De zon in de pan

Voor poëzieliefhebbers binnen maar zeker ook buiten Zeeland is F. van Dixhoorn een begrip. Zijn debuut-dichtbundel Jaagpad / Rust in de tent / Zwaluwen vooruit (1994) werd meteen bekroond met de C. Buddingh’-prijs. Drie jaar later verscheen Dixhoorns tweede bundel, Armzwaai/ Grote keg/ Loodswezen I, gevolgd door Takken molenwater/ Kastanje jo/ Hakke tonen/ Uiterton/ Molen in de zon (2000) en Dan op de zeevaartschool (2003). In 2007 verscheen de bundel Twee piepjes, die werd genomineerd voor de Ida Gerhardt Poëzieprijs 2008. Zes jaar later zijn we met z’n allen wel toe aan een nieuwe bundel. Die ligt er nu, in twee delen zelfs.

Rolf Bosboom schreef in de PZC van maandag 25 februari 2013:

Een meditatie in taal

Na zes jaar is er nieuw werk van F. van Dixhoorn. In Frankrijk blijkt zijn poëzie een inspiratiebron voor theater.

door Rolf Bosboom
MIDDELBURG – Een nieuwe bundel van F. van Dixhoorn (Hansweert, 1948), misschien wel de belangrijkste hedendaagse dichter uit Zeeland, is een gebeurtenis. Zes jaar is het inmiddels geleden dat Twee piepjes verscheen. Nu is er De zon in de pan, dat bestaat uit twee deeltjes gevat in een oranje omslag: links het groene De zon in de pan, rechts het blauwe De zon in de pan.
Opnieuw heeft Van Dixhoorn (foto Ilse Schrama), die woont in Middelburg, zijn woorden op een gouds chaaltje gewogen. De deeltjes tellen elk zestien pagina’s tekst, met amper 150 woorden. Een interview over zijn jongste werk acht de dichter niet opportuun, omdat hij geen behoefte voelt zijn poëzie toe te lichten. ,,Ik denk dat het niet passend is voor dit werk”, laat hij weten. ,,Ik beschouw deze bundel als een ding op zichzelf en wie de moeite neemt om deze tot zich te nemen, kan mijns inziens op een bijzondere (lees)ervaring rekenen (of niet…).”
Een bijzondere ervaring is het zeker, net zoals bij Van Dixhoorns vorige bundels. Het is ijle, serene poëzie, die noopt tot terugbladeren en herlezen. Minimalistisch, wordt zijn werk vaak genoemd. Nog meer dan voorheen gaat Van Dixhoorn in De zon in de pan uit van een streng patroon, van woorden die keer op keer terugkomen. In dit geval:
om
de ene na
de andere
om
Juist de herhaling, het dwingende ritme van de woorden, de subtiele variaties op het thema en de geconcentreerde en mathematische opbouw maken het lezen van het tweeluik tot een bezwerende, meditatieve ervaring, als een soort Canto Ostinato in taal.
Van Dixhoorns poëzie inspireert ook theatermakers. In 2009 verscheen een integrale Franse vertaling van diens eerste drie bundels: Jaagpad/Rust in de tent/Zwaluwen vooruit (1994), Armzwaai/ Grote keg/Loodswezen I (1997) en Takken molenwater/Kastanje jo/ Hakke tonen/Hakke tonen/Uiterton/ Molen in de zon (2000).
Die vertaling is nu, met Jaagpad en Rust in de tent als centraal gegeven, het uitgangspunt van een Frans theaterstuk dat morgen in Bordeaux in première gaat en daar ook woensdag is te zien. Van 19 tot en met 21 maart wordt het tevens opgevoerd in Parijs en in april in Amsterdam.
Regisseur is de jonge Laura Bazalgette, die kunstdisciplines vermengt, in dit geval onder meer film en geluidsfragmenten. Bazalgette noemt het stuk een geluidswandeling, inclusief ‘momenten van rust en bezinning’.

F. van Dixhoorn: De zon in de pan – Uitgeverij De Bezige Bij, 2 x 24 pagina’s, 17,50 euro.

Dit bericht is geplaatst in Poëzie met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.