Schrijf een recensie

Hebt u een boek gelezen dat op Zeelandgeboekt staat? Dan ben ik heel benieuwd wat u van het boek vindt. En met mij, denk ik, vele bloglezers. Schrijf uw recensie – kort of lang – en voeg die als reactie toe aan het item over het boek.

In de Week van het Zeeuwse Boek 2014 kiezen we de leukste, verrassendste, beste, mooiste recensie. De winnaar krijgt naast alle eer een boekenbon van 50,- euro overhandigd.

Klik hier om de ingestuurde recensies te lezen.

9 reacties op Schrijf een recensie

  1. Jan van Damme schreef:

    Jannie Trouwborst op Zeeland belicht:
    Misschien kan ik er dan iets over zeggen: ik heb het fotoboek inmiddels ontvangen. De foto’s van Ruden Riemens ken ik alleen uit de Spectrum bijlage van de PZC. Ze passen goed bij mijn smaak: zwart-wit, vaak symmetrisch en gecombineerd met een toepasselijke, spitsvondige titel.
    Dit fraaie geschenkboekje toont andere foto’s, d.w.z. andere dan in de krant. Ten eerste zijn ze in kleur en ten tweede is de beeldopbouw vrijer. Het kan natuurlijk nooit kwaad ook met zijn andere foto’s kennis te maken en ze doen de titel “Zeeland belicht” beslist eer aan. Maar de exemplaren die ik in dit boekje het mooist vind, lijken op zijn foto’s in de krant: de omslagfoto, Tijd en rust en Kustlijn. Maar er is meer moois, waarbij Standbeelden en Wolken er voor mij uit springen. Maar mijn voorkeur zegt niets over de kwaliteit van de foto’s en het plezier dat anderen er ongetwijfeld aan zullen beleven.

    Naast de titel zijn bij elke foto enkele regels van Jan van Damme geplaatst. Dat was de laatste weken ook het geval in de krant: het bleek een goed gekozen combinatie. Ik weet niet of daar veel overleg aan vooraf gegaan is, maar mij lijkt dat fotograaf en schrijver elkaar goed aanvoelen. In weinig woorden voegt Van Damme een poëtische of filosofische noot toe aan het beeld. Mag ik er één voorbeeld uithalen? Bij de stemmige foto van het silhouet van Vlissingen onder een donkere wolkenlucht bij een stormachtige zee staat:

    Het water wolkt
    Vlissingen oogt nat
    Vanboven en vanonder
    En krijgt een tint
    Van racende luchten.

    Het is weer een mooi geschenk geworden dit jaar. Er liggen nog exemplaren te wachten bij de Zeeuwse boekhandel: van Zierikzee tot aan Sas van Gent! Dus koop voor zondag nog een boek (hoeft niet Zeeuws te zijn) en ontvang het geschenk. En voor wie een tip nodig heeft: met Een dag om aan de balk te spijkeren van Rinus Spruit is leesplezier verzekerd!

  2. Jan van Damme schreef:

    Jannie Trouwborst op Haar laatste meesterwerk van Henny van Kesteren
    Hoewel ik het boek nog niet heb gelezen (maar dat zeker graag wil doen) begrijp ik uit de recensie van Jan van Damme dat Henny van Kesteren een boek geschreven heeft dat waarschijnlijk onder de noemer “literaire non-fictie” valt. Dat zit inderdaad tussen een roman en een biografie in. Het is, als het goed geschreven is, een heel prettig genre. Het boeit veel meer dan een wetenschappelijke biografie en zal zo meer lezers bereiken (en hen zo toch ook de feitelijke informatie aanreiken). Omdat je bij het schrijven ervan wel bij de waarheid in de buurt moet blijven kan het echter niet straffeloos geromantiseerd worden. Ik meen uit de recensie te mogen opmaken dat hier de juiste middenweg is gevonden.
    Een ander voorbeeld van dit genre is De Graanrepubliek van Frank Westerman, met het leven van Sicco Mansholt als basis. Het verscheen ongeveer gelijk met de wetenschappelijke biografie over zijn leven. Die dikke pil is interessant voor historici en andere wetenschappers. Wie op een aangename manier meer over Sicco Mansholt en de geschiedenis van de arbeiders in Noordoost Groningen wil weten, kan beter naar De Graanrepubliek grijpen.

    Deze discussie is al vele malen gevoerd. Door te accepteren dat er zoiets als literaire non-fictie bestaat en dat het een belangrijke rol kan spelen bij het vergroten van de belangstelling voor geschiedenis en het vermeerderen van kennis wordt het beter mogelijk boeken als die van Henny van Kesteren op werkelijke waarde te schatten. Ik zal dat graag binnenkort ook eens doen.

  3. Jan van Damme schreef:

    Jannie Trouwborst op Zeevonk van Joshua Zwaan
    Parnassia werd puur op kwaliteit een kaskraker. Persoonlijk vond ik het nog beter dan Zeevonk. Niet het zoveelste boek over de oorlog, maar een specifiek thema daaruit en dat op een indrukwekkende manier uitgewerkt. Bovendien is dit veel meer een Zeeuws boek dan Zeevonk.

    De Joodse kleuter Rivka wordt tijdens de oorlog ondergebracht bij een kinderloos domineesgezin in Zaamslag en krijgt, voor haar eigen veiligheid, de naam Anneke en wordt liefdevol, maar gereformeerd opgevoed. Na de oorlog komt haar getraumatiseerde Joodse familie haar ophalen, maar ze wendt voor ze niet te herkennen en uiteindelijk beslissen de autoriteiten dat ze bij het domineesgezin moet blijven. Alle ellende die zich vervolgens in haar leven en dat van haar kinderen voordoet, komt voort uit het ontworteld zijn, uit het verdringen van wie en wat ze was: het Joods meisje Rivka.
    Op 70jarige leeftijd komt daarin pas langzamerhand een kentering, na vele pijnlijke gesprekken met haar dochter Sandra. Anneke zal nog een lange en zware weg moeten gaan en sommige dingen zullen nooit meer goed te maken zijn, maar “ik heb bewust het ingrediënt van de hoop toegevoegd, er is iets doorbroken door het zwijgen te doorbreken” zegt Joshua Zwaan in een interview.

    We bespraken het boek in onze leesclub met enkele vrouwen uit Zaamslag: zij herkenden veel van de plaatselijke omstandigheden en uit de verhalen over de oorlogsperiode van familieleden. Het is door het thema beslist een geschikt boek voor een leeskring. Bovendien is het goed geschreven en prettig leesbaar. Voor een uitgebreide recensie verwijs ik graag naar mijn weblog: http://mijnboekenkast.blogspot.nl/2011/07/josha-zwaan-parnassia.html

  4. Jan van Damme schreef:

    Jannie Trouwborst op Rinus Spruit – Een dag om aan de balk te spijkeren
    Oktober 2013 – waardering: 8,0.

    Inleiding

    In 2008 verscheen het debuut van Rinus Spruit (Nieuwdorp, 1946), ter gelegenheid van de Week van het Zeeuwse boek onder de titel: Zwieg stille. In 2009 werd het boek herdrukt door Cossee met als titel De rietdekker, een familiegeschiedenis. Het is gebaseerd op zijn eigen geschiedenis. Rinus Spruit schetst met gevoel het harde bestaan van een rietdekkerfamilie in het begin van de vorige eeuw. Maar het is ook een roman geworden, over een vader en zijn zoon. De oude rietdekker vertelt, zijn zoon schrijft het op. En blijft doorschrijven tot na zijn vaders dood. Het boek werd een succes, werd vertaald en als toneelstuk bewerkt. En nu is er van deze laatbloeier opnieuw een boek verschenen bij Cossee: Een dag om aan de balk te spijkeren. Een echte roman dit keer, deels gebaseerd op zijn eigen leven. Een goed geschreven en boeiend boek! Zo mogen er nog meer komen.

    Samenvatting

    Maarten Rietgans streeft naar het allerhoogste. Hij moet meer presteren dan zijn omgeving, anders gaat hij, de meest schuchtere mens van Zeeland, ten onder.
    Na het overlijden van zijn moeder ontvlucht hij het Zeeuwse platteland. Hij meldt zich als leerling-verpleegkundige bij een Rotterdams ziekenhuis, en slaagt daar glansrijk – maar neemt dan ontslag omdat hij zich niet geliefd voelt bij zijn collega’s en bij elke vorm van erkenning vlucht. Of hij nu als bankbediende, fotograaf, buschauffeur of meteropnemer werkt, zijn dienstverband duurt nooit lang. Zijn vader, een kleine landbouwer, begrijpt er niets van. ‘Jongen, jongen, jongen, jongen.’ Waarom houdt Maarten nooit iets vol?
    In de liefde gaat het hem al niet beter af. Hoewel hij wekelijks reacties krijgt op zijn veelvuldig geplaatste contactadvertenties, keurt hij het overgrote deel van de vrouwen bij voorbaat af – een enkele spelfout kan al fataal zijn voor een toekomstige ontmoeting.
    Zijn zoektocht naar werk, een vrouw, een groots en meeslepend leven én een rustig bestaan is afwisselend ontroerend, aandoenlijk en komisch. (website: http://www.rinusspruit.be).

    Leeservaring

    Cossee heeft besloten Zeeland de primeur te geven: vanaf vandaag ligt tot 1 november het nieuwe boek van Rinus Spruit alleen in de Zeeuwse boekwinkels. Hier geeft hij ook zijn eerste interviews en vindt de presentatie plaats. In een groot interview in de PZC (15 okt. 2013) geeft hij zelf al aan dat hij er wel tegenop ziet over zijn boek te moeten praten. Vooral als er gevraagd gaat worden naar het autobiografische gehalte van de roman. Hij benadrukt het vast: er zijn inderdaad overeenkomsten, maar ook veel verschillen. Het is een romàn, gebaseerd op sommige feiten en anekdoten uit zijn leven, maar verder grotendeels verzonnen.

    Eigenlijk is het ook helemaal niet interessant of er autobiografische elementen in dit boek zitten. De Rietdekker moest een betrouwbaar beeld geven van het leven van zijn vader en grootvader, voor zijn eigen leven is die noodzaak er niet. De psychologische roman die nu op tafel ligt, boeit vooral door de sublieme wijze waarop het leven van Maarten Rietgans verbeeld wordt. Ik schrijf expres niet beschreven wordt, want het is meer dan dat. Of eigenlijk juist minder. Er is ruimte genoeg voor de eigen verbeelding.

    Het (personale) perspectief ligt vrijwel constant bij Maarten. Je zou zeggen dat je dan zijn gedachten en drijfveren goed leert kennen en de reacties van Maarten goed kunt begrijpen. Maar niets is minder waar. Elke keer overrompelt hij iedereen met zijn reacties: zijn vader, zijn collega’s, zijn vriendinnen, en uiteraard de lezer. Maar ook zichzelf. Hij neemt impulsieve beslissingen, waarvan hij zelf niet precies weet waarom of hij probeert er een verklaring voor te vinden die hem toch niet helemaal bevredigt. Of hij stelt juist beslissingen uit om onduidelijke redenen. En dat brengt de spanning in het boek. Net als zijn vader blijf je hopen: nu komt het goed, heeft hij zijn draai gevonden in zijn werk of is hij de juiste vrouw tegengekomen. En weer is het plotseling over. Tot op de laatste bladzijde en toch verveelt het absoluut niet!

    Is het daarmee en zwaarmoedig boek? Spruit zegt daarover:” Dit boek heeft meer diepgang dan het boek over het leven van mijn vader. Het gaat over een kleine man, een man met zwakheden. Ik heb geprobeerd het niet te zwaar te maken, er zit humor in.” En dat is waar. Om te beginnen heeft hij een prettig leesbare schrijfstijl, vlot en helder. Daarbij is het verhaal bij vlagen ontroerend of gedraagt Maarten zich aandoenlijk of is een situatie komisch, maar nooit nadrukkelijk, eerder speels. Juist die afwisseling maakt het verschil.

    Had Maarten niet eigenlijk psychische hulp nodig, vroegen zijn meelezers hem. Misschien wel, was zijn antwoord, maar dan was er een totaal andere Maarten op papier gekomen, die waarschijnlijk een stuk minder boeiend was geweest. Mooi gespreksthema voor een leeskring: Maarten deed op zich niemand kwaad, was ook niet altijd doodongelukkig, had misschien wel een gemakkelijker leven gehad als hij had kunnen leren zich anders te gedragen, maar maakt dat zijn leven zoals het zich nu ontwikkelde daarmee zinloos? Zouden zijn bijzondere foto’s en uiteindelijk zijn boek zonder dat alles ontstaan kunnen zijn? Ook in het leven van anderen maakte hij het verschil: het verbeteren van de kwaliteit van leven in het verpleeghuis, de hulp aan en liefde voor zijn bejaarde vader bv.

    Een motief dat terug blijft keren is het hart. Maarten voelt sinds zijn opleiding vaak de behoefte de pols te voelen. Zo kan hij bepalen wat iemand mankeert. Zelf heeft hij hartritmestoornissen. Zijn moeder overlijdt aan een hartstilstand. De huisarts heet Vliegendhart. Als de kat een halfdode rat neerlegt, kijkt hij of het hartje nog klopt en als hij op een terras zit met een glas wijn in de hand ziet hij in de kringetjes in het glas zijn eigen hartslag. Verliefd is hij soms en heeft ook wel relaties, maar het is moeilijk iemand zijn hart echt te schenken. En als iemand het hem wil geven, dan schrikt hij terug. Wanneer hij een nieuwe studie of passie heeft, dan stort hij zich er met hart en ziel in.

    De titel Een dag om aan de balk te spijkeren is een uitdrukking van de vader van Maarten: als alles meezat op een dag, dan zei hij dat, soms prees hij zo’n dag zelfs al voor het avond was. De dag waarop dit boek gepresenteerd wordt, is er ook zo één, dat durf ik nu al te voorspellen!
    Hoe het verhaal afloopt? Eind goed al goed? Hm, misschien, het boek eindigt in elk geval met een vette knipoog. Ik zou zeggen: zelf lezen!

    Rinus Spruit – Een dag om aan de balk te spijkeren. Amsterdam, Cossee, 2013. 224 pg., isbn: 9789059364486.

  5. Jan van Damme schreef:

    De bespreking van het boek van Carolijn Visser staat al sinds mei op mijn boekenblog met Nederlandstalige literatuur. Ik ben er erg enthousiast over, maar omdat die recensie te uitgebreid is om hierheen te kopiëren volsta ik met de link:
    http://mijnboekenkast.blogspot.nl/2013/05/carolijn-visser-argentijnse-avonden.html
    Jannie Trouwborst op Argentijnse avonden van Carolijn Visser
    Ik citeer hier alleen het slot van mijn bespreking:
    Als er leesclubs zijn die reisboeken tot thema maken voor hun leesseizoen, dan is dit een ideaal boek. Het is verrijkend om het te vergelijken met andersoortige reisboeken, die uiteraard ook allemaal hun eigen kwaliteiten hebben. Wie invalshoek, uitwerking en compositie, taalgebruik, perspectief en leesbaarheid wil vergelijken heeft in dit boek een bijzonder voorbeeld van literaire non-fictie.

  6. Jan van Damme schreef:

    A. Zoi op Onvoltooide gedichten van Kavafis
    De vertaling van de Onvoltooide Gedichten van Kavafis, brengt ons een stap dichter bij de boodschap en de betekenis van Kavafis. Het is alsof Kavafis ons stukje voor stukje iets meer laat zien van zijn gezicht, van zijn ziel. We begrijpen steeds meer de diversiteit van de gelaagdheid die zijn poëzie typeert.
    Voor mij – en voor allen die zich verwant voelen aan het van het werk van de dichter- is deze nieuwe vertaling, een waardevolle publicatie. A.Zoi, Amsterdam, http://www.artandlanguage.nl

  7. Mieke Schepens schreef:

    De man die haast had. Jan Vantoortelboom
    Wederom een roman van Jan Vantoortelboom, geschreven op een manier waarbij de lezer zich helemaal bij thuis kan voelen. Het is weliswaar geen alledaags thema, maar heel goed verwoord waardoor je het begrijpt wat er gebeurt en er ook vrede mee kan hebben. Depressie is alom tegenwoordig. En wat is erfelijk? Toch is het geen zware roman, maar door de korte hoofdstukken lees je het verhaal van Leon op een ontspannen manier. Het lijkt bijna vanzelfsprekend.
    Ook zal na het lezen de titel helemaal duidelijk geworden zijn.

    In het boek slaat de hoofdpersoon zichzelf ook vanaf een afstand gade toen hij nog een twaalf jaar oud was en denkt op dat moment: ‘die grote jongen met donkerblonde haren; een huid gegroefd en gebruind en verweerd door de wind, met een gezicht van steen.’
    Dat lijkt dan alsof hij naar een volwassene kijkt die al heel wat op zijn schouders meetorst. Zo voelt het ook.

    Tijd is enorm belangrijk voor hem, maar dat begrijpt niemand. Het is niet alleen belangrijk voor hem als kind, wanneer hij naar de klok kijkt die aan zal geven wanneer Elsie weer bij hem weg zal gaan, maar ook als volwassene. Hij wil de tijd naar zijn hand zetten. Dat willen we allemaal soms.
    We willen soms een heleboel tijd overslaan om tot een bepaald resultaat te kunnen komen, maar zo werkt het natuurlijk niet in het echte leven. We vragen ons soms af; is het wel nodig dat we dit allemaal doen en ondergaan?

    Schuldgevoel, eenzaamheid en het gevoel om machteloos te staan tegenover de gebeurtenissen drijven hem een bepaalde richting in. Zijn verantwoordelijkheidsgevoel doet de rest.
    Het lijkt zo vanzelfsprekend, maar andere personages in het verhaal denken daar anders over. Ook personen zoals Liliane, de vrouw met wie hij zal gaan samenwonen en zijn vader, vol onbegrip over zijn handelen komen niet in de buurt van zijn eenzaamheid.

    Het was wederom genieten geblazen van de manier van schrijven van deze auteur! Een verhaal dat zich afspeelt in Zeeuws-Vlaanderen, een stuk Nederland waar mijn hart ligt.
    Ik heb werkelijk genoten van dit werk van Jan Vantoortelboom en waardeer dit boek met 5/5 sterren.

  8. Mieke Schepens schreef:

    Varen is mijn wereld

    De zee…
    Wonderlijk, immens en mysterieus. Spiegelglad of woest, verontrustend en verraderlijk. Al eeuwenlang is de aantrekkingskracht van de zee op de mens reusachtig groot. De oneindige zee intrigeert en vandaar dat er voortdurend verhalen over het wel en wee van de mens op zee zijn geschreven.

    Varen is mijn wereld is de eerste verhalenbundel van de maritieme schrijvers en bestaat uit een inleiding gevolgd door 18 verhalen van de generatie maritieme schrijvers van nu.
    In de inleiding kun je lezen over het maritieme verhaal en welke kwaliteiten de schrijvers van maritieme verhalen moeten hebben.
    Alle verhalen in deze bundel zijn geschreven vanuit verschillende invalshoeken en gedachten, maar allemaal met dezelfde gedrevenheid.
    Eén ding hebben deze korte verhalen gemeen: de zee.

    Ben jij ook een walslurp? Dan zul je je borst nat kunnen maken; de meest raadselachtige woorden komen voorbij. Het is niet zo dat je het verhaal daardoor moeilijker kunt volgen, maar je leert een heleboel!
    Ken jij de betekenis van een grietje, een korvijnagel, een tagrijnzaak en wat al niet meer?
    We gebruiken vaak uitdrukkingen en gezegden die aan de zeemanstaal en het zeemansleven zijn ontleend. In een van de verhalen in deze bundel wordt dat benadrukt met voorbeelden. ‘De zeeman van voorheen heeft een rijke erfenis is de Nederlandse taal achtergelaten.’

    Varen is mijn wereld is een mooie verhalenbundel om zo nu en dan een verhaal uit te lezen. Ze variëren behoorlijk in genre. Zo leest het ene verhaal als een sprookje, terwijl een ander verhaal een mini-thriller van slechts twee bladzijden. Maar ook een griezelig verhaal en een spannend avonturenverhaal van bijna dertig bladzijden dat heerlijk leest door de prettige schrijfstijl met fijn korte zinnen zullen je laten genieten van deze bundel. Een mooie afwisseling!

    Tussen de verhalen in zie je steeds een andere afbeelding van een kompas. De bundel is geïllustreerd met mooie afbeeldingen. Dat zijn soms foto’s in zwart-wit maar meestal prachtige tekeningen die helemaal bij het verhaal passen.
    Een frisse, sprekende cover met foto’s van schepen, havens en zeezichten.
    Deze bundel werd heel toepasselijk vrijdag 18 maart 2016 gepresenteerd op de Hiswa in Amsterdam.

    Varen is mijn wereld ligt vlakbij om zo nu en dan op te pakken en een verhaal uit te lezen.

  9. Mieke Schepens schreef:

    Mijn vaartijd

    Ik heb dit boek graag gelezen. De auteur had eigenlijk stuurman willen worden, maar dat was geen optie omdat kleurenblindheid geconstateerd werd bij keuring. Daarom besloot hij werktuigkundige te worden. En hij ging er enthousiast voor!

    Het is een verhaal over het leven op zee dat met de nodige humor en nuchterheid wordt verteld door een voormalig zeeman. Ook zonder dat hij indertijd aantekeningen gemaakt heeft, weet hij nauwkeurig weer te geven wat er aan boord gebeurt. Bovendien maakt hij aan de wal het nodige mee, leuke en minder leuke ervaringen zijn dat. Hij neemt de lezer mee op een zeereis over de hele wereld van Rotterdam naar plaatsen zoals Surabaya, Waikiki en Alaska. En alle plaatsen die daartussen liggen.

    Het varend personeel moet op een gegeven moment in El Salvador een onderwijzer corrigeren wanneer deze denkt dat ze uit Engeland komen. Over Nederland weet deze onderwijzer slechts dat dit land melkpoeder geeft, dat er veel molens zijn en de mensen er op klompen lopen. Ze hebben hem een wat breder inzicht kunnen geven over ons land. Vanaf de brug kan hij mooi zien hoe ’s nachts de lichtjes van Kobe dichterbij komen. Hij leert dat hij nooit een pakje van de bemanning mee de wal op moet nemen. Je weet tenslotte niet wat het is!

    De auteur zijn enthousiasme werkt heel aanstekelijk waardoor je steeds meer wilt lezen. Hij geniet iedere keer weer van de vaart over het Panamakanaal, dat gaat hem nooit vervelen! Deze auteur heeft een heel prettige schrijfwijze, waardoor het boek lekker leest. Ook voor iemand van de wal, zoals ikzelf. Ontroerend om te lezen hoe ontdaan de auteur is wanneer hij via internet leest dat ‘De Katwijk’ verkocht is en zelfs is gesloopt. Het voelt voor hem als een overlijdensbericht. Soms sterft er iemand aan boord en wordt er in overleg met de familie met alle regards voor de overledene een ‘zeemansgraf’ verzorgd.

    Hij besluit om te stoppen met varen, niet helemaal van harte, maar het is niet anders. Het eerste jaar aan de wal valt hem zwaar. Hij heeft erg moeten wennen aan de mentaliteit van de mensen aan de wal. Hoe anders dan op een schip, waar iedereen meestal voor elkaar klaar staat.

    Uit het hele boek spreekt een liefde voor de zee en het leven op zee. Voor respect voor de medemens.

    Titel: Mijn vaartijd
    Auteur: F.C.M. Aarts
    Uitgeverij: Self-publishing platform Lulu.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *