we elkaar over Luc hebben verteld.

Afgelopen vrijdag heb ik Xiao Wing voor het laatst hier op kantoor gezien. Ze heeft afscheid genomen met een bos lelies. Witte, zijn favoriete. De volgende dag is ze terug gevlogen naar Beijing.

“Fenna!” De deur van Lucs werkkamer vliegt open. Vloekend stormt hij op me af, een paar afgetrapte Louboutin’s in zijn vuist geklemd. Grappig. Ik bedenk me nu pas dat Xiao Wing die niet meer droeg toen ze van kantoor vertrok.

“Zijn dat niet de schoenen die jij in het begin voor haar hebt gekocht?”

“Kan het zijn dat Xiao Wing vorige week vrijdag nog op kantoor is geweest?”

Uit zijn bloeddoorlopen hoofd maak ik op dat een ontkennend antwoord niet tot de mogelijkheden behoort. Ook dat hij mijn vraag negeert, spreekt boekdelen.

“Ja, ‘s middags. Een half uurtje na jouw vertrek.”

“En jij hebt haar in mijn kantoor gelaten?”

“Ze had een prachtige bos bloemen bij zich. Een verrassing voor jou, zei ze.”

“Dat kun je wel stellen, ja. Mijn laptop. Die bitch heeft mijn laptop gejat. Al mijn codes en wachtwoorden zitten erin. Hoe moet ik nu bij mijn geld komen?”

“Je hebt toch reserve in de kluis?”

Met een smak klapt zijn vlakke hand op de balie. “En dit? Wat heeft dit te betekenen? Het lag op de plek van mijn laptop!”

Onder zijn hand zit een geel plakbriefje. ‘Voor Huan Ying’, lees ik. Ik snak naar adem bij het zien van die naam. Wat is Xiao Wing in godsnaam van plan? Dat was de afspraak niet.

Onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar die avond bij mij thuis. Wat hebben Xiao Wing en ik gegiecheld om zijn eigenaardigheden. Die moedervlek op zijn linker bil, de achterhaalde tatoeage op zijn enkel, zijn vaak net niet recht geknipte baardje. En regelmatig de code van de kluis in zijn handpalm schrijven omdat hij acuut geld nodig heeft en de code weer eens is vergeten. Trouwens, wie bewaart tegenwoordig nog zoveel cash in een kluis? Risicospreiding noemt hij het.

Maar het absolute hoogtepunt kwam toen Xiao Wing vertelde over hun tragikomische kampeervakantie in Italië. Hotelletjes beloven en als het puntje bij het paaltje komt een jaren zeventig tent uit de achterbak toveren. Hoe goedkoper, hoe beter. Als het alleen aan hem lag, sliep hij nog het liefst de hele vakantie in de auto.

“Geld!” Het schalkse lachje van Xiao Wing sprak boekdelen. “Kom niet aan zijn geld. Hij zit erop als een broedse kip op haar eieren.”

Het idee kwam van Xiao Wing. De dag voordat ze terug zou vliegen naar China, zou ze nog even op kantoor langs komen onder het mom van een afscheidsboeketje voor op zijn bureau. Het geld uit de kluis zouden we delen. Ik hoefde nergens bang voor te zijn want Xiao Wing zou ongetwijfeld de schuld krijgen. Tegen de tijd dat Luc zijn verlies ontdekte, zat zij al lang en breed in Beijing.

Al merkte ik niets aan haar gezicht, ze bleef glimlachen, ik wist zeker dat mijn aarzeling haar irriteerde.

Mijn hart klopt in mijn keel. Niet in de laatste plaats om de naam op het gele papiertje.

Aan Lucs reactie te zien, krijgt Xiao Wing gelijk.

“Ook de kluis is leeg. Hier zal ze spijt van krijgen!” Luc verfrommelt het papiertje en gooit het propje met een wild gebaar achter me de prullenbak in.

Pas als ik ’s middags op weg ben naar de kleuterschool, krijg ik mijn gedachten weer enigszins op orde. Nog even en Ying vliegt op me af. Zoals altijd de armen wijd gespreid, klaar om ze om mijn nek te vouwen. Ying, voluit Huan Ying: welkom. Mijn welkomsdochter. Oké, het lag niet direct in de verwachting dat ik een Chinees meisje zou adopteren, maar Ying was meer dan welkom. Ik heb heel bewust voor haar gekozen en daar heb ik geen dag spijt van gehad. Overigens komt Luc wat dat betreft alle eer toe. Eerlijk is eerlijk. Hij kende mijn kinderwens als geen ander. Ik zie hem nog aankomen op Schiphol met Ying in de Maxi-Cosi.

“Een noodgevalletje”, zei hij. “Van een of ander heroïnehoertje in Beijing. Gelukkig hebben mijn Chinese relaties mij geholpen.”

Als ik eraan terugdenk , kan ik me nog verbazen over Luc. Hoe hij  het voor elkaar heeft gekregen Ying mee Nederland in te krijgen. En dan die lange vliegreis. Luc kennende heeft hij ongetwijfeld al zijn charmes in de strijd geworpen. De meeste vrouwen, stewardessen niet uitgezonderd, smelten ter plekke voor zijn hondenogen.

Fenna. Al zou ik willen, die avond bij haar thuis zal ik nooit meer vergeten. De gezelligheid, de roddels over Luc, maar bovenal het onthullende verhaal over Fenna’s adoptie van Ying. “Een noodgevalletje, zei Luc.”

De deur van Fenna’s woonkamer piept als hij wordt opengeduwd. Net als destijds de deur van mijn peeskamer in het hotel in Beijing. Een kwestie van een paar druppeltjes olie op de scharnieren, weet ik nu. Wist ik toen veel.

Kamer 10-43. De getallen staan in mijn hersenen getatoeëerd.

In de deuropening staat een meisje van een jaar of vijf, schat ik. Duim in de mond, een knuffelbeer in de andere hand. “Ik kan niet slapen mama. Jullie maken zoveel lawaai.”

“Sorry, schat.” Fenna loopt naar haar toe op en tilt haar op. “Deze mevrouw,” wijst ze naar mij, “heet Xiao Wing. Zij is een nieuwe vriendin van mama. En jij, hoe heet jij?”

Het meisje glimlacht ietwat verlegen haar naam. “Ying.”

Mijn hersenen knarsen. Kamer 10-43. Piepende scharnieren, in en uit lopende mensen, de eerste babygeluidjes, de vochtige warmte van de nageboorte die even de stekende pijn tussen mijn benen verdringt. Waarom krijg ik verdomme de baby niet op mijn buik?

Luc: “Kalm douwn, Xiao Wing. Kalm douwn.”

Fenna: “Hallo. Oehoe, Xiao Wing. Waar ben je met je gedachten?”

Luc: “Everiesing wil bee fain.”

Fenna: “Grappig. Ik vind dat jullie best wel een beetje op elkaar lijken.”

Fenna: “Vind je ook niet? Hé, Xiao Wing, ik vraag je iets.”

Luc: “Doont wurrie.”

De stemmen van Luc en Fenna vechten in mijn hoofd om voorrang.

Een of ander heroïnehoertje. Zo wordt er dus over mij gesproken. Terwijl Luc toentertijd bij de bevalling zo behulpzaam leek. Aan wat hij zei kon ik geen touw vastknopen, maar uit zijn gebaren maakte ik op dat ik op hem kon vertrouwen. De volgende dag was de baby weg. Luc ook. Ik heb zelfs nooit geweten of het een meisje of een jongen was.

Tot die avond bij Fenna. Een meisje dus.

***********************************************************

Rite de passage
(station Middelburg)

Binnen  muren van de wachtruimte
verft vertrek op wit gezicht raamt
de afstand met de ogen nerveus in
afscheid opgericht.

Onafwendbaar is het voortgaan
staalt haar vensters donkerblauw
spiegelt treinstel in beweging
onbarmhartig in het nauw.

In het schaamrood van verlangen
op het laatst hem  toevertrouwd
staart hij in het verschiet verlaten
waar het zilte zich ontvouwt.

Nazomer licht op een groep ganzen
paarse gloed  van  de zeekraal
weigert grond eerst prijs te geven
gaat dan met weemoed aan de haal.

Met haar tinten in gedachten
jaagt hij naarstig op de graal
maar belofte van  het weerzien
kleurt zijn glimlach andermaal.

Jonge Johannes   26-9-2014

 

 

Dit bericht is geplaatst in Boekenprijs, Poëzie, Prijsvraag, Proza met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.