Het Watersnoodpad

Het Watersnoodpad is een 154 kilometer lange wandelroute. Het themapad loopt langs een groot aantal locaties die te maken hebben met de gebeurtenissen tijdens de Ramp van 1953 op Schouwen-Duiveland. Het pad is verdeeld in tien etappes variërend van 7 tot 20 km. Het Watersnoodpad is in één richting beschreven in de wandelgids. Ook is het pad onderweg bewegwijzerd. Daarbij is aangehaakt bij het al bestaande knooppuntensysteem.

 

 In de PZC van vrijdag 25 januari 2013 verscheen een interview met de samensteller van de route, Theo Klanke.

*******************************************

Wandelpad met bijzonder verhaal

Tijdens de open dag op zaterdag 2 februari 2013 wordt in het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk om 14.00 uur een nieuwe wandelgids gepresenteerd: Het Watersnoodpad.

 door Piet Kleemans

Het is niet zomaar een route, maar een wandelpad met een bijzonder verhaal: het verhaal van de watersnoodramp, verteld aan de hand van zowel opvallende als bijna onzichtbare sporen op Schouwen-Duivelandse land. Geestelijk vader Theo Klanke heeft veel tijd en energie gestoken in het bedenken en ontwikkelen van het watersnoodpad. Het resultaat: een 154 kilometer lange wandelroute langs een groot aantal locaties die te maken hebben met de ramp die zich in 1953 in Zuid-West Nederland voltrok.

Klanke, vrijwilliger voor wandelsportorganisatie KNBLO-NL, liet zich uitgebreid informeren over de watersnoodramp, de littekens die het natuurgeweld achterliet en andere zaken die aan de fatale februarinacht herinneren. Met die bagage op zak – en verzekerd van hulp van Landschapsbeheer Zeeland – ging hij op pad. Met het oog van de wandelaar. ,,In principe gewoon van A naar B, maar dan wel via leuke en veilige paden. Een beetje zig-zag de herinneringen met elkaar verbinden.”

Een van de dingen die Klanke ervoer tijdens zijn tochten over het eiland is dat de watersnoodramp op heel veel plaatsen op Schouwen-Duiveland voor merktekens heeft gezorgd. ,,Er is ooit een boek gemaakt over de rampmonumenten op begraafplaatsen. Dat boek was voor mij een leidraad, maar je hebt ook caissons, muraltmuurtjes, restanten van vloedplanken, markeringen van hoe hoog het water in 1953 heeft gestaan en natuurlijk de geschenkwoningen in de verschillende dorpen.”

De route is verdeeld in 10 etappes variërend van 7 tot 20 kilometer, wordt beschreven in een wandelgids en is onderweg bewegwijzerd. Daarbij is aangehaakt op het al bestaande knooppuntensysteem. ,,Je kunt in principe dus ook zonder kaart lopen als je van tevoren opschrijft welke nummers je van dat knooppuntensysteem moet volgen.” De wandeletappes zijn niet geschikt voor mensen die slecht ter been zijn. ,,Nee, er moet weleens geklauterd worden en soms gaat de route ook over weiland of akkerland’’, vertelt Klanke. Om mensen die slecht ter been zijn tegemoet te komen voert de route ook langs zorgcentra van waaruit een ‘ommetje’ gemaakt kan worden. De wandeletappes worden beschreven in een rijk geïllustreerd boekje op binnenzakformaat. Het is de bedoeling dat er op termijn ook een versie voor gebruikers van GPS-navigatie komt. ,,Maar dat zit nog in de pijplijn”, aldus Klanke. Hij was alles bij elkaar ruim een jaar zoet met het uitwerken van de route. ,,En het was heel leerzaam.”

Initiatiefnemer voor het watersnoodpad Theo Klanke bij het Watersnoodmuseum. Foto: Dirk-Jan Gjeltema

Na de start gaat de route via Zierikzee en Capelle naar het Watersnoodmuseum. Daarna gaat het via Nieuwerkerk en Oosterland naar Bruinisse. Vervolgens wordt de wandelaar langs Sirjansland, Dreischor, Noordgouwe, Zonnemaire, Brouwershaven, Scharendijke, Renesse, Haamstedee en Westenschouwen naar Neeltje Jans geleid. Vandaar gaat het via Burghsluis en Serooskerke weer terug naar Zierikzee. Alle vertrek- en eindpunten zijn bereikbaar per openbaar vervoer.

Vloedplanken in Zierikzee, foto Dirk Jan Gjeltema

Overal op Schouwen-Duiveland zijn herinneringen aan de watersnoodramp te vinden. De straten die in Zierikzee uitkomen op de Nieuwe Haven – zoals hier de Nieuwe Boogerdstraat – zijn voorzien van houders voor vloedplanken. Bij extreem hoog water of zware storm gingen er planken in de schuiven om zo te proberen de lager gelegen straten vrij van wateroverlast te houden. De vloedplanken zijn bij de herinrichting van de Nieuwe Haven gemarkeerd met blauwe steentjes in de bestrating.

Mozaïek bij dorpshuis Sirjansland (foto Dirk Jan Gjeltema)

Ouwerkerk en Nieuwerkerk kregen de hardste klappen tijdens de watersnoodramp maar ook in andere dorpen vielen slachtoffers en werd zware schade aangericht. Op de begraafplaatsen van de getroffen dorpen zijn monumenten ter nagedachtenis aan de rampslachtoffers te vinden. Ook andere zaken herinneren aan de watersnoodramp. Op de foto een aan de ramp gewijd mozaïek boven de entree van het dorpshuis van Sirjansland. Met straatnamen als Noorsestraat en Enschedesestraat zijn de helpers van toen geëerd.

Houten woningen uit Scandinavië (foto Dirk Jan Gjeltema)

Je komt ze op meerdere plaatsen op Schouwen-Duiveland tegen: houten woningen. Ze werden na de watersnoodramp geschonken door Noorwegen, Zweden, Denemarken en Finland. De Scandinavische geschenkwoningen kwamen als ‘bouwpakketten’ naar Nederland waar ze in onder meer Nieuwerkerk, Ouwerkerk, Oosterland en Burgh (foto) in elkaar gezet werden. De huizen waren voor die tijd bijzonder goed geïsoleerd. De Noorse woningen bijvoorbeeld waren voorzien van dubbele ramen.

Wandelsport

Het Watersnoodpad is door wandelsportorganisatie KNBLO-NL samen met Stichting Landschapsbeheer Zeeland en het Watersnoodmuseum ontwikkeld.

Muraltmuur (foto Dirk Jan Gjeltema)

Na de watersnoodramp werden verschillende dijken op Schouwen-Duiveland opgehoogd met betonnen muurtjes ontworpen door ingenieur De Muralt.

De wandelgids Het Watersnoodpad is verkrijgbaar vanaf februari 2013 bij diverse (online) boekhandels, musea en VVV’s voor €10,-. Leden van KNBLO-NL betalen slechts €8,- bij bestelling via www.knblo.nl/brabant-zeeland (bestelling mogelijk vanaf februari 2013). 

Dit bericht is geplaatst in Ramp 1953, Reisgids met de tags . Bookmark de permalink.

0 reacties op Het Watersnoodpad

  1. Marco Lane schreef:

    Op 1 februari, 60 jaar na de watersnoodramp van 1953, heeft Rieneke Sijderius van Rotary Club Goes – De Bevelanden ’s middags na de herdenking namens alle Rotary Clubs van Zeeland en die van Goeree-Overflakkee een cheque van 15.000 euro overhandigd aan Hans Simons (bestuursvoorzitter) en Siemco Louwerse (algemeen directeur) van het Watersnoodmuseum. Het geld wordt gebruikt voor de aanpassingen aan het multimediale project 1835 1 van filmmaker Koert Davidse, waarmee slachtoffers van de watersnoodramp een stem krijgen. Dit project is te vinden in caisson 2 van het Watersnoodmuseum.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *