Heimweeland

heimweelandPas bij lezing realiseerde ik me: dat is natuurlijk een mooi rechts, conservatief beeld. Nederlanders die zich teweer stellen tegen – meestal door overheden opgelegde – verandering. Boeren komen in het geweer tegen nieuwe natuur, wijkbewoners zitten niet op immigranten te wachten. Wie houdt niet vast aan wat hij heeft, wat hij kent? Elsevier-journalist Jelte Wiersma (1983) trok zes jaar door het land om angst en behoudzucht op te tekenen. Zeer lezenswaardig. Maar hij had ook bij mij langs moeten komen om een lofzang op de nieuwe natuur te horen.

Niet dat ik mezelf nu meteen indeel in het progressieve deel van Nederland. Misschien is het streven naar vergroening in wezen een verlangen naar vroeger, toen de appelmoes nog van de eigen boom kwam en het leven zoveel simpeler was. Armer ook. Maar ik vind dat de oprukkende plas-dras van de laatste twintig jaar veel moois heeft opgeleverd. Ik reken daar ook de ganzen toe, die ik graag gakkend in v-formatie over mijn huis zie vliegen. Inderdaad – ik ben geen boer die zijn wintertarwe al heeft ingezaaid.

Jelte Wiersma gaat op zoek naar het ongenoegen van Nederland. Moeilijk kan dat niet geweest zijn. In zijn inleiding schrijft hij: ,,In hun pogingen Gods paradijs op aarde te realiseren, onderwerpen politici en publieke organisaties Nederland en zijn inwoners aan vaak experimentele veranderingen.” En even verder: ,,Maar veel burgers willen liever geen experimenten ondergaan. Ze willen dat praktische problemen worden opgelost en dat hun leven en leefomgeving zo veel mogelijk blijven zoals die zijn.”

Geldt dat ook voor u? Wat mij betreft: mijn leefomgeving aan de Noordweg in Middelburg is er de laatste dertig jaar alleen maar op vooruitgegaan. Fiets of wandel maar eens over het Brigdamse Padje. Maak een ommetje door de weidehoek bij Sint Laurens. Het heeft in sommige gevallen haar of draad gescheeld of megalomane stadsbestuurders hadden daar veel steen en asfalt gestort. Als dat was gebeurd, dan had ik wellicht in de categorie burgers thuisgehoord waarnaar Wiersma op zoek was. Maar nu niet. Ach, er valt altijd wel wat te mopperen, maar dat ga ik zeker niet doen.

Het is geen toeval dat fractievoorzitter Johan Robesin van de Partij voor Zeeland het boek als het ware mag openen. Met vierhonderd provinciegenoten protesteert hij in het eerste hoofdstuk ‘Handen af van de polders’ tegen de ‘vernatuurlijking’van Zeeland. De Hertogin Hedwige komt aan bod. ,,De Zeeuwen willen niet dat de dijken worden doorgestoken en hun polders onder water worden gezet”, constateert de schrijver. De Zeeuwen? Helaas, hij heeft het mij niet gevraagd, anders was hij nooit zo stellig geweest.

Dat heb ik tegen op dit boekwerk. Het is allemaal erg generaliserend en veelal getoonzet naar de conservatief-populistische hoek. Niet dat het niet lekker wegleest. Maar ik krijg er net te veel jeuk van.

De reportages zijn onderverdeeld in vijf hoofdstukken: De polder, Het bos, Het dorp, De buitenwijk, De stad. In elk hoofdstuk zit wel een fractie Zeeland. Het steakhouse The Green Parrot in Renesse, de vervlaamsing van Retranchement, de verduitsing van Cadzand, de niet-integrerende studenten van het University College Roosevelt in Middelburg. Dat laatste – de studenten – vind ik nou ook zo’n typisch voorbeeld. Er wordt verteld over de strijd om het oude postkantoor in de Lange Noordstraat. Ik heb natuurlijk gemakkelijk praten, omdat ik niet in het studentengebied woon. Maar ik vind dat de stad sinds de Roosevelt aanmerkelijk levendiger is geworden.

Goed, ik weet geloof ik weer waarom ik geen liefhebber van Elsevier ben.

Jelte Wiersma: Heimweeland. Reportages over de strijd van Nederlanders tegen verandering – Uitgeverij Elsevier, 280 pagina’s, 14,95 euro.

 

 

Dit bericht is geplaatst in Columns, Heemkunde, Zeeuws erfgoed met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.