Feniksvrouw

feniks

In de PZC woensdag 23 juli 2014 staat een ruim interview met de Middelburgse schrijfster Rachelle Verhage. Zij publiceerde onlangs de roman Feniksvrouw, waarin huiselijk geweld het centrale thema is. ‘Tot de make-up de blauwe plekken niet meer kan verbergen’. Rachelle Verhage baseerde haar debuutroman deels op eigen ervaringen. Hieronder plaats ik een deel van het vraaggesprek.

‘Je wilt de relatie, niet het geweld’

Huiselijk geweld laat sporen na. Fysiek en emotioneel blijven slachtoffers getekend achter. Het verhaal van Rachelle Verhage, een vrouw met een missie.

door Annemarie Zevenbergen

Met haar sprankelende ogen straalt ze een en al levenskracht en vrolijkheid uit. De Middelburgse Rachelle Verhage zit lekker in haar vel en dat is jarenlang anders geweest. Haar debuutroman Feniksvrouw verhaalt over haar relatie met haar ex-man, waarin geweld regelmatig de toon zette.

Gezeten aan de lange leeftafel in haar woning nipt ze van haar thee en weegt haar antwoorden. Af en toe voorzichtig maar in alles eerlijk naar zichzelf. Hoe pijnlijk ook. Rachelle is de laatste jaren de confrontatie met zichzelf aangegaan. Een weerslag van dat proces is in haar boek te vinden.

De Middelburgse schreef met Feniksvrouw niet alleen een nare periode van zich af. Ze wil tevens het taboe, wat er naar haar gevoel nog steeds rust op huiselijk geweld, verder doorbreken. Het bespreekbaar maken. Daarom geeft ze nu bijvoorbeeld lezingen. Zoals donderdag 2 oktober in de Vlissingse bibliotheek (19.30 uur). „Dat is de jaarlijkse Internationale Dag van de Geweldloosheid. Dat past eigenlijk goed bij wat ik wil uitdragen. Ik ben ook in overleg met de HZ en in september geef ik een lezing voor de Rotary.”

Rachelle verweefde in haar debuut haar eigen verhaal met dat van twee andere vrouwen die eveneens slachtoffer waren van een man die het geweld in huis niet schuwde. Fysiek, maar ook emotioneel. De littekens op lijf en ziel zijn vaak diep. Angsten en pijn. Zo kampt Rachelle nog steeds met de gevolgen van haar mishandelingen; een gebroken pols die nooit meer heelt.

„Dat blijft een zwak punt. Het was letterlijk ook pijnlijk om dit boek te schrijven. Maar niet alleen mijn pols deed pijn. Alle verdriet, woede en verbijstering kwamen terug. Ik heb veel, heel veel tranen gelaten. Het schrijven was erg intensief. Ik moest in de uithoeken van mijn ziel zoeken om dingen terug te halen. Pijnlijke momenten, maar ook gelukkige momenten. Want die waren er natuurlijk ook.

Het was een pijnlijk, confronterende spiegel die ik mezelf voorhield. Keihard vaak, maar wel louterend. Uiteindelijk… Soms had ik het gevoel dat het over iemand anders ging. ‘Was ik dat echt?’ ‘Was ik echt zo onzeker?’

Plotseling word ik door twee sterke handen opgetild. De handen zijn zo sterk dat ik mezelf niet kan losworstelen. ‘Olaf ik ben het, Anouk’, smeek ik, maar hij gaat voor me staan en kijkt me aan alsof ik en vreemde ben. Hij slaat me vol in het gezicht waardoor ik achterover val. Alsof ik niet besta loopt Olaf de kamer uit en laat mij achter.

„Landelijke campagnes als ‘het houdt niet op, niet vanzelf’ zijn natuurlijk goed, maar ik wil verder. Ik wil het bespreekbaar maken. Huiselijk geweld komt vaak voor. Veel vaker dan je denkt, het is onzichtbaar. Het gebeurt achter de voordeur. En het slachtoffer weet het goed te verbergen. De blauwe plekken zijn altijd veroorzaakt door ‘ongelukjes’. Ik wil mensen daar bewust van maken. De signalen zijn, als je ze herkent, op te pikken. Want ze zijn er, ondanks het feit dat een vrouw in die situatie niet zal toegeven dat ze mishandeld wordt. Ze wil niet weg. Ze wil de relatie wel, maar het geweld niet. Mensen zijn ook vaak opgelucht als je zegt dat je van de trap bent gevallen. Dan is er voor hen niets aan de hand.”

Zo stom, ik heb een ongelukje gehad gisteravond, lieg ik recht in haar gezicht en voel mijn wangen rood worden.

O, een ongeluk. Wat dan?

Van de trap gevallen met de wasmand. Daarom zie ik zo bont en blauw.

Kind, die blauwe plekken gaan wel weer weg. Heb je verder niets gebroken, roept ze opgelucht.

„Voor een vrouw in een gewelddadige relatie is steun zo ontzettend belangrijk. Een vangnet rondom haar is van het allergrootste belang. Een netwerk van vrienden die aangeven dat wat er gebeurt niet goed is, maar dat ze er voor haar zijn. Een vrouw weghalen uit zo’n relatie werkt niet. Dat moet ze zelf willen.

Politie of hulpverlener aan de deur kan averechts werken. Want als die deur eenmaal dicht is en zij is weer alleen met haar partner, kan het helemaal fout lopen. Hulpverleners zouden eigenlijk achter het netwerk moeten komen. Als ze veilig ergens anders zit. Maar dat kan pas als ze zelf de kracht vindt om weg te gaan en dan ook zeker weet dat ze ergens terecht kan. Dat is zó nodig. Ik had ook zo’n stel vrienden die mij steunde. Zij voelden dat het niet goed zat. Toen ik uiteindelijk wegging, kon ik bij hen terecht.”

Feniksvrouw is geschreven als roman met een actueel thema. „Ik heb mijn persoonlijke ervaringen gebruikt, maar ook de verhalen van de andere twee vrouwen. Het is zeker geen autobiografie. De ouders in het boek zijn bijvoorbeeld heel anders dan de mijne. Het doet me dan ook nog steeds pijn dat ik in die tijd daar niet met mijn ouders over sprak. Ik heb ze in feite voorgelogen door te doen alsof er niets aan de hand was. Zij begrijpen dat heel goed en steunen me nu aan alle kanten, maar toch.

Ik heb mijn ex leren kennen in Middelburg. Een bekende en gewilde vrijgezel was het. Ik dacht echt dat hij de man voor mij was. Ik was onzeker en dat was mijn zwakte. Voelde me vaak een buitenstaander, had weinig aansluiting bij anderen. Dat heeft hij goed aangevoeld en gebruikt. Ik weet niet of hij me bewust heeft uitgezocht, maar achteraf zou dat kunnen. En ik was een makkelijk slachtoffer. Ik wilde alleen maar goed doen, hem tevreden stellen, zorgen dat hij niet boos werd.”

Rachelle Verhage: Feniksvrouw – Uitgeverij De Fontein, 300 pagina’s, 18,99 euro.

 

Dit bericht is geplaatst in Proza met de tags . Bookmark de permalink.

Één reactie op Feniksvrouw

  1. joke b. schreef:

    Ik ben Joke
    Coordinatie bij Wereldvrouwen Ahoy! (onderdeel van Stichting Zeeuwse wereldvrouwen

    Ook wij maken ons sterk tegen HG en geweld tegen vrouwen in brede zin over de hele wereld .Maar ook zeker in Nedrland en bij ons zelf dicht in de buurt
    Zie op de site al onze acties en jaarlijkse kunst projecten
    2014 hadden we 2 weken een pop-up expositie SILENT VOICES /BREAKING THE SILENCE
    Om de taboe van het geweld te doorbreken
    Nog terug te zien virtueel op
    http://www.rudysign.nl/silent/silent.html

    Zie ook onze film van 2013 AHOY! unsurpassed woman of the world
    Deze deed mee met oa Film by the sea

    Voor 8 maart werken we aan nieuw kunst project
    Picture it VOLG ons op de website

    Ook zijn we op face book
    https://www.facebook.com/pages/Zeeuwse-Wereldvrouwen/126901707445785?fref=ts

    misschien tot horens
    vr gr joke b

    Ook zijn wij op face

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *