Wim Hofman (95): Goudmijn

Wim Hofman (1941) is schrijver, illustrator, kunstenaar. In zijn rubriek in de PZC geeft hij wekelijks een proeve van zijn kunnen: in woord en beeld. Die PZC-column wordt elke woensdag op Zeelandgeboekt geplaatst.  Eind 2016 verscheen een selectie van zijn columns in boekvorm: Bramen plukken.

In de diepte zie je voertuigen, ze lijken van bovenaf gezien op speelgoedautootjes, maar het zijn 2300 pk  vrachtwagens, zo hoog als een huis; één wiel ervan is  met zijn enorme band al meer dan 2,5 meter hoog.

**********************

Goudmijn

door Wim Hofman

We reden over the Great Eastern Highway oostwaarts. We volgden de spoorlijn en de 595 kilometer lange bovengrondse pijpleiding die sinds eind negentiende eeuw water naar de goudvelden van Coolgardie en Kalgoorlie brengt, want in het oosten is maar weinig water.  De route voerde ons door droge streken waar steeds minder bomen groeiden. Op den duur zagen we alleen maar droogteminnende bosjes en kale, stoffige velden. De wind blies af en toe wat stofwolken op. Op de velden stonden soms wat schapen die dezelfde kleur hadden als de velden. Het graan was eraf. Hier en daar brandde men de akkers af.

In 1893 vonden een paar Ieren heel toevallig goud in dit barre stuk Australië. Al gauw volgden heel veel avonturiers en gelukszoekers hun voorbeeld: er kwamen hotels, banken, huizen en goktenten. Er zijn nog steeds goudvelden in dat gebied met oude goudmijnen, de resten van schachten, torens, pompen en stoommachines. Ontzagwekkend is de Superpit bij Kalgoorlie-Boulder, een hypermoderne mijn. De put is 3,6 kilometer lang, 1,6 kilometer breed en 600 meter diep. Iemand heeft berekend dat je de put kunt vullen met 2.300.000.000 mensen. In de diepte zie je voertuigen, ze lijken van bovenaf gezien op speelgoedautootjes, maar het zijn 2300 pk  vrachtwagens, zo hoog als een huis; één wiel ervan is  met zijn enorme band al meer dan 2,5 meter hoog. Zowat elke dag is er een ontploffing in de mijn. De monsterachtig grote vrachtwagens voeren het puin af naar boven, naar de kraak en vergruismachines: 225 ton rots per vrachtwagen. De put heeft de terrasvorm van de hel van Dante, maar ligt overdag in de felle zon en vertoont allerlei kleuren vanwege de grondlagen: oker- en ijzerkleur, witte klei, verschillende tinten rots. Maar het is niet alles goud wat er blinkt.

Dit bericht is geplaatst in Columns met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.